Thuisfront ontmoetingsdag bij het Veteraneninstituut

Vorige week was er een thuisfront ontmoetingsdag bij het Veteraneninstituut. Omdat het mij wel eens leuk leek om iemand anders een verslag te laten maken heeft een ander thuisfront onderstaande geschreven. Hieronder kun je dus lezen wat haar ervaring is. Dat is weer eens wat anders dan een blog van mijn kant 🙂
Wil je nou ook op de hoogte blijven van een thuisfront ontmoetingsdag of zelf zo’n dag meemaken……stuur dan een email naar info@veteraneninstituut.nl

Dit keer waren er alleen partners van het thuisfront aanwezig, maar de ontmoetingsdag is ook net zo goed voor ouders en (volwassen) kinderen om de ervaringen te delen. Het zou echt helemaal geweldig zijn wanneer ook deze groep thuisfronters hierbij aanwezig is.
Thuisfront ontmoetingsdag 16 April 2016 bij het Veteraneninstituut

Vanmorgen was het dan zover. Tussen 09.00 – 09.30 uur werden wij ontvangen door Anita Mensing. Anita heeft deze thuisfront ontmoetingsdag bij het Veteraneninstituut in Doorn georganiseerd. We hadden een groepje van tien vrouwen (in verschillende leeftijden) die in de ochtend bij binnenkomst al genoeg gespreksstof hadden. Het klikte meteen en het gesprek begon al gelijk vorm te krijgen onder het genot van een kopje koffie / thee met een heerlijk plak cake…Het leuke van deze ontmoetingsdag is dat onze mannen bij verschillende onderdelen zaten, van de landmacht, luchtmacht, en de marine. Van de vrouwen die aanwezig waren kwam de ene van dichtbij en de andere kwam helemaal vanuit Groningen. De een had nog geen uitzending meegemaakt, de andere twee of drie uitzendingen, vervolgens weer een ander was nu op uitzending en binnenkort gaan er twee mannen op missie. Op deze ochtend konden we ervaringen uitdelen met elkaar. Elkaar tips en tools meegeven… Het was heel fijn om met iedereen verhalen uit te wisselen. Vooral omdat iedereen ook de situaties herkent. Wat ook enorm was is dat deze groep mensen elkaar bij een klein woord al direct begrijpen.

Vaak is het zo wanneer je relatie op uitzending gaat de eerste week na het afscheid, dat de vrienden, kennissen etc. niet zo vaak meer aan je zal vragen hoe gaat het met jou, of kan ik iets voor je doen. Vaak gaat het meer van hoe gaat het met de militair…. En als hij/zij dan terug is van uitzending val je best wel in een gat. Daarom is het fijn als er thuisfrontdagen georganiseerd worden, en nu ook heel belangrijk meer aandacht voor het thuisfront. Daar zijn deze ontmoetingsdagen voor. Het is prettig om bij een groep mensen te zijn die jou wel begrijpen omdat ze in het zelfde schuitje zitten, maar ook weten wat je doormaakt of door hebt gemaakt.

We konden nog uren doorpraten, maar rond 12:15 uur was er een heerlijke lunch geregeld…Na de lunch was er een symposium georganiseerd door het Veteraneninstituut. Ongeveer 70 mensen waren aanwezig. Tijdens dit symposium over het thuisfront werden er filmpjes vertoond van veteranen die over het thuisfront spraken.  Ook werden er filmpjes van het thuisfront vertoond die over de militair spraken. Thuisfronters zijn geïnterviewd hiervoor… Er werd ook besproken hoe bijvoorbeeld de voorbereidingen voor een uitzending gaan, maar ook voor tijdens de uitzending en de thuiskomst van de militair…  Het was voor een ieder heel herkenbaar, er werd gelachen in de zaal en er werd een traan weggepinkt. Het is zo fijn om mee te mogen maken. Het is vooral fijn om te zien dat er steeds meer aandacht aan het thuisfront wordt besteed. Ik weet de tijd nog wel dat mijn man op missie was in Bosnië. Toen konden we maar 3 minuten per maand met elkaar bellen. De tijden zijn gelukkig zo veranderd dat het thuisfront geregeld contact kan houden met de militair op missie.. Dat scheelt zoveel.

