Thuisfront ontmoetingsdag 10 oktober 2015

Allereerst………het is nog mogelijk om je aan te melden voor de thuisfront ontmoeting dag!!

En zo is het!

     Zo voelt het soms wel, maar dat ben je niet!!

 

 

Tijdens een uitzending kennen wij allemaal de thuisfrontdagen. Deze zijn door mij altijd als zeer prettig ervaren. Je ervaringen kunnen delen, maar ook aan 1 woord genoeg te hebben. Een dag van herkenning noem ik het maar.
Is de uitzending voorbij dan merk je toch dat je in een “gat” valt. De thuisfrontdagen zijn voorbij, de militair is weer aan het werk, en het normale leven is weer begonnen (voor zover je kan spreken over een normaal leven met een militair). En toch mis ik juist ook dan de contacten met mede thuisfronters.

Wij blijven altijd tegen bepaalde zaken aanlopen als thuisfront. Voor mij persoonlijk blijft mijn grootste struikelblok de omgeving die geen tot weinig begrip heeft. De “domme” opmerkingen die er regelmatig in een gesprek vallen……..oh je man krijgt een mooie loonsverhoging hé (uitleggen dat dit toch wel enorm tegenvalt en als het wel zo zou zijn…..dan is het nog eens terecht verdiend denk ik dan!) Of de vraag en grappige opmerkingen over het munitie tekort………..haha haha oefenen met pang pang…….tja, niet leuk om dit keer op keer te moeten horen. Zo kennen wij als thuisfront alle vooroordelen wel dromen lijkt mij.

Altijd blijf ik het uitleggen en soms leidt dit tot stevige discussies. Ach ja mijn eigen schuld……..ik had tenslotte ook beter moeten weten en verliefd moeten worden op een burgerman 😉

In een vorig blog heb ik gevraagd om jullie ideeën en belangstelling om elkaar te ontmoeten. Nou die belangstelling is er zeer zeker!!

En nu…….gaat het langzaam vorm krijgen. En ja, ik als mens vind het spannend, maar zeker erg leuk dat het er echt van gaat komen.
Inmiddels ben ik bezig geweest met het in elkaar zetten van een ontspannen programma. Ga je alleen bij elkaar zitten en een kop thee drinken of ga je het anders inkleden was de vraag die mij wel slapeloze nachten bezorgde. De een wil dit, de ander wil dat. Dus gaan we het een klein beetje combineren.

Na een geweldig overleg met het Veteranen Instituut en Stichting de Basis kan ik dus vertellen dat dit gaat gebeuren onder hun dak in Doorn (vlakbij Utrecht). Ik heb er enorm veel zin. En wat vooral mooi is……het is een geweldige locatie (centraal in het midden van het land), een prachtig gebied, een mooie ontspannen sfeer en als kers op de taart………..zij begrijpen ons als thuisfronters!!
De laatste puntjes worden nu op de i gezet om te zorgen dat iedereen ook de kans heeft om elkaar te ontmoeten.

Het ontmoeten is mogelijk op 10 oktober vanaf 10.00 uur tot 14.00 uur. Daarna en zeker ook tussendoor heb je de tijd om thuisfront waar jij je prettig bij voelt te ontmoeten. Want dat is de opzet van 10 oktober. Elkaar ontmoeten, leren kennen. Mijn persoonlijke doel daarin is toch wel dat je naar huis gaat met misschien wel een paar zeer leuke en prettige contacten die je hieraan over houdt. Zodat op het moment dat je ergens tegen aanloopt ook weet met wie je contact kunt opnemen, maar ook om eens lekker van je af te kletsen met iemand die jou begrijpt. Tenslotte hebben wij als thuisfronters meestal al aan 1 woord genoeg, omdat we elkaar begrijpen.

Onlangs kreeg ik een email van iemand die het best eng vind om zomaar ergens naar toe te gaan en daar andere “vreemde” thuisfronters te ontmoeten. Bedenk…..dat is het voor ons allemaal. Ik zelf stap rustig (dat lijkt zo aan de buitenkant) overal op af, maar diep van binnen raast het bij mij dan ook van de spanning. Dit is gezonde spanning en ik heb al diverse malen ondervonden dat dit niet nodig is. Dus zet je hierover heen en dan maken we er een top ontmoeting van!

Er is nog plek over dus als je nog interesse hebt meld je dan aan! Dat kan via een email naar mijn emailadres vrouwvan@outlook.com.

Je mag mij altijd (ook met andere vragen) een email sturen via het mailadres vrouwvan@outlook.com

PS: de mensen die zich al hadden aangemeld krijgen dit weekend ook een email van mij.

Tot snel!!

 

wpid-screenshot_2015-04-29-12-37-02-1.png

Advertenties

3 maanden verder. Hoe gaat het nu?

3 maanden verder…………………. Onderhand zijn we bijna 3 maanden verder sinds mijn militair terug kwam uit Mali. De roes van de eerste paar weken zijn weer voorbij. Het duurde een poos voordat het oude leventje weer opgepakt werd. Langzaam maar zeker, stapje voor stapje merk ik dat wij weer echt samen zijn. …………… Niet zoals de eerste paar weken, wel samen, maar ook in gedachten allebei er niet bij zijn. Weer wennen aan elkaar. Dingen die wij elkaar vertelden gingen langs elkaar heen. Zaken die al via mail of telefoon verteld waren tijdens de uitzending moesten opnieuw verteld worden. Allebei toch weer veranderd door een uitzending. Het was raar in het begin, je bent samen maar toch ben je in gedachten nog steeds met de uitzending bezig. Geen pakketjes meer hoeven samen te stellen, wat heerlijk…….. maar oh zo onwennig en saai. Geen kaartjes meer versturen, niet meer denken met boodschappen doen dat vindt hij leuk of lekker, dat stuur ik op. En vooral die pc en telefoon. Die hebben overuren gedraaid en daar moest ik echt van afkicken. Die hoefde in 1x niet meer de hele tijd aan te staan want stel je toch eens voor dat ik net een mail van mijn man mis! Hij zat nu gewoon naast me op de bank!! De afstandsbediening is weer ingenomen en in de auto ben ik weer verbannen naar de bijrijdersstoel 😉

Hij kwam al heel relaxt terug. Geen verwilderde blik in zijn ogen, maar rustige ontspannen ogen. De eerste week zijn wij thuis geweest. Alleen maar bij elkaar geweest. Lekker op de bank gelegen, een film kijken, wat lekkers erbij. Hij kon er zo dubbel van genieten. De luxe van een bad en een goede douche. Hij genoot van ieder moment. Direct de tweede dag wou hij al uit eten, daar had hij zin in. Zo anders als Afghanistan toen hij alleen opgesloten thuis wou zitten. We zijn lekker wezen winkelen. Dit was ook wel nodig want mijn man was in deze periode toch 11 kilo kwijt geraakt. Waarschijnlijk vooral door de hitte in Mali. Ik kreeg gelijk alle foto’s en verhalen te horen en ja………ik was zo verbaasd. Ik had mij zo voorbereid op een persoon die nog een beetje in zijn eigen wereld zou leven, maar hij was gewoon vanaf het eerste moment echt thuis. Zo voelde het echt.

