Extra veel sterkte tijdens deze dagen.

Mijn militair is thuis tijdens de feestdagen.
Wanneer ik er over nadenk realiseer ik mij dat hij altijd met de kerstdagen en oud en nieuw thuis is geweest.
En eigenlijk altijd door een mazzeltje. Mijn militair zou in het verleden namelijk al in uitzending gebied moeten zitten, maar gelukkig werd dit toen uitgesteld tot na de feestdagen. Zie……het is best wel eens positief alle veranderingen bij Defensie.

Er zijn veel gezinnen en partners die dit wel meegemaakt hebben.
Ook dit jaar zijn er weer veel gezinnen en partners die de feestdagen doorbrengen zonder hun militair. Dit is zwaar, heel zwaar. En natuurlijk komen zij er doorheen, maar makkelijk is het niet. Ik hoop dat deze mensen genoeg afleiding hebben.

Daarom wens ik dit thuisfront extra veel sterkte tijdens deze dagen. Onze militairen wens ik heel veel veiligheid toe. Kom allemaal weer veilig thuis. Ook sommige veteranen hebben het zwaar tijdens deze dagen. Sterkte allemaal. Er word aan jullie allemaal gedacht, maar dat zal een schrale troost zijn.

Advertenties

Zonder thuisfront geen inzet.

Wat een aparte dag heb ik achter de rug en die wil ik toch ook met jullie delen. Samen met funnymrs en nog een thuisfronter zijn wij benaderd door het AFMP om mee te gaan naar de tweede kamer voor het aanbieden van het onderzoeksrapport. Tja…..daar zeg ik geen nee tegen natuurlijk!

Vanmorgen al vroeg van huis vertrokken. Afgesproken met de andere thuisfronters om samen het laatste stuk naar Den Haag te rijden. Ondertussen in de auto al een gekwebbel van jewelste. En het leuke is dat alles zo herkenbaar is. De zekerheden en de onzekerheden van ons leven snappen wij allemaal. Heerlijk om aan één woord genoeg te hebben. Het wordt allemaal gelijk begrepen als er één van ons iets verteld. Gelijk weer die verbonden sfeer. En dat terwijl wij allemaal ergens anders vandaan komen. Onze mannen allemaal ander werk doen en wij kennen elkaar niet eens. 1 keer eerder hebben wij elkaar kort ontmoet, een jaar geleden.

overhandigen onderzoeksrapport

overhandigen onderzoeksrapport

Even verder over vandaag. Ik heb er een poosje geleden aandacht voor gevraagd: de AFMP heeft een onderzoek gedaan onder het thuisfront. De uitslag was nu bekend en deze werd dus aangeboden aan 2 leden van de Tweede Kamer. Namelijk aan mevrouw Eijsink van de PvdA en de heer Segers van de CU. Zij hebben vorig najaar een motie ingediend voor meer aandacht voor het thuisfront.

Even komt de twijfel wanneer ik gevraagd wordt om mee te gaan. Waar ik over twijfel is dat er ook n.a.v. het onderzoek dingen uit komen die ik niet herken. Zo heb ik geen ervaring met het gezinsleven én kinderen van een militair. Ik kan mij wel inleven, maar vind niet dat ik hier iets over kan zeggen. Ook een paar andere zaken verbazen mij persoonlijk. Ben ik dan wel de persoon om mee te gaan om dit rapport aan te bieden? Na overleg met mijzelf en besluit ik om te gaan en gewoon ook bij mijzelf te blijven. Ik heb geen negatieve ervaringen met Defensie. Ik weet wel een paar zaken die anders zouden kunnen. Ik besluit dus om deze zaken naar voren te brengen.

In Den Haag aangekomen gaan wij naar het terras waar wij hebben afgesproken met de AFMP. Een journalist van radio éénvandaag sluit ook aan. Van te voren zijn wij al gevraagd of wij onze ervaringen evt. willen vertellen dus wij staan niet voor het blok. Wil je niet dan is het ook gewoon goed. Ik heb besloten om hier wel aan mee te merken. Gezamenlijk gaan we naar de tweede kamer. Indrukwekkend om daar zo naar binnen te gaan. Natuurlijk gaat dit niet zonder slag of stoot en dat is maar goed ook. De boel moet goed beveiligd zijn dus alle begrip dat we eerst door een poortje heen moeten. Ik zeg eerlijk het was prachtig weer dus ik heb een jurkje aan met laarzen. Neeeee denk ik bij mijzelf wanneer ik iedereen de laarzen zie uitdoen……potjandorrie ik heb knal roze sokken aan……….sta ik hier mooi voor gek 😉vrouwvanmilitair

Natuurlijk begint het poortje bij mij te piepen. Oh gelukkig, ik mag mijn laarzen aanhouden en het zijn mijn haarschuifjes die zorgen voor het piepen…..en die hoef ik gelukkig niet allemaal te verwijderen. Oké, binnen dus…… bezoekerspasje ophalen en dan verder naar binnen toe. Toch wel apart om daar als normaal mens te zijn. Ik zie wat bekende gezichten van Kamerleden. Hee denk ik “jou heb ik wel eens of tv gezien”. De Tweede Kamerleden komen ook bij ons. Er wordt gewoon even gekeuveld over het weer en de gespannen sfeer (dat is het toch wel een klein beetje voor ons thuisfronters) wordt gelijk een ontspannen sfeertje. Het rapport wordt aangeboden. Wij vertellen nog wat over onze ervaringen. Gelukkig wordt dit allemaal heel positief ontvangen. De Tweede Kamerleden bedanken ons trouwens enorm voor onze inzet als thuisfront. Ook wel eens leuk om te horen toch!! En dan is het zo al weer voorbij.