Na het symposium was er nog even een samenzijn met de vrouwen van de ochtend.
Iedereen heeft deze dag als heel fijn ervaren, en waren blij dat ze naar deze dag zijn geweest. De dames bedankte Anita voor de fijne georganiseerde dag. Iedereen gaf ook aan het fijn te vinden dat er wederom een thuisfront ontmoetingsdag wordt georganiseerd.
Daarna was er nog tijd om met elkaar te praten tijdens een hapje en drankje.
Ik kijk nu al uit naar het vervolg!

Groet een thuisfronter!

 

DSC_0273

En de winnaar is…………

Even tijd voor jezelf

Even tijd voor jezelf!!

Woensdagavond, ik zit op de bank en heb het eten net op. In één keer komt bij mij de gedachte…….oh ik moet een winnaar bekend maken voor het boek
“Haar naam is Poppy Day”.

Tja ik kan zelf niet kiezen wie er een boek wint, maar dat wilt mijn eigen militair wel doen.
Met zijn ogen trouw dicht wijst hij een naam aan en spieken mag niet van mij 🙂

Het valt mij op dat er dit keer ook mannen hebben gereageerd voor hun vrouw (hoe lief is dat!!)
Ik heb bewust een keus gemaakt tussen een verloting voor Twitter en een verloting voor alle likes op Facebook.
Via alle kanalen zijn er reacties gekomen, ook weer via pb dus ook die loten allemaal mee.

En de winnaar is………….

(tromgeroffel) 😉

De winnaar voor het boek via Twitter is geworden……… Robert Vlot.
Robert stuur mij even weer een pb met je adres gegevens. Dan ga ik het doorgeven en wordt het boek zo snel mogelijk naar je verzonden.

De winnaar voor het boek via Facebook is geworden………Jeanine Jansen-Dokter.
Jeanine stuur mij ook even een pb met je adres gegevens. Dan ga ik er voor zorgen dat het boek zo snel mogelijk naar je verzonden wordt.

Gefeliciteerd allebei!!! Cover Poppy Day NL plano.indd

Voor de overige mensen…..sorryyyyyy. Wie weet een volgende keer. Er zal vast wel weer een keer een mooie actie komen 🙂

Wil je het boek graag lezen dan kun je het natuurlijk ook zelf bestellen.
Dit doe je bij de uitgever Aerial Media Compagny
Oh en alvast een tip……vanaf 9 november betaal je € 10.- ipv 17.95

Tot snel weer allemaal

Een aanrader voor het thuisfront: film Testament of Youth

Ik schrijf even een kort blog. Zelf ben ik druk bezig met de voorbereidingen van onze vakantie. Wat een heerlijk vooruitzicht!
Samen met mijn militair even weer ontsnappen aan de hectiek van het leven. Samen lekker genieten en tijd voor elkaar hebben. Meer heeft een mens niet nodig toch!

Voordat ik vertrek wil ik het volgende met jullie delen:
Thuisfront in onze tijd is niet altijd makkelijk daar kunnen wij het over eens zijn. Zelf heb ik regelmatig gesproken met thuisfront van militairen uit de WOII en de periode daarna. Dan ga je toch echt anders denken over hoe wij het nu hebben. Dan kom ik tot het besef dat het toch wel fijn is dat wij regelmatig contact e.d. hebben met onze militair in het uitzendgebied.
Hoe moet het dan geweest zijn tijdens WO I? Daarover is nu een film gemaakt en die gaat morgen in première in de bioscoop!