Dit keer was ik degene die er moeite mee had om alles los te laten. Wij kregen dus een omgekeerde wereld vergeleken met de vorige uitzending. Ik was natuurlijk terwijl hij weg was begonnen met mijn blog, Facebook en Twitter als “vrouw van militair”. Dagelijks was ik daar ook mee bezig. En dit moest ik nu los laten. Nu was het moment om mijn tijd aan hem te geven i.p.v. mij in te zetten voor meer begrip voor onze militairen, veteranen en thuisfront. Dat vond ik enorm lastig om heel eerlijk te zijn. Het was een levenswijze van mij geworden. En…… nu moest ik opbiechten waar ik mee bezig was.

Mijn man wist dat ik een blog heb e.d. maar had in Mali niet door dat dit zo uit de hand liep. Dat er zoveel reacties zouden komen en zoveel mensen die zich hiertoe aangetrokken en begrepen voelde. Mijn interviews, mijn gastcolumn in de Oplinie, mijn blog voor Your Song Powered bij Humanisme, mijn ontmoetingen op het veteraneninstituut en nog veel meer………hij wist er niets van. 2 dagen nadat hij thuis was heb ik het hem verteld. Ik heb hem een stapeltje met kranten en artikelen gegeven en gezegd “dit moet je eigenlijk eens lezen”. Verbazing trok over zijn hele gezicht. Een hele avond zijn wij achter de computer gaan zitten. Hij heeft mijn hele Facebook pagina doorgespit en mijn Twitter account. En zijn mooie lach werd steeds groter……….van trots 🙂  Trots dat ik mij zo inzette voor meer begrip voor zijn en onze wereld. Meer begrip voor onze militairen, onze veteranen die vergeten worden, maar ook voor het thuisfront die in een moeilijke en haast onbegrijpbare wereld leven. Zijn eerste woorden waren; hier moet je veel meer mee gaan doen. Je kunt misschien een klein beetje het verschil gaan maken. Of ik dat kan weet ik niet, maar ik blijf wel doorgaan om mij hiervoor in te zetten.  Doordat ik open kaart speelde had hij ook het begrip dat ik tijdens de vakantie zei “wacht even ik moet even iets delen, of ik moet even een paar mensen opbeuren”.

Na een week thuis zijn wij samen op vakantie geweest. Samen er even uit. In de eerste week hadden we de bezoeken aan ouders al gedaan dus nu even echt weg met elkaar. Wennen was het wel. Ik had het gevoel dat hij helemaal thuis was. Ook in gedachten. Dom van mij natuurlijk. Tijdens de vakantie kwam ik erachter dat er toch veel spanning zat. Hij raakte meer afwezig en ik merkte dat hij terug telde. “2 weken geleden deed ik nog dit of dat”. De roes van de eerste week was dus verdwenen en zorgde voor een paar gespannen momenten. Onderhand weet ik dat ik hem moet laten gaan dan. Ik moet niet gaan trekken met de vraag gaat het goed e.d. Dit heb ik ook gedaan, maar bracht bij mij toch weer veel onzekerheid met zich mee. Is hij dan toch anders? Wij waren in een gebied in Italië waar op dat moment veel werd geschoten voor de jacht. De eerste keer vroeg ik “wat is dat toch voor een geluid”? Mijn militair legde uit dat er geschoten werd i.v.m. de jacht. Oké, als dat moet dan moet dat, wel zielig, maar verder dacht ik niet. Totdat wij op een dag bij het zwembad lagen en hij in 1x riep. $%%^$#@#$$$ hou nou eens op met dat schieten.

Stilte kwam er in mij. Ik die dacht dat het allemaal zo goed ging werd met mijn neus op de feiten gedrukt. Was mij er in 1x van bewust dat dit geluid voor hem iets heel anders betekend dan voor mij. Misschien dat hij niet eens aan Mali dacht, maar het heeft wel een andere betekenis voor hem. Schaamde mij ervoor dat ik hier nog geen seconde bij stil had gestaan. Hoe dom kon ik zijn. Het ging te relaxt, kwam ik achter, er zat een stuk spanning die ik niet wou zien, Waarschijnlijk uit angst voor de vorige keer.

Na 3 weken samen kwam het moment dat ik 100 % ontspanning van beide kanten voelde. Dat was voor het eerst. Vanaf die dag kwamen dit soort dagen steeds vaker voor. Het koste even tijd, maar langzaam kwam het ‘normale’ ritme weer bij ons samen terug. De veranderingen beginnen weer te verdwijnen naar de achtergrond. Het heeft allemaal tijd nodig. Tijd om weer samen te gaan door het leven. Tijd om je leven op te pakken zoals het was daarvoor. Wordt het ooit nog echt als daarvoor? Ik denk het niet………….. ik denk dat we door iedere uitzending een ander ontwikkeld persoon worden. Noem het maar de levenservaring. Die dingen die je meemaakt en niet met elkaar kan delen. De angst die je toch beheerst tijdens een uitzending. Kan er niet echt een vinger opleggen. Ik weet wel dat door iedere uitzending onze relatie sterker wordt. Dat is toch een mooie bijkomstigheid 🙂 Juist doordat je zo bewust met je neus er op gedrukt wordt waardeer je wat je hebt.