Nog een interview met de radio. Ook heel apart trouwens. Als vrouw van militair al diverse interviews gegeven, ik ben erachter……radio is iets heel anders. Oppassen dat ik niet stuntel met mijn zinnen die ik uitspreek denk ik bij mijzelf. Maar ach, ik ben ook maar een mens en zie wel waar het schip strand. Leuk interview met de 3 thuisfronters. Deze is trouwens vanmiddag op de radio 1 uitgezonden om half 3 en een vervolg om half 4. Hierbij ook de link http://www.radio1.nl/item/284312-Te

Nog even een bakkie doen op het terras en weer op weg naar huis. Ik kijk terug op weer een leuke dag met hopelijk meer begrip voor ons als thuisfront. En dat is waar ik mij voor in zal blijven zetten net zoals de waardering en erkenning voor onze militairen en veteranen. vrouwvanmilitair

Tot zover even deze blog. Ik vond toch dat ik even een kort verslag moest schrijven en met jullie moest delen.

Tot snel weer!

Weet je nog……

Op Twitter heb ik een bepaald clubje vrouwen “ontmoet”. Zij zijn allemaal vrouwen van militairen. De ene man is op uitzending, de andere is net terug. De ene man heeft het zwaar, de andere man gaat het makkelijker af etc.  Zo heeft een ieder van ons haar eigen verhaal. En toch dit groepje vrouwen heeft één ding met elkaar gemeen. Zij hebben een man die militair is en zij lopen allemaal tegen dezelfde dingen aan. Na een tijdje kwam het idee dat het wel eens leuk zou zijn om elkaar te ontmoeten. Oké, heel enthousiast reageer ik. Leuk ik doe mee. Heel langzaam komt ook het besef……ik moet naar enkele personen mijn anonimiteit bekend gaan maken. Behoorlijk eng moet ik toegeven. Want wil ik dat wel? Ondanks dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten, wil ik wel laten weten wie ik ben?

Gisteren was het dan zover. Wij hebben kunnen regelen dat we terecht konden bij het Veteranen Instituut in Doorn “De Basis”. De Basis biedt dienstverlening aan werknemers met een geüniformeerde, publieke taak. Goed gekozen naam……De Basis, daar begint het toch allemaal mee. De basis om bij je zelf te komen. En de basis om in het leven mee te kunnen blijven draaien. Ik was al eens eerder in dit prachtige gebouw geweest. Een gebouw met een aparte sfeer. Je weet dat hier mensen komen die het moeilijk hebben, je weet dat hier veel veteranen komen. En gisteren kwam er dus een groepje thuisfronters samen. Een mooiere plek hadden we niet kunnen krijgen voor onze eerste ontmoeting.

Het thuisfront ontmoet elkaar en achter al die namen komen de echte namen en gezichten naar voren toe. Het voelt of ik bij een groep meiden ben die ik al jaren niet heb gezien, maar die nooit uit mijn gedachten zijn weggeweest. We knuffelen elkaar terwijl wij elkaar niet eens echt kennen. Het is onwennig, maar voelt direct vertrouwd. Even elkaar aftasten bij een kop koffie of thee……nee dat was niet eens nodig. Binnen de kortste keren wordt er gelachen en vloeit er een traan, een arm wordt om iemand heengeslagen want hier kan dat.  Hier zijn wij allemaal mensen met het zelfde gevoel. Het gevoel van onbegrip naar ons kleine wereldje. Vrouwen in verschillende leeftijdscategorieën met en zonder kinderen. Vrouwen die zelf allemaal uit de wereld buiten defensie komen. Met één ding gemeen, allemaal een relatie met een militair. Ik ga terug komen op de naam “De Basis”. Vanmiddag is de basis gelegd voor een groepje mensen die elkaar aanvoelen zonder ook maar één woord te hoeven zeggen.

Er waren veel mensen aanwezig. Het bleek dat er 2 verschillende groepen veteranen waren. Net zoals wij nieuwsgierig zijn naar hen, zijn zij het naar ons. Al gauw komt de vraag of wij veteranen zijn. Wij leggen uit dat wij de vrouwen van militairen zijn die nu nog steeds dienen. Respect gaat over en weer. Een groep veteranen die in Cambodja gevochten hebben. Zij hebben een onverklaarbaar ziektebeeld. Voor hun is dit samenzijn heel belangrijk. Al snel worden er stoelen aangeschoven en zitten wij in gesprek met deze groep. Wat bijzonder deze dag……eerst deze vrouwen ontmoeten en nu deze veteranen. Het valt mij op dat zij net zoveel respect naar onze situatie hebben als wij naar hun. Er wordt gelachen en flink wat grapjes gemaakt. Heerlijk deze ongedwongen sfeer. Ergens in mijn achterhoofd roept een stemmetje…………hoe is dit mogelijk en wat een diep dierbaar moment is dit. Hun uitzendingen waren geen uitzendingen zoals wij ze nu kennen. Hun thuisfront konden zij niet zomaar informeren. Stilte in mij komt naar boven