Testament_Of_youth_7   Testament_Of_Youth_5  Testament_Of_Youth_1  Testament_Of_Youth_6

Een korte beschrijving van de film:

1914:Schrijfster en feministe Vera Brittain (Alicia Vikander, A Royal Affair en Ex_Machina) is haar tijd ver vooruit als ze op 18-jarige leeftijd besluit om aan de Universiteit van Oxford Engelse literatuur te gaan studeren. Haar vader stemt schoorvoetend in met zijn dochters droom en laat haar toelatingsexamen doen. Hoewel Vera eigenlijk niets moet weten van het huwelijk, valt ze als een blok voor Roland Leighton (Kit Harington, Game of Thrones), een vriend van haar broer. Maar dan breekt de Eerste Wereldoorlog uit en Vera’s broer en Roland vertrekken naar het front. Vera beseft dat ze niet in Oxford kan toekijken en geeft zich onder luid protest van haar ouders en haar decaan vrijwillig op als verpleegster. Haar zorgeloze leven verandert in een onzeker bestaan waarin ze levensbepalende keuzes moet maken.
Regie: James Kent
Met: Alicia Vikander, Kit Harington, Hayley Atwell, Dominic West, Emily Watson
Vanaf 11 juni in de bioscoop


Het moet een treffende film zijn (ik moet hem zelf ook nog kijken, maar dat ga ik zeker doen). Een geliefde (haar vriend) en een dierbare (haar broer) vertrekken naar het front. Hoe gaat dit thuisfront om met alle moeilijke beslissingen en angsten.  Zelf kan ik mij daar al alle gevoelens en emoties bij voorstellen.  TestamentOfYouth_Poster

Ik geef een prijzenpakket weg met daarin:
– Een dagboekje (in de stijl van de film…….leuk om in te schrijven……..misschien als je eigen militair weg is)
– Het boek Testament of Youth (Engels geschreven, als je het zelf niet prettig vind lezen kun je er altijd iemand anders gelukkig mee maken)
En…….. 2 vrijkaarten voor de bioscoop voor de film Testament of Youth!!!!!!!!! (de vrijkaarten kun je inleveren in iedere bioscoop waar de film gedraaid wordt)

Wil jij nou ook kans maken op dit prijzenpakket…………like dan even dit bericht via mijn Facebookpagina. Heb je geen Facebook en wil je alsnog graag meedoen stuur mij dan even een DM via Twitter of een email via vrouwvan@outlook.com

Delen van dit blog en/of Facebook/Twitter bericht mag natuurlijk. Hoe meer thuisfront hiervan op de hoogte is hoe beter natuurlijk. Voor ons als thuisfront is het  namelijk een heel herkenbaar onderwerp.

Rondom 18 juni maak ik de winnaar bekend van het prijzenpakket via dit blog/Facebook en Twitter.

Tot snel weer!

ps: binnenkort nog een leuke winactie dus hou het in de gaten.

Word ook een dagboekheld!

 

Ik wil even het volgende onder jullie aandacht brengen. Toen mijn militair op missie ging naar Afghanistan hebben hij en ik allebei een dagboek bijgehouden. Voor hem zelf werd het een boekje waarin hij schreef wat hij die dag had gedaan. Als hij het nu nog naleest weet hij precies wat hij ermee bedoelde………..voor mij is het abracadabra al die afkortingen. Hahaha, maar hij legt mij rustig uit wat het betekent en wat hij gedaan heeft. Tja en dan mijn eigen dagboekje……  iedere dag erin geschreven………..en wat is het leuk om na te lezen.

Daarom wil ik ook graag onderstaand project steunen. Omdat ik zelf uit ervaring weet hoe belangrijk het is om een dagboekje bij te houden wanneer je beide met een missie bezig bent. Het is een geweldig naslag werk wat ik nu soms nog wel eens lees.

Eva en Margaret zijn 2 studentes aan de Universiteit van Tilburg. Zij hebben samen een actie opgezet om het dagboekjes project te laten voortbestaan. Omdat ik zelf uit ervaring weet hoe belangrijk dit is voor militair en thuisfront deel ik hun bericht met jullie en hoop ik dat ook jullie dit project steunen.

Dagboekjes

Dagboekjes

Wat doe je als je een half jaar of langer van huis bent? Militairen leven in twee werelden: die van Defensie en die van het thuisfront. Tijdens uitzending zijn militair en thuisfront lange tijd van elkaar gescheiden, en kunnen ze niet zomaar alles met elkaar delen. Gemiste ervaringen kun je niet herleven. Wat je wel kunt doen is ervaringen achteraf delen met elkaar. Door dagboekjes uit te delen aan militairen die worden uitgezonden en hun thuisfront, wil Hulp voor Helden de kloof tussen beide levens helpen overbruggen. Het bijhouden van een dagboek biedt een uitlaatklep tijdens de missie en helpt elkaar achteraf snel bij te praten. Onder de naam Dagboek voor Helden hebben wij – twee studentes aan de Universiteit van Tilburg – een actie opgezet om het dagboekjesproject te laten voortbestaan. Word ook een dagboekheld. Bekijk op www.dagboekvoorhelden.blogspot.nl hoe jij deze actie kunt steunen.