Ik heb al eerder geschreven dat ik veel geleerd heb in de periode dat mijn militair weg was, vooral over mezelf. Ook nu heb ik weer een nieuwe kant van mijzelf ontdekt. Ik kan nog sterker zijn dan ik ooit had verwacht. Voordat mijn militair vertrok naar Mali was er een knobbeltje ontdekt in mijn borst. Dit was een goedaardige tumor en kon geen kwaad. Tijdens de uitzending kwam toch naar voren dat het verstandig was om deze alsnog te laten verwijderen i.v.m. misschien wel kans op kwaadaardig worden. Verder zat er iets in mijn lichaam dat misschien wel goed was, maar wat mij een verschrikkelijk onzeker gevoel gaf. Ik ben dus tijdens de uitzending geopereerd. Heb het knobbeltje laten verwijderen. De dag voor de operatie sprak ik mijn man en heb ik hem alleen maar verteld dat ik de volgende dag ging winkelen dus misschien slecht bereikbaar zou zijn. Precies 2 weken voor zijn thuiskomst werd ik geopereerd. Enkele mensen wisten er van af, maar mijn eigen man niet eens. Dit heeft heel veel met mij gedaan. Dat ik dit niet kon delen. Ja, natuurlijk had ik dit door de telefoon kunnen zeggen, maar dan? Dan zit er in een ver land iemand zich helemaal gek te maken…….niemand schiet er iets mee op. Ik ben enorm over mijn toeren geweest durf ik nu wel toe te geven. En toch gaat mijn bescherming naar hem zo ver dat ik het er voor over had. Dezelfde avond heb ik contact met hem gezocht met het verzoek of hij mij kon bellen. Helaas met een zeer slechte verbinding, maar op dat moment was alles achter de rug en kon ik eindelijk de waarheid vertellen. Ga ik te ver in mijn bescherming naar hem toe tijdens een uitzending? Nee, ik vind van niet. Hij zou het zelfde voor mij hebben gedaan. Ondanks dat de situatie in Mali wel een rustige situatie was wil ik dat hij zijn hoofd bij zijn werk houdt. Voor zijn veiligheid, maar ook voor de veiligheid van zijn collega’s. En nu is hij weer thuis en beschermd hij mij……dus is het toch goed! Dat is je leven met een militair. Je zelf soms even helemaal aan de kant cijferen. Dat is toch ook liefde!

Ik heb mij wel voorgenomen om een brief te schrijven naar de minister van Defensie of hij volgend jaar weer een paar weken naar Mali kan 🙂 Geen maanden dat duurt te lang, een paar weken is goed J Mijn man heeft normaal geen hekel aan de zomer, maar de echte warmte daar heeft hij wel moeite mee. Ik ben een echt zonnemens en het kan mij niet warm genoeg zijn. Nu hij terug is uit Mali geniet hij van de warmte en de zon hier in ons eigen land. Positief dus 🙂

Nu zijn we al weer een poosje aan het werk en doen onze dingen weer gewoon. Intussen is mijn militair gewijzigd van functie. De periode van Mali zit er voorlopig op, hoewel die nog lang in onze gedachten doorgaat. Hoewel er nog vaak over gesproken wordt.  De mannen en vrouwen die mijn man daar hebben afgelost komen ook binnenkort weer veilig naar huis. De nieuwe lichting zal weer gaan vertrekken of is alweer vertrokken. En ik blijf meeleven en duim dat ook zij weer veilig naar hun thuisfront terug mogen keren. Natuurlijk zit er altijd een de kans er in dat hij weer een keer op uitzending moet. Niemand weet nog wanneer, nog niet waar naar toe. Als het zo is komen we daar ook wel weer doorheen. Steunen zal ik hem blijven doen, zoals hij mij in al die tijd ook is blijven steunen. Ik heb me in de periode blauw geërgerd aan de reacties van mensen dat ik dan maar niet had moeten kiezen voor een militair. Mensen die amper het fatsoen hadden om te vragen hoe het ging. Hoe hij zich voelde, hoe ik mij voelde. En nu……..komen natuurlijk wel de vragen. Heb je het leuk gehad daar is een vraag die hij kreeg? Dit blijkt wel dat mensen totaal niet door hebben wat onze mannen en vrouwen doen. En om dit naar buiten te krijgen zal ik doorzetten. Ik ben een vechter, geleerd van mijn militair 🙂

 

één van de prachtige boeketten die ik maandelijks ontving van mijn militair

één van de prachtige boeketten die ik maandelijks ontving van mijn militair

De vlinders gieren door mijn buik! Thuiskomst

Het is alweer even geleden dat ik heb geschreven, maar belofte maakt schuld. En als je iets beloofd moet je het ook doen is mijn instelling.
Weet jij nog wat jij deed op donderdag 8 mei? Ik wel……net zoals ik nog weet wat ik deed op 18-01-2008 en op 17-08-2008. Deze datums blijven voor eeuwig in mijn hoofd hangen. En net zoals ik al jaren op deze dagen even terug denk zal ik dat nu ook met 8 mei krijgen. Op deze datums was ik namelijk op weg naar Eindhoven. Op weg om mijn man op te halen bij de militaire luchthaven. Terug van een heftige verkenning of uitzending.

8 mei, natuurlijk geen oog dicht gedaan. Vroeg mijn bed uit. Beetje op twitter, een beetje op Facebook kijken, niets zeggen want er waren via social media maar weinig mensen op de hoogte dat mijn man zou thuis komen. Dat was een bewuste keus van mij. Regelmatig is mij gevraagd “wanneer komt je man thuis?” Het standaardantwoord was: dat doet er niet toe die informatie geef ik niet vrij. Mij is altijd geleerd vanuit defensie dat je vertrek en thuiskomst datum niet openbaar maakt via social media. Ondanks dat veel informatie online en op teletekst staat heb ik mij gehouden aan deze voorwaarden. Ergens in mei schreef ik wel eens, terwijl ik wist dat het ergens rond de 8ste zou zijn.

Helaas wordt de vlucht met mijn man erin pas om 20.15 verwacht. Dus dat is nog een lange dag wachten. En wachten……..en wachten.  Mijn moeder is al vroeg bij mij. Zij weet dat ik stik van de zenuwen dus komt voor de emotionele ondersteuning de boel hier opvrolijken. Zij rijdt met mij mee naar Eindhoven. Mijn vader volgt later samen met mijn schoonouders. Waarom apart van elkaar……..omdat ik er vroeg wil zijn! Het zal mij niet gebeuren dat ik te laat ben………..ik wacht liever daar dan hier nog zitten stressen.  2 uur voor aanvangstijd mag je pas naar binnen op de luchthaven. Dus dit houdt in dat ik pas om half 7 in Eindhoven mag zijn. Oké, normaal een stukje van nog geen anderhalf uur voor ons, toch we rijden in de spits……….hmmmm hoe laat rijden we weg? Rond kwart over 4 hadden we afgesproken mijn moeder en ik. Mijn vader en schoonouders zouden tegen half 6 gaan rijden. Om half 4 houdt ik het niet meer. Kom op in de auto en we zien het wel. Die kant op, ik wil weg. Ik wil maar 1 ding de kant op waar ik straks mijn man kan zien en omarmen. Natuurlijk dik voor spits weg dus nergens last van. Onderweg nog maar gestopt voor een sigaretje en om tijd te rekken want we gaan veels te snel 🙂 Dik voor 5 uur stonden we al voor een gesloten hek bij de luchthaven. Eerste auto……..en een hek wat nog dicht zit en echt nog niet opengaat Whahaahah dikke lol mijn moeder en ik. Beetje fanatiek dit. Tja, beter anderhalf uur wachten voor een dicht hek als onderweg stressen is mijn motto! Om kwart over 5 gaat in 1 keer het hek open. Langzaam schuift het open en ik kijk mijn moeder aan. Mam……….we mogen er nog niet op, het staat niet voor niets aangegeven dat dit pas 2 uur van te voren mag……Hup, rijden zegt mijn moeder, dan wachten we daar wel weer. Achteraf is het hek natuurlijk opengezet voor mensen van de catering en het thuisfront comité, natuurlijk niet voor ons, maar we staan al mooi op de parkeerplaats. Weer een stapje dichterbij mijn man, zo voelt het. Ik zie de hal met de letters Vliegbasis Eindhoven. Ik ben er bijna.