Er is nog een groep aanwezig. Deze mensen zijn allemaal behoorlijk op leeftijd, maar mijn hart smelt. Ik heb een zwak voor oude mensen die de oorlog hebben meegemaakt. Ik heb altijd diep respect voor deze mensen. Op een stoel ligt een oudere man te slapen. “Dat mag lieve meneer” denk ik bij mijzelf. “Het zal best vermoeiend voor u zijn al deze emoties”. In de gedenkmuur buiten liggen keien, deze zijn allemaal beschilderd door deze groep veteranen. Wij hadden al besloten om hier vandaag een kaarsje te branden voor alle Nederlandse gesneuvelde militairen. Wij lopen naar binnen en vragen aan de mensen of wij onze kaarsjes tussen hun keien mogen leggen. Dat mag. De ene heeft er 2 vogels op getekend en de andere heeft er woorden op gezet. Zo heeft iedereen zijn eigen steen hier persoonlijk gemaakt met hun eigen gedachten en gevoelens. Er lopen wat oude mensen mee naar buiten toe terwijl wij onze kaarsjes aansteken. Een oude man met rollator komt naar me toe en zegt heb je mijn steen gezien? Nee meneer, welke is dat dan. Dan neemt hij ons mee naar zijn steen. Een kei met daarop een foto geplakt van een meisje in een kinderwagen. Ze is gestorven in mijn armen verteld hij toen ze 2 was.  Hij haalt een envelop naar voren en toont ons de foto in het groot, “ik draag dit verdriet dagelijks nog met mij mee” zijn de woorden die ik hoor…………………..stil heel stil is het om mij heen. Ik hoor geen vogels meer, ik hoor alleen zijn woorden nagalmen in mijn hoofd. Oh verschrikkelijk, ik heb mijn mondje wel snel klaar, maar weet even niet hoe ik moet reageren. Ik mompel iets als afschuwelijk, wat een verdriet voor u………..en zeg niet veel meer. Wat moet je zeggen als je weet dat ieder woord dat je zegt zijn verdriet nooit zal wegnemen. Langzaam schuifelt de oude man met zijn rollator weer weg.  Tranen voel ik opkomen en loop ik ook langzaam weg. Even weg bij deze mensen vandaan. Even laten bezinken wat hij vertelde.  Een andere oudere veteraan van 92 komt naar mij toe. Mevrouw bent u militair. Nee meneer, mijn man is militair. “Is hij thuis mevrouw” vraagt de oude man. “Nee meneer, hij is nu in Mali op uitzending”. “Oh nou diep respect voor hem” zegt de oude man. Mijn ogen schieten alweer vol. Respect voor mijn man…..hij moet eens weten hoeveel respect mijn man en ik voor hem hebben. Hij verteld dat hij bijna 7 jaar van huis is geweest in en na de tweede wereld oorlog. Hij geeft aan dat hij 3 jaar in Dachau heeft gezeten. Mijn keel begint al dicht te knijpen en ik krijg het gevoel dat ik niet veel lucht meer heb. Oh verschrikkelijk…… wat hebben deze mensen afgrijselijke dingen meegemaakt. Daar wil ik eigenlijk helemaal niet aan denken. Een jaar lang verteld hij heeft hij iedere dag de lichamen van overleden kampbewoners moeten “verslepen”. Na de oorlog is hij thuisgekomen en binnen een paar maanden zat hij 4 jaar in Nederlands-Indië. Hij verteld dat hij er achter kwam dat zijn vader was overleden………een jaar later….. na het overlijden. Zijn bril gaat af en met een keurige wit gestreken zakdoek droogt hij zijn ogen. Hij zegt “het slijt, maar vergeten kan ik het nooit”.  Hoe kan ik mij hier goed houden. Hoe kan ik nu zorgen dat ik niet ga staan huilen, maar deze man kan opvangen door alleen maar te luisteren naar zijn verhaal. Dat is het minste dat ik kan doen, ik zou zoveel meer willen doen. Deze man die zijn verhaal vertelde, maar vol zat met grapjes en humor. Heel langzaam begin ik mij diep te schamen. Wat zeur ik over 4 of 6 maanden dat mijn man van huis is dacht ik. Wat zeur ik over een ellendige krakende verbinding wanneer ik contact met mijn man heb. Wees dankbaar voor wat je hebt.

Zo komt het besef hoe speciaal het is: oud veteranen ontmoet toevallig jong thuisfront en voor mij en de andere thuisfronters was dit wel heel speciaal.

Met het groepje thuisfronters hebben we nog even apart gestaan en onze gevoelens geuit. Wat dit met ons doet. Hoe heftig, maar ook hoe raar het klinkt…hoe mooi en speciaal dit was. Een dag om niet te vergeten in ieder geval. Ook een dag om met je neus op de feiten gedrukt te worden. Terwijl wij onze spullen pakken om naar huis te gaan komen er nog enkele veteranen naar ons toe om een praatje te maken. “Hou hem in de gaten hoor, hij is een oude snoeperd” wordt er door één van de andere geroepen 🙂

Wij bedanken voor hun vriendelijkheid en openheid. Er wordt al geroepen door een ander “volgend jaar weer dames”. “Ja meneer graag” volgend jaar weer!!! Ik zou u allen graag terug zien en een dikke knuffel willen geven, meer kan ik niet. Bedanken voor alles wat u voor ons heeft gedaan. Al het verdriet willen wegnemen wat u heeft doorstaan. Als thuisfront zeggen we gedag tegen elkaar en knuffelen we elkaar.  Als oude bekende gaan we uit elkaar. Wat een bijzondere dag hebben we met elkaar gedeeld. Iedereen rijdt volgens mij stil en in gedachten naar huis toe. En wij weten dat we elkaar vaker zullen gaan ontmoeten…..de basis is gelegd.

“Weet je nog” staat met grote letters op de gedenkmuur. Kippenvel……………

Vandaag is het 4 mei. De dag om stil te staan bij onze oorlog slachtoffers en militairen. De dag om te herdenken. Iets wat ik mijn hele leven al trouw doe en waar ik veel waarde aan hecht. Ook voordat ik mijn militair al kende. Van huis uit is mij geleerd om respect te hebben hiervoor. Van huis uit is mij de waarde hiervan meegegeven. Ik sta vaker stil bij al deze mensen, niet alleen op 4 mei. Toch zal er vandaag een nog diepere betekenis bij komen voor mij. Ik zal in gedachten ook bij deze groep veteranen zijn. Zij die in Cambodja hebben gevochten en nu nog een gevecht met zichzelf of hun gezondheid hebben. Zij die waar ook ter wereld geweest zijn, jong of oud en niet meer goed kunnen functioneren, maar ook bij hen die de tweede wereld oorlog overleefd hebben, maar dit hun verdere leven nooit meer zijn vergeten. Zij die nu nog in leven zijn, maar zoveel pijn en verdriet hebben. 4 mei en 5 mei. Laten we alsjeblieft deze dagen nooit vergeten. Herdenken, gedenken en bedenken……….dat wij het goed hebben en dankbaar mogen zijn voor de inzet van al deze mensen.

Weet je nog....

Alleen nog maar stilte……….