Groetjes van de dagboekhelden, Eva en Margaret.

Ik wil jullie ook vragen om dit bericht zoveel mogelijk te delen. Hoe meer mensen dit project steunen….hoe meer militairen én thuisfront een middel hebben om de gemiste momenten toch te kunnen delen!

Tot snel weer!

 

Thuisfront laat je horen!

En de dagen worden weken, en de weken worden maanden. Ik zal jullie snel bijpraten, maar daarvoor moet ik de tijd nemen. Toch wil ik even iets onder jullie aandacht brengen.

Wij, als thuisfront kunnen best wel eens mopperen over hoe het nu gaat en hoe alles geregeld is binnen Defensie. Vooral omdat je als thuisfront regelmatig moeten schakelen. Dus ja, laten we eerlijk zijn……als thuisfront zijn wij wel heel belangrijk voor Defensie.

Zonder thuisfront geen inzet. Dit zijn de woorden die minister van Defensie Jeanine Hennis vorig jaar tegen de Tweede Kamer zei. Ook de AFMP onderkent het belang van het thuisfront voor een succesvolle missie. En om nóg beter zicht te krijgen op de vraagstukken die het thuisfront bezighouden, houdt AFMP een enquête onder de partners en een enquête onder ouders van thuiswonende militairen. Deze enquête mag iedereen invullen. Dus ook het thuisfront van niet AFMP leden zijn welkom om deze enquête in te vullen. Het maakt niet uit welke rang of krijgsmachtonderdeel. Er zijn 2 verschillende vragenlijsten.

Ik heb het uiteraard zelf ook ingevuld. Ik vind het namelijk wel heel belangrijk om mij te laten horen en te laten weten hoe mijn ervaringen zijn. Neem jij ook even de tijd om dit te doen? Zoveel tijd ben je er niet voor kwijt, het kost je een paar minuten. Dus bij deze zeg ik echt……….THUISFRONT LAAT JE HOREN……dit is je kans!!!!

Om het je iets makkelijker te maken hierbij gelijk de link naar de directe pagina van het AFMP.

http://afmp.nl/inhoud/artikel/enquete-thuisfront

Tot snel!

 

 

Wat een jaar was 2014

2014 was een jaar om niet snel te vergeten voor mij. Uitzending, huwelijk en dan noem ik al gelijk een dal en een piek. Zo nog meerdere pieken en dalen meegemaakt. Wanneer ik door mijn blog heen scrol ben ik mij ervan bewust dat ik jullie nodig moet bijpraten. De gebeurtenis waar ik jullie toch in mee wil nemen lag emotioneel nog te hoog voor mij. De ergste en donkere kant is nu een beetje aan het slijten dus ik hoop er binnenkort klaar voor te zijn om dit ook te kunnen delen. Want ook dit hoort bij mijn leven en mijn leven met mijn militair.

Ik wil gelijk via deze weg een heel gezond, liefdevol, maar vooral ook veilig 2015 toewensen. Ook wil ik jullie vragen rekening te houden deze dagen met diverse mensen. Oudere mensen kunnen vuurwerk geluiden associëren met oorlog. Tegenwoordig zijn dat trouwens niet alleen maar oudere mensen. Denk ook aan onze veteranen en actief dienende militairen. Ook zij kunnen het zwaar hebben deze dagen. Deze mensen wens ik allemaal ook vast veel sterkte toe voor de komende dagen.

Voor 2015 staan er al weer een paar mooie projecten in mijn agenda. Ik blijf mij sterk maken en inzetten voor onze militairen, veteranen en ons thuisfront. En samen met jullie ben ik al een heel eind gekomen in 2014. Tot volgend jaar en alvast bij deze: Een heel mooi 2015 voor iedereen.