We kletsen maar wat over koetjes en kalfjes. Hoe zal het met hem zijn, hoe ziet hij eruit? Is hij anders? We hebben het over de vorige keren en ik barst van de zenuwen. Het stomme is dat ik zo zeker ben van mijn relatie, maar mij op zo’n moment inwendig afvraag…… zal hij mij nog leuk vinden? Vrouwen pffff ik weet het moeilijke wezens 😉 Om zes uur trek ik het niet meer. Mijn blaas knapt bijna uit elkaar en ik kan toch moeilijk de bosjes daar induiken 🙂 Kom op mam….. en kwartiertje te vroeg naar binnen, maar we gokken het erop. Ik leg wel uit dat ik echt naar de toilet toe moet. Binnen worden we hartelijk ontvangen, maar ik zeg alleen maar………….sorry ik moet zo nodig, eerst even naar de toilet. Gelukkig was de zeer lieve en vriendelijke meneer van het thuisfront comité dit soort dingen wel gewend dus ik stuif hem voorbij.

Tja, en dan zit je niet meer thuis te wachten, sta je niet voor een gesloten hek, zit je niet in de auto op de parkeerplaats te wachten, maar ben je binnen in de aankomsthal. Zenuwen, stress en vlinders gieren door mijn buik heen. Nog even volhouden. Pfffffff nog even………….nog meer dan 2 uur. Mopperen, kwartier vertraging………Kom op ik heb het al die maanden volgehouden en nu kom ik die tijd ook nog wel door. Heel apart om als eerste in die hal aanwezig te zijn. Heel apart om daar te staan met z’n tweetjes en er is verder nog niemand.  Inmiddels telefonisch contact gehad met de andere auto die onderweg is. Het blijkt de drukste avondspits te zijn en zij staan nog helemaal vast. Wat ben ik blij dat ik er ben. Af en toe loop ik eens naar buiten, rook weer de zoveelste sigaret, praat met de meneer van het thuisfront comité en banjer door die grote hal heen. Stil zitten is geen optie meer.  Alles is keurig verzorgd. Er is koffie en thee en ook broodjes genoeg voor iedereen. Complimenten daarvoor. Alhoewel ik zelf een broodje weg heb zitten spoelen. Niet omdat het niet lekker was, maar ik kon van de zenuwen toch geen hap door mijn keel krijgen. Heel langzaam, maar ook vrij laat (vergeleken met de vorige keren) druppelen mensen naar binnen toe. Veel dik in de stress omdat zij hartstikke vast hadden gestaan in diverse files. Ook mijn schoonouders en vader komen aan. De club is compleet, laat dat vliegtuig maar landen. Helaas moeten we nog even wachten. Mijn ouders en schoonouders kennen mij door en door en weten dat ze mij met rust moeten laten. Raar mens ben ik, ik weet het 😉 maar ik sluit mij een beetje op in mijn eigen cocon dan. Sluit mij even af van de rest van de wereld en nee ben niet de gezelligste voor de familie dan. Voor het raam staar ik naar buiten. Het besef……………straks komt daar een vliegtuig en dan zie ik hem weer!!! Weer komt de onzekerheid…….zie ik hem wel, kan ik hem wel vinden in de grote groep. Bijna 100 militairen komen terug. Ga uit van gemiddeld 4 personen die komen om op te halen (sommige zijn met z’n tweetjes, sommige zijn met grote groepen) tel dus maar uit hoeveel man er ongeveer staat te springen, te stressen en te doen. Tranen lopen al over mijn wangen terwijl ik naar buiten kijk. Dat geeft niet, niemand die je hier raar aankijkt. Iedereen heeft hier hetzelfde gevoel en doel. Hun militair verwelkomen.

20.00 uur. Nog even snel naar buiten, “laatste sigaret hoor” roep ik tegen de meneer van het thuisfront comité lachend. “je hebt nog tijd genoeg zegt hij”. Neuhhhh stel je toch eens voor dat ik buiten sta terwijl het vliegtuig misschien heel misschien wel ietsiepietsie eerder landt. Ik kruip weer stiekem tussen de mensen door naar het raam (soms heeft klein zijn wel zijn voordeel 🙂  )

De opwinding stijgt. Daar komt een vliegtuig aan, zullen ze het zijn…………….tromgeroffel tegen de ramen, gejoel, gegil en geklap…………Ja, ze zijn het!!!!! Ik ben alleen maar stil op dit soort momenten. Totaal weer in mijn eigen cocon sta ik de tranen weg te drukken. Wat ben ik blij, het vliegtuig is veilig geland, mijn man is veilig weer terug op Nederlandse bodem. Iedere keer wanneer ik daar sta ben ik daar zo dankbaar voor. Ik ben mij ervan bewust dat er gezinnen zijn die ook daar op Eindhoven hebben gestaan, waarvan de militair niet veilig is teruggekomen. Iedere keer sta ik hier bij stil hoe dankbaar ik weer mag zijn. Dat is de reden dat ik mij terug trek in mijn wereldje. Even mijn eigen gedachten tot rust brengen en dankbaar zijn voor wat ik heb. Een missie is en blijft een missie. Als vrouw van een militair, man, ouders, familie, kinderen weten we allemaal dat er een risico is. Dat is de reden om mij zelf afsluiten van honderden mensen in zo’n grote ruimte. Dankbaar en met kloppend hart, tranen over mijn wangen kijk ik naar het vliegtuig. We hebben het weer gered!

De trap gaat naar het vliegtuig toe en ja daar komen de eerste mannen/vrouwen aangelopen. Weer een enorm gegil en applaus. En dan……….zie ik hem in 1 keer. Ik herken hem bijna niet met zijn enorme bruine gezicht en 11 kilo lichter. Jeetje, wat is hij bruin. Ik moet nog een keer goed kijken….is het hem echt? En dan ziet hij ons ook. De arm gaat de lucht in en er wordt fanatiek gezwaaid naar elkaar. Oké, vrouw van……..daar sta je dan en zie je hem weer. Eén grote stralende glimlach op zijn gezicht. Heerlijk wat houdt ik van die man!