Mijn voordelen als de vrouwvan een militair

Een paar weken geleden heb ik een blog geschreven over de 10 dingen die je niet aan een vrouw van een militair moet vragen. Geldt natuurlijk ook voor de man van, ouder van, kind van etc.
Al die vervelende opmerkingen ben ik wel eens zat. En daar ben ik niet de enige in, dat bleek wel uit de reacties.

Toch is het niet altijd kommer en kwel hoor. Ik leef namelijk ook in een prachtige wereld. En om nog meer openheid te krijgen zal ik mijn persoonlijke voordelen ook eens vermelden en waarom dit zo is. Dus hierbij mij voordelen als de vrouwvan een militair.

Ik begin met de mooiste van mijn wereld.
Ik ben altijd verliefd:
Ik moet zelf wel altijd erg lachen als ik mijzelf dit hardop hoor zeggen.  Ja, ik ben verliefd. Nog steeds. Iedere dag weer. En ik ben niet meer piepjong die fase ben ik ook al voorbij, dus daar ligt het niet aan. Natuurlijk als hij langere tijd thuis is verdwijnt dit weer iets naar de achtergrond, maar oh wat kan ik nog steeds genieten wanneer ik mijn man zie aankomen aan het eind van zijn werkdag.  Is hij langere tijd thuis dan is het ook een normaal leven wat wij hebben. Gewoon naar het werk en gewoon daarna weer thuis komen. Net zoals ieder ander mens. Het liefst in de avond heerlijk samen op de bank en de weekenden zijn ons heilig. Mijn drukke leven wat ik had voordat ik hem ontmoette heb ik omgeruild voor een rustig maar zeker geen saai leven. Ik heb rust gevonden. En er is niets zo fijn als dat! De avonden en weekenden zijn juist heilig omdat we ook weten dat het er zo weer anders uit ziet. Een korte of lange oefening voor de deur of zoals nu een uitzending. Tja, en wat dan een beetje weer net naar de achtergrond zakt, die vlinders die op hol slaan in mijn buik, die komen weer volledig in beweging. Die zijn weer volop aanwezig. Want er is niets zo fijn om tijdens een oefening iedere dag een sms’je te krijgen of eens een belletje. Er is niets zo fijn om tijdens een uitzending een pakje, bos bloemen of een kaartje te ontvangen. Een telefoontje of een kort berichtje. Verzonden of geregeld uit het verre land, ver van mij vandaan, is mijn man namelijk weer net zo verliefd op mij als ik op hem. Dit houdt ons leven goed en zorgt ervoor dat we eigenlijk nooit op elkaar uitgekeken raken. Irritaties en ruzie kennen wij eigenlijk niet. Vooral omdat wij altijd het besef hebben…….waar maken wij ons hier druk om. Er is zoveel ellende op onze planeet. Waarom zullen wij ons dan druk maken over die stomme dingen terwijl wij zoveel hebben om dankbaar voor te zijn.  Ik heb het persoonlijk niet gezien alle ellendige dingen. Hij wel. En door hem ben ik ook gaan nadenken en dankbaarder geworden voor wat ik heb. Wees blij met wat je hebt en wees dankbaar dat je elkaar hebt. Wees blij dat wij onze militairen hebben die zorgen voor onze veiligheid. Zodat wij niet hoeven te leven in ellende en geweld.  Dat is voor ons het enige belangrijkste wat telt. En ja…….. ik kan zeggen “ik ben altijd verliefd, wat wilt een mens nog meer”!

Ik voel mij altijd veilig:
Misschien heb ik als eens iets over geschreven, maar vergeef mij dat dan. Ouderdom en vergeetachtigheid komt ook met de jaren hé 😉 Militairen hebben een bepaalde uitstraling. Zij hebben een uitstraling van wie maakt mij wat. Bedenk het is hun uitstraling. Zo zijn ze niet van binnen. Dit is geen uitstraling van arrogantie, maar een houding die zij van zichzelf hebben of leren. Denk je dat een militair met een zeer bange uitstraling het lang volhoudt in ons leger. Nee, dat weet ik zeker, dat gaat niet lukken. Stel je voor…… ga je als leger in een uitzendingsgebied een dorp bezoeken om te onderhandelen of informatie te krijgen…..en dan komen er allemaal bange militairen aanlopen. Dat lukt je niet als leger, dan kun je gelijk vertrekken en valt er niets te onderhandelen of op te bouwen. Een ongeloofwaardig leger zal het dan zijn. Daarom hebben onze militairen een bepaalde uitstraling en houding nodig. Het is geen arrogantie, totaal niet, maar het is een natuurlijk overwicht. Dit stralen zij ook uit in het burgerleven. En daarom wordt er al snel gezegd……daar heb je die arrogantie lui weer. Geloof mij als ik zeg dat het geen arrogante mensen zijn. Geloof mij dat het mensen zijn net zoals jij en ik. Ook zij hebben hun onzekerheden en twijfels. Ook zij kennen frustraties, gevoelens van verdriet en angst. Neem van mij aan dat hun angst soms groter is dan die wij in het burgerleven kennen. Ik ben zelf niet op mijn mondje gevallen en redt mij altijd behoorlijk. En toch wanneer mijn militair naast mij loopt voel ik mij altijd veilig. Omdat ik weet dat hij de rust heeft en de overwicht om een bepaalde situatie in goede banen te leiden. Hij zal niet in paniek raken zoals mij wel eens is overkomen. Hem is geleerd om rustig te blijven in welke voor mij ondenkbare situatie dan ook. Ook andere mensen uit onze maatschappij mogen zich eens wat veiliger voelen bij deze mensen en niet oordelen. Wees trots op hun!