Een veilig en liefdevol 2015 voor iedereen.

Een veilig en liefdevol 2015 voor iedereen.

3 maanden verder. Hoe gaat het nu?

3 maanden verder…………………. Onderhand zijn we bijna 3 maanden verder sinds mijn militair terug kwam uit Mali. De roes van de eerste paar weken zijn weer voorbij. Het duurde een poos voordat het oude leventje weer opgepakt werd. Langzaam maar zeker, stapje voor stapje merk ik dat wij weer echt samen zijn. …………… Niet zoals de eerste paar weken, wel samen, maar ook in gedachten allebei er niet bij zijn. Weer wennen aan elkaar. Dingen die wij elkaar vertelden gingen langs elkaar heen. Zaken die al via mail of telefoon verteld waren tijdens de uitzending moesten opnieuw verteld worden. Allebei toch weer veranderd door een uitzending. Het was raar in het begin, je bent samen maar toch ben je in gedachten nog steeds met de uitzending bezig. Geen pakketjes meer hoeven samen te stellen, wat heerlijk…….. maar oh zo onwennig en saai. Geen kaartjes meer versturen, niet meer denken met boodschappen doen dat vindt hij leuk of lekker, dat stuur ik op. En vooral die pc en telefoon. Die hebben overuren gedraaid en daar moest ik echt van afkicken. Die hoefde in 1x niet meer de hele tijd aan te staan want stel je toch eens voor dat ik net een mail van mijn man mis! Hij zat nu gewoon naast me op de bank!! De afstandsbediening is weer ingenomen en in de auto ben ik weer verbannen naar de bijrijdersstoel 😉

Hij kwam al heel relaxt terug. Geen verwilderde blik in zijn ogen, maar rustige ontspannen ogen. De eerste week zijn wij thuis geweest. Alleen maar bij elkaar geweest. Lekker op de bank gelegen, een film kijken, wat lekkers erbij. Hij kon er zo dubbel van genieten. De luxe van een bad en een goede douche. Hij genoot van ieder moment. Direct de tweede dag wou hij al uit eten, daar had hij zin in. Zo anders als Afghanistan toen hij alleen opgesloten thuis wou zitten. We zijn lekker wezen winkelen. Dit was ook wel nodig want mijn man was in deze periode toch 11 kilo kwijt geraakt. Waarschijnlijk vooral door de hitte in Mali. Ik kreeg gelijk alle foto’s en verhalen te horen en ja………ik was zo verbaasd. Ik had mij zo voorbereid op een persoon die nog een beetje in zijn eigen wereld zou leven, maar hij was gewoon vanaf het eerste moment echt thuis. Zo voelde het echt.

Dit keer was ik degene die er moeite mee had om alles los te laten. Wij kregen dus een omgekeerde wereld vergeleken met de vorige uitzending. Ik was natuurlijk terwijl hij weg was begonnen met mijn blog, Facebook en Twitter als “vrouw van militair”. Dagelijks was ik daar ook mee bezig. En dit moest ik nu los laten. Nu was het moment om mijn tijd aan hem te geven i.p.v. mij in te zetten voor meer begrip voor onze militairen, veteranen en thuisfront. Dat vond ik enorm lastig om heel eerlijk te zijn. Het was een levenswijze van mij geworden. En…… nu moest ik opbiechten waar ik mee bezig was.

Mijn man wist dat ik een blog heb e.d. maar had in Mali niet door dat dit zo uit de hand liep. Dat er zoveel reacties zouden komen en zoveel mensen die zich hiertoe aangetrokken en begrepen voelde. Mijn interviews, mijn gastcolumn in de Oplinie, mijn blog voor Your Song Powered bij Humanisme, mijn ontmoetingen op het veteraneninstituut en nog veel meer………hij wist er niets van. 2 dagen nadat hij thuis was heb ik het hem verteld. Ik heb hem een stapeltje met kranten en artikelen gegeven en gezegd “dit moet je eigenlijk eens lezen”. Verbazing trok over zijn hele gezicht. Een hele avond zijn wij achter de computer gaan zitten. Hij heeft mijn hele Facebook pagina doorgespit en mijn Twitter account. En zijn mooie lach werd steeds groter……….van trots 🙂  Trots dat ik mij zo inzette voor meer begrip voor zijn en onze wereld. Meer begrip voor onze militairen, onze veteranen die vergeten worden, maar ook voor het thuisfront die in een moeilijke en haast onbegrijpbare wereld leven. Zijn eerste woorden waren; hier moet je veel meer mee gaan doen. Je kunt misschien een klein beetje het verschil gaan maken. Of ik dat kan weet ik niet, maar ik blijf wel doorgaan om mij hiervoor in te zetten.  Doordat ik open kaart speelde had hij ook het begrip dat ik tijdens de vakantie zei “wacht even ik moet even iets delen, of ik moet even een paar mensen opbeuren”.