Onze mannen en vrouwen moeten nog even naar binnen hun spullen pakken en krijgen nog een korte toespraak. Keurig de toespraak duurde gelukkig echt niet lang. En dan komen ze……de eerste militairen komen de aankomsthal ingelopen. Groot en dik applaus!!! De volgende militairen komen de hal in gelopen. Weer een groot en dik applaus. Complimenten voor ieder thuisfront dat iedere militair die de hal in liep een enorm applaus gaf. Complimenten voor het thuisfront dat met spandoeken meer achteraan stond! Ik was er erg blij mee en mensen om mij heen ook! Natuurlijk ben ik wel boven op een stoel geklommen. Iedereen eigenlijk, dat geeft niet, iedereen wil zijn of haar militair zo snel mogelijk zien en vinden in die chaos van mensen.

En dan……………….zie ik hem de hal in komen lopen. Ik roep een keer hard. Geen nut natuurlijk, net of hij dat hoort. Ik kan niet langer wachten en spring van mijn stoel af en kan rennen op die hoge hakken van mij hoor. Recht in de armen van mijn militair. Recht in de armen van mijn man. Recht in de armen van de persoon waar ik zo trots op ben. Ik zie een lach van oor tot oor. Ik zie fonkelende, stralende ogen in dat bruine gezicht. En net als bij het afscheid nemen weet ik door te kijken in die prachtige ogen (verliefde puber)…………het zit goed tussen ons. We zijn weer samen. Het belangrijkste is dat ik rustige ogen zie, geen verwilderde ogen. Ik weet gelijk dat dit een stuk beter is vergeleken met de vorige keer. Eén grote last valt direct van me af. Hem weer los laten……….nee voorlopig niet.

Samen rijden wij met de auto naar huis, raar en onwennig zelfs. Mijn ouders en schoonouders rijden samen in een auto naar huis. Thuis bij mijn schoonouders doen we nog even snel een bakje samen. Even een half uurtje en we zijn weg. Dit weten ze van te voren en daar is gelukkig ook alle begrip voor. Terug naar huis. Terug naar de plek waar we samen horen te zijn. Thuis de plek waar we ook weer gaan werken aan het leven samen. Thuis waar we weer aan elkaar moeten wennen. Thuis waar hij opgewacht wordt door een stel zeer enthousiaste huisdieren. Die ook zo blij zijn dat de baas weer thuis is. Thuis…………..dat is op dit moment de mooiste plek voor een militair en zijn gezin!!

Inmiddels zijn wij alweer aan het werk. Volgende blog zal ik schrijven over de periode hierna. Tot snel weer!!

 

thuiskomst

Wachten!

Een achtbaan van emoties

Sinds ik ben begonnen met bloggen heb ik ook een Twitter en Facebook dat weten jullie wel. Ik begon heel rustig en had nooit verwacht dat het zo enorm gelezen en gevolgd zou worden. Nooit verwacht dat ik zo benaderd zou worden door allerlei partijen. Inmiddels heeft er een interview plaatsgevonden met het AD en met een weekblad (dit moet nog geplaatst worden). Heb ik een bijdrage mogen leveren voor Your Song powered by humanism Een manier om thuis te komen  Schrijf ik een gastcolumn voor de OpLinie/AFMP   en ben ik vermeld in de GV Present
Ik ben zelfs nog benaderd door een televisieprogramma. Die laatste heb ik maar afgeslagen omdat ik dan mijn anonimiteit kwijt zou raken 🙂 Wie weet misschien ooit in de toekomst.

Op Facebook en Twitter heb ik zoveel verbondenheid gekregen. Dat had ik nooit verwacht. Ik heb zoveel lieve reacties gehad op mijn blog, maar ook zoveel steun via Twitter. Op Facebook zie ik dat mensen elkaar steeds meer gaan steunen. Mooi om te zien want ik kan het niet alleen en dat wil ik ook niet.

Schrijven over mijn leven is niet altijd makkelijk. Er zijn er meerdere die dit doen en hoe hou ik mijn blog zo origineel mogelijk. Hoe hou ik mijn lezers betrokken bij mijn blog? Besloten om daar niet over te gaan piekeren want ik schrijf gewoon op wat ik belangrijk vind. En wie het wil volgen die volgt het. Ik zit hier niet te schrijven om beroemd te worden. Wel om de aandacht te krijgen voor meer waardering. Ik heb echt wel eens gedacht “moet ik stoppen met bloggen, Twitteren en Facebook”. Ik heb echt wel eens gedacht……het is mij teveel want ik heb ook een druk privéleven. Echt ik heb er wel eens van wakker gelegen. In mijn geval niet erg want slapen doe ik al maanden niet normaal hahaha. Soms is ook de jaloezie een groot struikelblok geweest. De ene krijgt de aandacht de andere niet. Er zijn mensen die niet weten hoe ze daar mee om moeten gaan. Echt wel eens overwogen om te stoppen om te zorgen dat de andere mensen ook een kans krijgen. Toch ben ik niet gestopt en doorgegaan. Tenslotte doen wij dit allemaal met één doel: meer waardering voor onze militairen en veteranen. Wanneer die waardering er komt volgt vanzelf de waardering voor het thuisfront. En ben ik toevallig degene die hiervoor benaderd wordt dan pak ik de kans. Met het doel wat wij alle (bloggers) hebben, het naar buiten brengen van ons verhaal. Wat doet het met ons. Wat is ons leven nou precies. Dus jullie zijn nog lang niet van mij af 🙂

Een achtbaan van emoties zijn de laatste maanden geweest. Door al het moois wat ik heb meegemaakt, maar ook door de angst en het gemis van mijn man.