Ik ben een stuk zelfstandiger geworden:
Ik was al behoorlijk zelfstandig maar toch ben ik het nog meer geworden. Tja, wat doe je als je man vaak van huis is. Of het nou kort is of lang het maakt niet uit, maar er gaat altijd iets mis. Het lijkt de wet van Murphy wel! Altijd prompt wanneer hij weg is gaat het mis. Dan moet je toch zelf de boel draaiend zien te houden. Of je het leuk vind of niet, je moet toch iets. En aangezien ik niet altijd die vriend of aardige buurman wil lastig vallen ga ik zelf maar aan de slag. Er is al heel wat gerepareerd door mij. Onderhand weet ik hoe ik met de boormachine moet omgaan en hoe ik andere dingen moet repareren. Als ik het niet weet dan zoek ik wel op via internet (een bron vol uitkomsten) en in uiterste nood ga ik naar die vriend of buurman.  Intussen zijn er tijdens oefeningen en uitzending al heel wat kamers opgeknapt en aangepakt. Ik vind niets zo leuk om hem bij thuiskomst te verrassen met weer een werkje wat ik hem uit handen heb genomen. Behangen kon ik nooit, maar ook dat kan ik tegenwoordig. Belangrijke zaken van het huis, bank, belastingaangifte e.d. ook die worden aangepakt. Normaal hebben wij alles van te voren geregeld maar toch komt er ook altijd één of andere brief waarvan ik denk…..oh en nu? Negeren heeft geen nut dus aanpakken maar en uitzoeken. Soms tot irritatie van degene die ik moet bellen. Leg maar eens aan een telefoniste uit dat je weet dat het op zijn naam staat maar dat hij in uitzendingsgebied zit en dat hij niet kan bellen of langs komen. Onderhand is dit mij ook gelukt, door kalm te blijven en het nog eens uit te leggen. Wanneer het mij niet lukt dan vraag ik wel naar een collega die wel begrip heeft voor de situatie. Uiteindelijk komt er echt wel begrip en krijg ik de informatie waar ik weer verder mee kan. Dit hoeft niet inhoudelijk te zijn als ik maar weet wat ik moet regelen om het weer goed te krijgen. Dus ja ik ben een stuk zelfstandiger geworden want ik zit in een situatie waarin ik dit wel moet. Huilen en achterover hangen heeft geen nut dus ga ik door met de boel draaiend te houden. Tenslotte geven onze militairen ook niet op………nou deze vrouwvan ook niet hoor!

Ik ben zo heerlijk creatief als hij weg is:
Wat doe je als je man ver van huis is. Dan ga je maar creatief worden om hem te verrassen. Wekelijks worden pakketjes op de meest komische, romantische of humoristische manier ingepakt en verzonden. Het vraagt altijd wel even werk, maar dat geeft niet. Dat zorgt er namelijk voor dat ik heerlijk in gedachten voor hem bezig ben en ieder uur brengt ons weer een uur dichter bij elkaar. Kaarten, brieven, alles wordt wel creatief aangepakt. Het is leuk om pakketjes te verzenden naar je lief. Daarnaast ben ik dus weer druk bezig met projectjes in huis. Dit zorgt er alleen maar voor dat mijn gedachten even op wat ander gefocust zijn. Zalig om zo bezig te zijn.

Ik bepaal zelf het huishouden en het dagritme:
Ja, ik weet niet hoe het met de rest van de militairen is, maar mijn man en degene die behoren tot onze vriendenkring (ook veel militairen) zijn nogal pietjes precies. Zalig vind ik het als hij op oefening of uitzending is en ik heerlijk kan denken, laat maar lekker liggen. Ik ruim het straks wel op. Nou moeten jullie niet denken dat het bij mij thuis een paleis is als hij thuis is en een zooitje als het weg is. Dat valt ook wel weer mee. Van de week was het prachtig weer, ik had een heerlijke vrije dag gepland. Niets zo zalig om te weten dat je moet stofzuigen (huisdieren) maar het gewoon lekker te laten liggen. Heerlijk in de zon zitten genieten. In de avond zeeën van tijd dus toen alsnog even de stofzuiger door het huis gehaald. En nee het is niet zo dat ik voor hem in de houding spring, dat doen ze op zijn werk maar 😉 Wel is het zo dat ik als hij niet weg is ik vaak denk, kan ik nog wel even snel doen voordat hij thuiskomt. Hij helpt normaal gewoon mee in huis, maar soms is het toch wel eens lekker om je eigen ritme in te delen. Niet te lang hoor, want dan gaat het al weer vervelen, maar met deze zonnige dagen geniet ik er gewoon even extra van.

Eten wanneer ik zin heb en waar ik zin in heb:
Deze hoort eigenlijk onder het vorige kopje. Nu heb ik al uitgelegd in een vorig blog dat ik nooit zo geweldig goed voor mijzelf zorg als hij weg is.  Daar heb ik mijn ouders en schoonouders voor 🙂 Wat wel erg lekker is dat ik zelf bepaal wat ik eet, ik hoef geen rekening te houden met zijn smaak en tijd. Ik ga eten wanneer het mij uitkomt. Wat ik vorige week omschreef als ik voel mij zielig is soms dus ook een pluspunt. Nu zit ik nog achter de pc, maar anders was ik nu met het eten bezig geweest. Dat is namelijk wel mijn taak in het huishouden. En nu………. ach ik zie wel wanneer ik eet en wat ik eet. Heerlijk makkelijk en die vrijheid is soms wel eens lekker.

Kameraadschap/vriendschap:
Ik eindig met nog een hele belangrijke van mijn wereldje. Zoals mijn militair de onderlinge kameraadschap ervaart bij defensie, zo ervaar ik de vriendschappen met de partners van. Militairen moeten op elkaar kunnen vertrouwen, zij delen soms maanden alles in primitieve omstandigheden. Zij moeten weten dat hun collega er staat als ze hem/haar nodig hebben. Voor hun is het natuurlijk meer gericht op het werk, maar ook buiten het werk om vangen zij elkaar op. Zit een militair er even doorheen, dan is er altijd één die hem er met een grap of een serieus gesprek er door heen trekt. Die zelfde kameraadschap is er ook bij het thuisfront. Ook zij zullen elkaar er altijd door heen trekken met een grap of een serieus gesprek. Ook zij zullen altijd een luisterend oor bieden wanneer iemand het zwaar heeft. Ook als iemand het niet zwaar heeft leven zij met elkaar mee. En dat is zo fijn aan dit wereldje.