Na een week thuis zijn wij samen op vakantie geweest. Samen er even uit. In de eerste week hadden we de bezoeken aan ouders al gedaan dus nu even echt weg met elkaar. Wennen was het wel. Ik had het gevoel dat hij helemaal thuis was. Ook in gedachten. Dom van mij natuurlijk. Tijdens de vakantie kwam ik erachter dat er toch veel spanning zat. Hij raakte meer afwezig en ik merkte dat hij terug telde. “2 weken geleden deed ik nog dit of dat”. De roes van de eerste week was dus verdwenen en zorgde voor een paar gespannen momenten. Onderhand weet ik dat ik hem moet laten gaan dan. Ik moet niet gaan trekken met de vraag gaat het goed e.d. Dit heb ik ook gedaan, maar bracht bij mij toch weer veel onzekerheid met zich mee. Is hij dan toch anders? Wij waren in een gebied in Italië waar op dat moment veel werd geschoten voor de jacht. De eerste keer vroeg ik “wat is dat toch voor een geluid”? Mijn militair legde uit dat er geschoten werd i.v.m. de jacht. Oké, als dat moet dan moet dat, wel zielig, maar verder dacht ik niet. Totdat wij op een dag bij het zwembad lagen en hij in 1x riep. $%%^$#@#$$$ hou nou eens op met dat schieten.

Stilte kwam er in mij. Ik die dacht dat het allemaal zo goed ging werd met mijn neus op de feiten gedrukt. Was mij er in 1x van bewust dat dit geluid voor hem iets heel anders betekend dan voor mij. Misschien dat hij niet eens aan Mali dacht, maar het heeft wel een andere betekenis voor hem. Schaamde mij ervoor dat ik hier nog geen seconde bij stil had gestaan. Hoe dom kon ik zijn. Het ging te relaxt, kwam ik achter, er zat een stuk spanning die ik niet wou zien, Waarschijnlijk uit angst voor de vorige keer.

Na 3 weken samen kwam het moment dat ik 100 % ontspanning van beide kanten voelde. Dat was voor het eerst. Vanaf die dag kwamen dit soort dagen steeds vaker voor. Het koste even tijd, maar langzaam kwam het ‘normale’ ritme weer bij ons samen terug. De veranderingen beginnen weer te verdwijnen naar de achtergrond. Het heeft allemaal tijd nodig. Tijd om weer samen te gaan door het leven. Tijd om je leven op te pakken zoals het was daarvoor. Wordt het ooit nog echt als daarvoor? Ik denk het niet………….. ik denk dat we door iedere uitzending een ander ontwikkeld persoon worden. Noem het maar de levenservaring. Die dingen die je meemaakt en niet met elkaar kan delen. De angst die je toch beheerst tijdens een uitzending. Kan er niet echt een vinger opleggen. Ik weet wel dat door iedere uitzending onze relatie sterker wordt. Dat is toch een mooie bijkomstigheid 🙂 Juist doordat je zo bewust met je neus er op gedrukt wordt waardeer je wat je hebt.