Ik kan door zetten als dat moet. Tenslotte doet mijn man dat ook. Hij zet door om veilig thuis te komen met zijn mannen/vrouwen. Ik zet door om te zorgen dat er meer waardering gaat komen voor hem en zijn mannen/vrouwen. Jong en oud. Ik zet door voor het respect dat onze veteranen moeten krijgen. Ik zet door voor het thuisfront, voor de waardering die zij verdienen.  Het is niet altijd leuk geweest. Ik heb ook een paar hatelijke reacties gekregen. Deze heb ik uiteraard niet geplaatst en daarom ben ik blij dat ik de reacties altijd eerst kan lezen voordat ik beslis of ik het wel wil plaatsen. Op die momenten ben ik echt wel eens overstuur geweest. Heb ik echt wel eens gedacht……wil ik dit wel. Waarom ik door ben gegaan?
Omdat ik merendeel reacties krijg die mij over die streep heen trekken. Een vader van een beroepsmilitair die mij verteld dat hij trots op mij is…….op mij!! Ik ben juist trots op zijn kind. Dat zijn kind de risico’s neemt om ons land te verdedigen en de wereld in moet om anderen te helpen. Voor onze vrede en veiligheid. Een militair die mij via een privebericht laat weten dat ik mijn man moet vertellen dat hij jaloers is. Niets verkeerds bedoelde hij ermee, alleen wel dat hij zou willen dat hij zo’n thuisfront had. Slik…..zit ik weer met een brok……. Een veteraan die mij openlijk op internet bedankt voor mijn bijdrage. Al die reacties geven mij de kracht om door te gaan. De kracht die in een paar maanden is uitgegroeid tot een levenswijze. Het hoort er nu helemaal bij. Ja, er zit soms best veel tijd in, maar als ik zie op bijvoorbeeld mijn blog of facebook hoe mensen elkaar onderling ook gaan steunen dan weet ik dat ik door moet. Dan weet ik dat ik mensen alleen maar kan helpen. Ik heb mijn drukke priveleven, maar probeer toch meestal even iedere dag of om de paar dagen via social media iets te delen. Het is in de maanden dat mijn man weg is een stukje van mijzelf geworden. Het is ook een nieuwe missie geworden. Doorgaan en doorzetten, ook als hij straks thuis is. Ook dan zal ik heus wel een weg vinden om hiermee door te gaan.

Ik begin langzaam in de fase te komen van het einde van de uitzending in zicht. Langzaam begin ik met de voorbereidingen voor zijn thuiskomst. Alles nog langzaam omdat ik het nog niet kan geloven. Het besef wilt nog steeds niet echt goed tot mij doordringen. Ook begint er langzaam een besef te komen dat ik nog een zware periode ga krijgen. De gewenning aan elkaar, maar ook de stilte die gaat vallen. Hij wilt rust en ik wil juist zoveel mogelijk met hem doen. Daar zal weer een weg in gevonden moeten worden. De eerste paar dagen weet ik wel, dat leven is in een roes. De eerste dag weer wakker worden naast hem en niet in dat ellendige grote bed alleen. Hopelijk slaapt hij nog zodat ik langzaam tot mij door kan laten dringen dat hij echt naast mij ligt en ik het niet droom. Het is ook tijd…..het is ook mooi geweest zo……tijd om terug te komen naar huis. Toch zal het nog een poos duren voordat we thuis weer echt samen zullen zijn. Na die eerste paar dagen zal ik de veranderingen weer langzaam zien. Het wennen aan de luxe die wij hier hebben. Het wennen aan de verwende en klagende mensen die wij hier hebben. Het zal voor hem best weer een pittig proces worden. En ik…….ik moet daar weer in mee. Voor zijn werk heb ik een paar maanden alles aan de kant gezet, Voor zijn werk moet ik nog een paar maanden veel aan de kant zetten. Niet erg………… ik hou van hem en ben trots op hem en het werk wat hij doet. We moeten er weer doorheen komen, maar ik zie er tegen op dat zeg ik eerlijk.  Ergens ben ik ook bang dat hij te mooi weer gaat spelen. Ik kom heel anders terug dan de vorige keer krijg ik nu te horen. Hmmmm oké denk ik bij mijzelf. Eerst zien of je niet iedereen voor de gek gaat houden inclusief jezelf denk ik. Door mijn blog, facebook en twitter heb ik zoveel speciale contacten gekregen dat ik weet dat meerdere militairen dit zeggen. Hij kan straks uitrusten en bijkomen, maar ik sta op scherp. En ik zal hem helpen en opvangen waar ik maar kan.

Langzaam komt het besef dat ik deze maand mijn militair in mijn armen kan sluiten. Langzaam komt het besef dat ik straks weer met bonkend hart, vlinders gierend door mijn hele lijf naar Eindhoven rij. Binnenkort nog een keer shoppen. Ja hallo, ik moet er natuurlijk wel tip top uitzien hé. Daar ben ik vrouw voor 😉
Langzaam komt de angst weer naar boven…….zie ik hem tussen al die mensen. Oh en lieve mensen die hun militair ophalen, mag ik alsjeblieft 1 heel klein verzoek doen. Wanneer je spandoeken bij je hebt, wat natuurlijk hartstikke leuk is, ga dan een beetje naar achteren staan wanneer de militairen de aankomsthal binnen komen. Ten eerste hebben jullie spandoeken waardoor jullie militair toch wel gelijk ziet waar zijn/haar thuisfront staat. Ten tweede er is echt niets zo erg om je militair te zoeken en er staan alleen maar mensen voor je………die ook nog eens spandoeken in de lucht steken. Kinderen en andere mensen kunnen hierdoor gewoon niets meer zien en tenslotte willen wij allemaal maar één ding en dat is zo snel mogelijk onze eigen militair vinden. Ik hoop dat er een paar mensen zijn die denken…….nooit aan gedacht. Geeft ook niet, maar ik heb het meegemaakt dat er kinderen stonden te huilen omdat ze niets konden zien omdat er groepen volwassenen met spandoeken helemaal vooraan staan. Wie het eerst komt wie het eerst maalt…….toch een bepaald gezegde. Volgens mij gunnen wij als thuisfront elkaar alleen maar het beste toe. Willen jullie hier een beetje bij stilstaan?

Langzaam komt het besef hoe de afgelopen maanden waren. Ik heb het weer meegemaakt en het is mij weer gelukt. Thuis zijn er een paar behoorlijke tegenslagen geweest, maar ik heb ze overwonnen zonder mijn man lastig te hoeven vallen. Zonder hem van zijn werk af te leiden.

Langzaam bedenk ik mij wanneer ik terugkijk hoe vriendschappen zijn veranderd. De éne vriendschap die veel hechter is geworden (juist uit een hoek die je niet verwacht) de andere vrienden die je vergeten.  De mensen die in het begin nog wel aan je denken, dezelfde mensen waar je na een paar weken niets meer van hoort. De mensen die nu het hardst roepen “komt hij deze maand thuis……. wat is de tijd snel gegaan”. Voor hun wel, voor mij niet. Of de opmerking…..oh wat fijn, we hebben hem zo gemist……nou als je weken niet informeert hoe het met hem gaat valt dat ook wel mee. Ook deze mensen zullen, dat weet ik nu, nooit meer zo deel nemen aan mijn leven. Vrienden…..een te groot woord geworden door een uitzending. Veel digitale “vrienden” heb ik erbij gekregen. Zij hebben mij door moeilijke tijden heen geholpen. Sommige van die digitale vrienden heb ik real life ontmoet. Zonder hun had ik het niet getrokken. Zelf altijd van de zonnige kant alles proberen in te zien, maar als mij dat even niet lukte waren er genoeg die mij er met een digitale knuffel uit trokken. En dit is alleen maar ontstaan via een blog en social media.