Zie……..defensie is helemaal geen enge wereld vol met arrogante kwasten en huilend thuisfront. Soms hebben wij net even iets meer moeite met sommige zaken, maar dit heeft meer te maken met ons doel. Iedere militair heeft maar 1 doel in zijn werk. Zorgen voor vrede en veiligheid in de wereld. En het thuisfront heeft als doel: zorgen dat we door bepaalde periodes heen komen en thuis de boel draaiend te houden.

Het is een wereld waar keihard gewerkt wordt. Het leger en alles wat erbij hoort is alleen een wereld waar weinig over bekend is. Ook hier zijn normale mensen, maar genieten zij soms net even extra van de kleine dingen die het leven ons geeft. Waarschijnlijk omdat wij ook de andere kant van de medaille kennen of horen. Ook wij hebben onze verdrietige momenten qua ziektes en overlijden. Ook wij hebben de gebruikelijke ellende die iedere mens kan overkomen. Daarnaast zorgen wij er ook voor dat Nederland een veilig land is. Daar zetten wij ons gezin, liefde en soms nog meer voor in. Daar hebben sommige veteranen en sommige zelfs nog werkende militairen behoorlijk wat voor moeten doen. Daar hebben sommige militairen en sommige veteranen nog dagelijks last van. Zij doen het alleen maar met één doel. Een veilig leven voor ons allemaal.
Daarom toch weer de vraag. Ga eens in gesprek met een militair of met iemand van het thuisfront.  Kom je een militair op straat tegen (thuisfront herken je natuurlijk niet)  vraag dan eens hoe het met ze gaat. Ze zijn niet arrogant en zeker zo dankbaar als iemand serieus interesse in hun toont. En zeker zo dankbaar als iemand laat merken dat ze nodig zijn voor de vrede en veiligheid. Wanneer we zorgen met zijn allen dat zoveel mogelijk mensen dit lezen en weten. Dan moeten er toch ook bij meerdere mensen ogen open gaan en zullen zij het misschien eens ander gaan bekijken.

Ik zou zeggen deel zoveel mogelijk. Niet voor mij……dan had ik wel een professioneel blog aangemaakt. Daar gaat het mij niet om. Ik heb met mijn blog maar 1 doel: Meer waardering en respect voor onze militairen, veteranen en het thuisfront!

Het draait toch allemaal om de liefde. Voor elkaar en voor de medemens.

Top 10 lijst: wat kun je beter niet vragen?

Wat kun je beter niet vragen aan een vrouw van een militair!

1: Je hebt toch zelf gekozen voor een militair? Zoveel andere mannen, nee jij kiest een militair
–  Dit is een erg irritante vraag/opmerking. Ik ben met een militair omdat ik van die man hou. Niet omdat hij toevallig militair is, maar omdat hij een ontzettende leuke lieve mooie man is. En op die man ben ik verliefd geworden en nog steeds verliefd. En dan heb ik ook nog een man waar ik trots op ben!!  Die zich inzet voor een betere wereld en niet omdat hij wil vechten. Wel wilt hij zijn steentje bijdragen zodat iedereen in vrijheid kan leven. Net als wij in ons landje! Hij traint er hard voor om te zorgen dat hij weet wat hij moet doen. Ik hoorde iemand van de week zeggen die van mij hangt alleen maar met zijn bierbuik op de bank. Nou daar heb ik geen last van 🙂

2: Ben je niet bang dat er iets met hem gaat gebeuren?
– Wat denk je zelf? Dat ik sta te springen wanneer hij weg is? Jaaaa, ik hang de vlag uit!! Zo blij dat hij weg is! Denk na voordat je deze vraag stelt. Natuurlijk mis ik hem als hij weg is. Enorm zelfs. Natuurlijk ben ik bang dat er iets met hem gebeurt. De angst kruipt soms bijna onder je huid. Bedenk wel dat ik de kracht heb om dit opzij te zetten. Doe ik dit niet dan heb ik geen leven. En voor de volgende keer: stel deze vraag alsjeblieft niet dan wordt ik alleen maar meer geconfronteerd met de angst.

3: Hoe hou je het vol zo lang alleen? En dan ook nog altijd die oefeningen……zucht
– Ik kijk iedere dag weer uit naar de volgende dag, maar ik leef met de dag. Morgen kan ik wel een hele slechte dag hebben omdat het tegen zit of gewoon omdat ik hem mis. Dus vandaag wil ik graag genieten van de andere mooie dingen om mij heen.  Iedere dag brengt ons ook weer een dag dichter bij elkaar. Ga ik iedere dag zitten zuchten, gaat het alleen maar langer duren. Ik heb die kracht van doorzetten en niet zuchten. Heb ik een slechte dag? Niet erg, morgen is er weer een nieuwe dag!

4: Gelukkig kun je tegenwoordig bellen en chatten….
– Oké, ik leg het nog één keer uit. Onze militairen zitten soms in gebieden waar ze niet kunnen of mogen bellen. Dit heeft te maken met of geen verbinding of het mag gewoonweg niet. Onthoud dat het iedere dag onzeker is of ik wel contact heb. Soms wel soms niet. En nee voordat je het gaat vragen….ik kan hem niet bellen! Hij is aan het werk en heeft zijn hoofd erbij nodig. Gaat leuk worden wanneer iedere ‘partner van’ gaat bellen “zeg schat ik dacht……ik heb nu toch niets te doen…….ik mis je, ik bel je even” terwijl hij net met iets belangrijks bezig is. Ik weet niet wat hij allemaal doet op dat moment en wil het ook niet weten. Dat hoor ik wel wanneer hij weer veilig thuis is. Voor zijn eigen veiligheid en de veiligheid van zijn collega’s kan ik hem niet gaan afleiden met bepaalde onzinnige dingen. Bij hoge uitzonderingen kan ik een nummer bellen. Denk dan niet aan een lekkage in de toilet o.i.d, maar aan ernstige ziekte of overlijden. Zij regelen dan dat dit nieuws bij hem terecht komt.