Ik heb al eerder geschreven dat ik veel geleerd heb in de periode dat mijn militair weg was, vooral over mezelf. Ook nu heb ik weer een nieuwe kant van mijzelf ontdekt. Ik kan nog sterker zijn dan ik ooit had verwacht. Voordat mijn militair vertrok naar Mali was er een knobbeltje ontdekt in mijn borst. Dit was een goedaardige tumor en kon geen kwaad. Tijdens de uitzending kwam toch naar voren dat het verstandig was om deze alsnog te laten verwijderen i.v.m. misschien wel kans op kwaadaardig worden. Verder zat er iets in mijn lichaam dat misschien wel goed was, maar wat mij een verschrikkelijk onzeker gevoel gaf. Ik ben dus tijdens de uitzending geopereerd. Heb het knobbeltje laten verwijderen. De dag voor de operatie sprak ik mijn man en heb ik hem alleen maar verteld dat ik de volgende dag ging winkelen dus misschien slecht bereikbaar zou zijn. Precies 2 weken voor zijn thuiskomst werd ik geopereerd. Enkele mensen wisten er van af, maar mijn eigen man niet eens. Dit heeft heel veel met mij gedaan. Dat ik dit niet kon delen. Ja, natuurlijk had ik dit door de telefoon kunnen zeggen, maar dan? Dan zit er in een ver land iemand zich helemaal gek te maken…….niemand schiet er iets mee op. Ik ben enorm over mijn toeren geweest durf ik nu wel toe te geven. En toch gaat mijn bescherming naar hem zo ver dat ik het er voor over had. Dezelfde avond heb ik contact met hem gezocht met het verzoek of hij mij kon bellen. Helaas met een zeer slechte verbinding, maar op dat moment was alles achter de rug en kon ik eindelijk de waarheid vertellen. Ga ik te ver in mijn bescherming naar hem toe tijdens een uitzending? Nee, ik vind van niet. Hij zou het zelfde voor mij hebben gedaan. Ondanks dat de situatie in Mali wel een rustige situatie was wil ik dat hij zijn hoofd bij zijn werk houdt. Voor zijn veiligheid, maar ook voor de veiligheid van zijn collega’s. En nu is hij weer thuis en beschermd hij mij……dus is het toch goed! Dat is je leven met een militair. Je zelf soms even helemaal aan de kant cijferen. Dat is toch ook liefde!

Ik heb mij wel voorgenomen om een brief te schrijven naar de minister van Defensie of hij volgend jaar weer een paar weken naar Mali kan 🙂 Geen maanden dat duurt te lang, een paar weken is goed J Mijn man heeft normaal geen hekel aan de zomer, maar de echte warmte daar heeft hij wel moeite mee. Ik ben een echt zonnemens en het kan mij niet warm genoeg zijn. Nu hij terug is uit Mali geniet hij van de warmte en de zon hier in ons eigen land. Positief dus 🙂

Nu zijn we al weer een poosje aan het werk en doen onze dingen weer gewoon. Intussen is mijn militair gewijzigd van functie. De periode van Mali zit er voorlopig op, hoewel die nog lang in onze gedachten doorgaat. Hoewel er nog vaak over gesproken wordt.  De mannen en vrouwen die mijn man daar hebben afgelost komen ook binnenkort weer veilig naar huis. De nieuwe lichting zal weer gaan vertrekken of is alweer vertrokken. En ik blijf meeleven en duim dat ook zij weer veilig naar hun thuisfront terug mogen keren. Natuurlijk zit er altijd een de kans er in dat hij weer een keer op uitzending moet. Niemand weet nog wanneer, nog niet waar naar toe. Als het zo is komen we daar ook wel weer doorheen. Steunen zal ik hem blijven doen, zoals hij mij in al die tijd ook is blijven steunen. Ik heb me in de periode blauw geërgerd aan de reacties van mensen dat ik dan maar niet had moeten kiezen voor een militair. Mensen die amper het fatsoen hadden om te vragen hoe het ging. Hoe hij zich voelde, hoe ik mij voelde. En nu……..komen natuurlijk wel de vragen. Heb je het leuk gehad daar is een vraag die hij kreeg? Dit blijkt wel dat mensen totaal niet door hebben wat onze mannen en vrouwen doen. En om dit naar buiten te krijgen zal ik doorzetten. Ik ben een vechter, geleerd van mijn militair 🙂

 

één van de prachtige boeketten die ik maandelijks ontving van mijn militair

één van de prachtige boeketten die ik maandelijks ontving van mijn militair