Langzaam komt ook het besef wat ga ik straks doen. Wat doe ik wanneer mijn man thuis is. Ik heb al gezegd dat ik doorga. Ik zal waarschijnlijk in het begin minder vaak online zijn. Wat…….. ik ben zelfs een poosje uit het net. Ik laat het jullie zeker weten als hij thuis is. En…….ik ga zeker door met bloggen, facebook en twitter. Over het leven van een vrouw van een militair valt genoeg te vertellen…….of hij nou thuis is of weg. Er kan hier dagelijks van alles veranderen, en regelmatig loopt de boel weer anders dan gepland.  Ondanks dat mijn man straks weer terug is zullen er veel mensen zijn die dan in het schuitje zitten waar ik nu in zit. Ik blijf mij inzetten voor de waardering van onze militairen, veteranen en het thuisfront. Ik blijf doorgaan, maar neem eerst even tijd voor ons samen. Nu ga ik eerst langzaam verder met de voorbereidingen van zijn thuiskomst. Een spandoek maken en bedenken en bestellen…………..die gewoon hier thuis komt te hangen zodat hij het hier ziet en ik geen andere mensen hinder 🙂

Een wereld zijn tijdelijk twee werelden geworden heb ik eens geschreven. Het is tijd dat die twee werelden weer samen komen en weer gaan werken om er één wereld van te maken. Ik moet nog even volhouden dat gaat lukken, maar langzaam mag ik gaan aftellen……………………..

Een klein overzicht van artikelen. En het gaat mij om de waardering voor onze militairen, veteranen en thuisfront.

Een klein overzicht van artikelen. En het gaat mij om de waardering voor onze militairen, veteranen en thuisfront.

 

Weet je nog……

Op Twitter heb ik een bepaald clubje vrouwen “ontmoet”. Zij zijn allemaal vrouwen van militairen. De ene man is op uitzending, de andere is net terug. De ene man heeft het zwaar, de andere man gaat het makkelijker af etc.  Zo heeft een ieder van ons haar eigen verhaal. En toch dit groepje vrouwen heeft één ding met elkaar gemeen. Zij hebben een man die militair is en zij lopen allemaal tegen dezelfde dingen aan. Na een tijdje kwam het idee dat het wel eens leuk zou zijn om elkaar te ontmoeten. Oké, heel enthousiast reageer ik. Leuk ik doe mee. Heel langzaam komt ook het besef……ik moet naar enkele personen mijn anonimiteit bekend gaan maken. Behoorlijk eng moet ik toegeven. Want wil ik dat wel? Ondanks dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten, wil ik wel laten weten wie ik ben?

Gisteren was het dan zover. Wij hebben kunnen regelen dat we terecht konden bij het Veteranen Instituut in Doorn “De Basis”. De Basis biedt dienstverlening aan werknemers met een geüniformeerde, publieke taak. Goed gekozen naam……De Basis, daar begint het toch allemaal mee. De basis om bij je zelf te komen. En de basis om in het leven mee te kunnen blijven draaien. Ik was al eens eerder in dit prachtige gebouw geweest. Een gebouw met een aparte sfeer. Je weet dat hier mensen komen die het moeilijk hebben, je weet dat hier veel veteranen komen. En gisteren kwam er dus een groepje thuisfronters samen. Een mooiere plek hadden we niet kunnen krijgen voor onze eerste ontmoeting.

Het thuisfront ontmoet elkaar en achter al die namen komen de echte namen en gezichten naar voren toe. Het voelt of ik bij een groep meiden ben die ik al jaren niet heb gezien, maar die nooit uit mijn gedachten zijn weggeweest. We knuffelen elkaar terwijl wij elkaar niet eens echt kennen. Het is onwennig, maar voelt direct vertrouwd. Even elkaar aftasten bij een kop koffie of thee……nee dat was niet eens nodig. Binnen de kortste keren wordt er gelachen en vloeit er een traan, een arm wordt om iemand heengeslagen want hier kan dat.  Hier zijn wij allemaal mensen met het zelfde gevoel. Het gevoel van onbegrip naar ons kleine wereldje. Vrouwen in verschillende leeftijdscategorieën met en zonder kinderen. Vrouwen die zelf allemaal uit de wereld buiten defensie komen. Met één ding gemeen, allemaal een relatie met een militair. Ik ga terug komen op de naam “De Basis”. Vanmiddag is de basis gelegd voor een groepje mensen die elkaar aanvoelen zonder ook maar één woord te hoeven zeggen.

Er waren veel mensen aanwezig. Het bleek dat er 2 verschillende groepen veteranen waren. Net zoals wij nieuwsgierig zijn naar hen, zijn zij het naar ons. Al gauw komt de vraag of wij veteranen zijn. Wij leggen uit dat wij de vrouwen van militairen zijn die nu nog steeds dienen. Respect gaat over en weer. Een groep veteranen die in Cambodja gevochten hebben. Zij hebben een onverklaarbaar ziektebeeld. Voor hun is dit samenzijn heel belangrijk. Al snel worden er stoelen aangeschoven en zitten wij in gesprek met deze groep. Wat bijzonder deze dag……eerst deze vrouwen ontmoeten en nu deze veteranen. Het valt mij op dat zij net zoveel respect naar onze situatie hebben als wij naar hun. Er wordt gelachen en flink wat grapjes gemaakt. Heerlijk deze ongedwongen sfeer. Ergens in mijn achterhoofd roept een stemmetje…………hoe is dit mogelijk en wat een diep dierbaar moment is dit. Hun uitzendingen waren geen uitzendingen zoals wij ze nu kennen. Hun thuisfront konden zij niet zomaar informeren. Stilte in mij komt naar boven