5: Hij zit er toch mooi op onze belastingcenten……daar werk ik voor
– Ja, en ik ook!!! En wij allemaal…….zodat wij rustig kunnen slapen. Ook de militair moet belasting betalen net als ieder ander persoon in Nederland. Hij werkt dus net zo hard mee voor zijn eigen inkomen. Weet dat wij militairen in ons land hebben die voor ons zorgen. Gelukkig is er momenteel geen oorlog bij ons daar mogen wij dankbaar voor zijn. Onze militairen worden overal ter wereld ingezet. Zowel op het land, in de lucht en over de zee. Dagelijks worden onze militairen ook ingezet in ons eigen land. Wees dus maar iets dankbaarder daarvoor. Dat wij dit nog hebben en loop niet zo te klagen 🙂

6: Het scheelt al die oefeningen en uitzending…….je hebt het al eerder mee gemaakt dus nu is het een makkie
– Wat denk je zelf? Dat het altijd leuk is om van je partner gescheiden te zijn terwijl je elkaar mist? Puur omdat hij zijn beroep uitoefent en ik achter hem sta? Iedere missie is een missie op zich en brengt onzekerheden met zich mee. Dit geldt ook voor oefeningen. Wanneer gaat hij weg? Wanneer komt hij terug? Is het daar veilig? Gaat het goed met hem ondanks dat hij zegt van wel? Het zal nooit makkelijk zijn en het zal ook nooit wennen. Toch ben ik trots op hem en zal dat blijven ook. Ik zal hem steunen waar ik kan, dat is mijn taak en mijn missie!

7: Zoooo, hij ziet nog eens wat van de wereld
– Ja vooral wanneer hij aan het oefenen is op een oefenterrein waar ze al tig keer zijn geweest! Wanneer zij werken in een grote zandbak/woestijn! Het klopt hij komt op verschillende plekken en in verschillende landen. Vergelijk dit alleen niet met een vakantie. Hij is aan het werk en heeft dus niet de tijd om de omgeving te gaan bekijken. En daarbij is dit meestal nog gevaarlijk ook. Denk je dat onze mannen en vrouwen overal maar kunnen doen wat zij willen? Nee……zij zijn hard aan het werk voor een doel. Een betere wereld!! Voor jou en voor mij

8: Ben je niet bang dat hij vreemd gaat tegenwoordig met het gemengde leger……ze zijn zolang van huis en hebben ook behoefte aan een stukje liefde
– Heeeeeerlijk deze vraag: NEE, ik kan er volmondig nee op zeggen. Daar ben ik niet bang voor. En waarom niet? Omdat ik weet dat wij juist een hele sterke relatie hebben. Doordat wij elkaar moeten missen blijft onze relatie misschien wel leuker dan die van een ander. De momenten van terugkeer (2 weken- 6 weken -5 maanden etc.) zijn alleen maar momenten dat je weer opnieuw verliefd bent op elkaar.  Iedere keer opnieuw. De kleine momenten van samen zijn (post en elkaars stem horen) zijn het meer dan waard om op elkaar te wachten. Dat stukje liefde leg ik volledig in een gesprek, brief of kaart. Natuurlijk komt het wel voor in het wereldje, maar dan moet er toch meer mis zitten. Enne……..bedankt dat je me toch aan het denken zet met deze vraag. Dat heb ik echt nodig in deze periode 😉

9: Hij heeft er zelf voor gekozen…..hij weet het risico
– Ja, dat klopt helemaal! Hij heeft ervoor gekozen om een klein stukje mee te helpen aan een betere wereld. Hij is bereid om zich hier voor 1000% voor in te zetten. Daar zitten risico’s aan. Daar zijn wij ons beiden van bewust. Dit betekend niet dat het niet erg is wanneer hem iets overkomt!!! Dit geeft jou niet het recht om te zeggen “dat is zijn eigen keus”. Een brandweerman of politieman heeft ook een beroepsrisico daar zeg je het toch ook niet over? Zeg het dan ook niet over mijn man!! En waarom ik ervoor heb gekozen kijk je nog maar eens naar vraag 1

10: Mijn partner moet ook een paar dagen/weken weg op zakenreis…..ik ga hem zo missen…..ik weet wat je voelt
– Stop, stop stop, ik wil het niet eens horen. Ik zit echt niet op dit soort opmerkingen te wachten wanneer mijn man maanden van huis is. En dan ook nog ergens in een onveilig gebied. Ik hoef dus niet te horen dat je partner een paar daagjes/weken gezellig in een hotel zit te vergaderen met een geweldig diner erbij. Ik ben heel begripvol, maar nu even niet. Het leven draait niet alleen om mijn militair of mij, maar die arm van jou zou nu even prettig zijn.

Oh en natuurlijk is dit ook voor de man van, ouders van, vrienden van e.d. Ook zij hebben steun en begrip nodig. Ook zij willen niet met vervelende vragen geconfronteerd worden tijdens een toch al moeilijke periode. Er is geen nummer 1 en geen nummer 10. Het zijn stuk voor stuk vervelende vragen

Zo dit is mijn top 10. Ik vraag jullie allemaal: PRINT UIT!!!
Hang het op in jullie toilet zodat een ieder die bij jou binnenkomt de volgende keer niet meer dit soort vragen stelt 🙂 🙂
Zodat degene die bij jou op het toilet komt eens gaat nadenken wat het allemaal inhoudt: het leven van een militair en zijn thuisfront. Waarom zij het doen en waarom zij er zo achter staan
Zodat degene die bij jou op het toilet komt de volgende keer wanneer hij een militair of veteraan tegenkomt daar respect en begrip voor opbrengt.
Zodat degene die bij jou op het toilet komt de volgende keer die hulp aanbiedt aan degene die thuis achter blijven. Die arm of dat vriendelijke belangstellende woord, een kaartje het is zo’n kleine moeite maar wordt dubbel gewaardeerd.

Meer begrip en openheid is nodig om uit te leggen waar wij als militair, veteraan of thuisfront tegen aan lopen.

Vrouwvanmilitiar

Een nieuw blog: Diep respect voor de veteraan en het thuisfront

Hieronder volgt een notitie die een Bosnie Veteraan in 2011 heeft geschreven. Ik wil dit met jullie delen en vooral het bewust laten worden dat het om echte mensen gaat met echte gevoelens en gedachten.  Mijn reactie hierop is alleen maar een diep respect. Diep respect voor onze mannen en vrouwen die dit werk doen. Diep respect voor onze mannen en vrouwen die dit werk gedaan hebben. Diep respect voor het thuisfront, ouders, partners, familie en vrienden die altijd moeten omgaan met bepaalde gevoelens en gedachten van de militair of veteraan.
Deze informatie en foto komt van de facebook pagina “steun veteranen” . Wanneer je op de foto klikt kom je rechtstreeks op de juiste pagina (dit is om het jullie makkelijk te maken 🙂 )

dubbel gevoel

Je wilt militair worden.   Je doet je best om door keuringen heen te komen, je ziet beelden op de tv en je hoort over het avontuur..  Je bent gemotiveerd en je denkt de wereld aan te kunnen en te kunnen verbeteren.. je wilt iets doen voor anderen etc. etc.   De V.N. ( Verenigde Naties) je krijgt een blauwe helm, baret en of pet en een hoedje op je hoofd en een wapen met duidelijke instructies, dat je dat ding alleen mag gebruiken, wanneer er aantoonbaar op jouw gevuurd wordt..   Maar dan zie je dingen en maak je dingen mee, die twijfels oproepen op het moment dat je op die missie bent dan pas merk je dat hoeveel wapens je ook hebt, dat je handen eigenlijk gebonden zijn en je voor je gevoel, de mensen, die je kwam beschermen, een soort van voor de gek houdt met beloftes, die je hoopt te kunnen waarmaken, maar eigenlijk ook weet dat het niet waar te maken is, omdat je gebonden bent aan de regels, die men elders ver weg voor je maakt.   Je bent militair, je zou VREDE brengen en bescherming geven, maar waar zijn zij, die, die besluiten maakten ?   Daar sta je dan, ver weg van iedereen, niemand die ziet, wat JIJ ziet, niemand die hoort wat jij hoort en beloftes die niet waar te maken zijn, omdat je wacht op dat groene licht..   Machteloosheid en dan klinkt er die opdracht, wacht op bericht en doe niets of het bericht met het bevel, terug trekken !   Die vertwijfeling, kun je thuis en daar aan de mensen niet uitleggen..   Jij kent nu twee werelden, die wereld , waar jij vandaan komt, je thuis en de wereld waar je bent, en waar je hebt staan liegen met de leugens, waarin je zelf hebt gelooft, omdat ze zo mooi klonken zoals men het je had toe gezegd..   Het gevoel van het gebied moeten verlaten, terwijl jij je werk daar goed hebt willen doen, maar niet hebt kunnen waarmaken..   Thuis krijg je een medaille, maar daar heb je mensen in de steek gelaten en niet je best kunnen doen zoals je dat wilde..   Je bent gewond, al dan niet lichamelijk en thuis wordt je overspoeld met vragen, kritiek en complimenten..   Een Groene missie, zoals IFOR,SFOR,KFOR ,ISAF etc. is vaak niet anders, misschien mocht of moest je daar wel je wapen gebruiken en dan moet je weg, omdat het bevel zo klinkt, maar jij bent nog niet klaar en toch moet je gehoorzamen..   Je neemt dat deel van dat leven mee terug en je zoekt een antwoord op de vragen die anderen je stellen en die je zelf ook hebt.. Je zit thuis met je lichaam, maar je geest is nog in dat gebied.   Denk goed na, je zet een stap in een leger cultuur neer, die je niet vooruit kunt zien, en je kunt er herinneringen aan over houden die je laten lachen, maar ook kunnen laten huilen, en zeker als je dan hoort van, hen, die dat leven niet kennen, en dan maar oordelen over wat JIJ gedaan hebt of niet hebt gedaan, omdat het niet KON of MOCHT.   Je bent nu een veteraan, een persoon die twee werelden kent.   Je krijgt te maken met bank oordelers mensen die niet die werelden kennen, maar wel een mening denken te hebben en je zeggen dat jij er zelf voor gekozen hebt en dus dat het je eigen schuld is.. en daarom mag jij niet klagen over de problemen, de oorlog die in je hoofd doorgaan..   Weet dan, dat JIJ wel die gene was die weet hoe het er was en dat jij gedaan hebt, wat er in jouw macht lag.   Wees TROTS, dat jij de stap hebt durven maken, om te gaan en te doen wat anderen vinden dat gedaan moest worden, maar zelf niet het lef hadden, om dat te doen..   Vervloek jezelf niet, en vervloek ook hen niet, die niet weten wat ze zeggen, ze weten immers niet beter, dan wat zij zien op het journaal, en wat niet op het journaal kwam, wel heeft plaats gevonden, op de momenten dat de cameras er niet bij waren..   Jij hebt de missie volbracht, maar niet vergeten..   Er heen gaan en later, terug trekken is dan ook niet jouw beslissing geweest, maar het bevel dat uitgevoerd moest worden en JIJ hebt gehoor gegeven aan dat bevel.   Je hebt een eigen mening je eigen gedachten, maar je bent wel trouw en op jouw kan het land bouwen, laat het land en de natie er dan ook nu voor je zijn, en laat hen beseffen dat jij diegene was, die de wens tot uitvoer bracht.   Mensen heb Respect voor hen die doen en ga niet aan de kant staan of oordelen over hoe het anders moe(s)t.   Wie dat wel doet, moet zelf de handen uit steken en gaan, en dan pas snappen ook zij wat de Veteraan bedoeld, met de tekst : Missie volbracht, maar NIET vergeten !

Een Bosnie – veteraan en drager van de Draaginsigne Gewonden , trots met een dubbel gevoel. J.P.J.Korver