Er is nog een groep aanwezig. Deze mensen zijn allemaal behoorlijk op leeftijd, maar mijn hart smelt. Ik heb een zwak voor oude mensen die de oorlog hebben meegemaakt. Ik heb altijd diep respect voor deze mensen. Op een stoel ligt een oudere man te slapen. “Dat mag lieve meneer” denk ik bij mijzelf. “Het zal best vermoeiend voor u zijn al deze emoties”. In de gedenkmuur buiten liggen keien, deze zijn allemaal beschilderd door deze groep veteranen. Wij hadden al besloten om hier vandaag een kaarsje te branden voor alle Nederlandse gesneuvelde militairen. Wij lopen naar binnen en vragen aan de mensen of wij onze kaarsjes tussen hun keien mogen leggen. Dat mag. De ene heeft er 2 vogels op getekend en de andere heeft er woorden op gezet. Zo heeft iedereen zijn eigen steen hier persoonlijk gemaakt met hun eigen gedachten en gevoelens. Er lopen wat oude mensen mee naar buiten toe terwijl wij onze kaarsjes aansteken. Een oude man met rollator komt naar me toe en zegt heb je mijn steen gezien? Nee meneer, welke is dat dan. Dan neemt hij ons mee naar zijn steen. Een kei met daarop een foto geplakt van een meisje in een kinderwagen. Ze is gestorven in mijn armen verteld hij toen ze 2 was.  Hij haalt een envelop naar voren en toont ons de foto in het groot, “ik draag dit verdriet dagelijks nog met mij mee” zijn de woorden die ik hoor…………………..stil heel stil is het om mij heen. Ik hoor geen vogels meer, ik hoor alleen zijn woorden nagalmen in mijn hoofd. Oh verschrikkelijk, ik heb mijn mondje wel snel klaar, maar weet even niet hoe ik moet reageren. Ik mompel iets als afschuwelijk, wat een verdriet voor u………..en zeg niet veel meer. Wat moet je zeggen als je weet dat ieder woord dat je zegt zijn verdriet nooit zal wegnemen. Langzaam schuifelt de oude man met zijn rollator weer weg.  Tranen voel ik opkomen en loop ik ook langzaam weg. Even weg bij deze mensen vandaan. Even laten bezinken wat hij vertelde.  Een andere oudere veteraan van 92 komt naar mij toe. Mevrouw bent u militair. Nee meneer, mijn man is militair. “Is hij thuis mevrouw” vraagt de oude man. “Nee meneer, hij is nu in Mali op uitzending”. “Oh nou diep respect voor hem” zegt de oude man. Mijn ogen schieten alweer vol. Respect voor mijn man…..hij moet eens weten hoeveel respect mijn man en ik voor hem hebben. Hij verteld dat hij bijna 7 jaar van huis is geweest in en na de tweede wereld oorlog. Hij geeft aan dat hij 3 jaar in Dachau heeft gezeten. Mijn keel begint al dicht te knijpen en ik krijg het gevoel dat ik niet veel lucht meer heb. Oh verschrikkelijk…… wat hebben deze mensen afgrijselijke dingen meegemaakt. Daar wil ik eigenlijk helemaal niet aan denken. Een jaar lang verteld hij heeft hij iedere dag de lichamen van overleden kampbewoners moeten “verslepen”. Na de oorlog is hij thuisgekomen en binnen een paar maanden zat hij 4 jaar in Nederlands-Indië. Hij verteld dat hij er achter kwam dat zijn vader was overleden………een jaar later….. na het overlijden. Zijn bril gaat af en met een keurige wit gestreken zakdoek droogt hij zijn ogen. Hij zegt “het slijt, maar vergeten kan ik het nooit”.  Hoe kan ik mij hier goed houden. Hoe kan ik nu zorgen dat ik niet ga staan huilen, maar deze man kan opvangen door alleen maar te luisteren naar zijn verhaal. Dat is het minste dat ik kan doen, ik zou zoveel meer willen doen. Deze man die zijn verhaal vertelde, maar vol zat met grapjes en humor. Heel langzaam begin ik mij diep te schamen. Wat zeur ik over 4 of 6 maanden dat mijn man van huis is dacht ik. Wat zeur ik over een ellendige krakende verbinding wanneer ik contact met mijn man heb. Wees dankbaar voor wat je hebt.

Zo komt het besef hoe speciaal het is: oud veteranen ontmoet toevallig jong thuisfront en voor mij en de andere thuisfronters was dit wel heel speciaal.

Met het groepje thuisfronters hebben we nog even apart gestaan en onze gevoelens geuit. Wat dit met ons doet. Hoe heftig, maar ook hoe raar het klinkt…hoe mooi en speciaal dit was. Een dag om niet te vergeten in ieder geval. Ook een dag om met je neus op de feiten gedrukt te worden. Terwijl wij onze spullen pakken om naar huis te gaan komen er nog enkele veteranen naar ons toe om een praatje te maken. “Hou hem in de gaten hoor, hij is een oude snoeperd” wordt er door één van de andere geroepen 🙂

Wij bedanken voor hun vriendelijkheid en openheid. Er wordt al geroepen door een ander “volgend jaar weer dames”. “Ja meneer graag” volgend jaar weer!!! Ik zou u allen graag terug zien en een dikke knuffel willen geven, meer kan ik niet. Bedanken voor alles wat u voor ons heeft gedaan. Al het verdriet willen wegnemen wat u heeft doorstaan. Als thuisfront zeggen we gedag tegen elkaar en knuffelen we elkaar.  Als oude bekende gaan we uit elkaar. Wat een bijzondere dag hebben we met elkaar gedeeld. Iedereen rijdt volgens mij stil en in gedachten naar huis toe. En wij weten dat we elkaar vaker zullen gaan ontmoeten…..de basis is gelegd.

“Weet je nog” staat met grote letters op de gedenkmuur. Kippenvel……………

Vandaag is het 4 mei. De dag om stil te staan bij onze oorlog slachtoffers en militairen. De dag om te herdenken. Iets wat ik mijn hele leven al trouw doe en waar ik veel waarde aan hecht. Ook voordat ik mijn militair al kende. Van huis uit is mij geleerd om respect te hebben hiervoor. Van huis uit is mij de waarde hiervan meegegeven. Ik sta vaker stil bij al deze mensen, niet alleen op 4 mei. Toch zal er vandaag een nog diepere betekenis bij komen voor mij. Ik zal in gedachten ook bij deze groep veteranen zijn. Zij die in Cambodja hebben gevochten en nu nog een gevecht met zichzelf of hun gezondheid hebben. Zij die waar ook ter wereld geweest zijn, jong of oud en niet meer goed kunnen functioneren, maar ook bij hen die de tweede wereld oorlog overleefd hebben, maar dit hun verdere leven nooit meer zijn vergeten. Zij die nu nog in leven zijn, maar zoveel pijn en verdriet hebben. 4 mei en 5 mei. Laten we alsjeblieft deze dagen nooit vergeten. Herdenken, gedenken en bedenken……….dat wij het goed hebben en dankbaar mogen zijn voor de inzet van al deze mensen.

Weet je nog....

Alleen nog maar stilte……….

Koude voeten in het bed

De mensen die mij volgen via Facebook en Twitter weten dat ik even mijn prioriteit op andere zaken ging leggen. Het bloggen van 1 x per week is mij vorige week niet gelukt. Afgelopen weekend een te gek weekend gehad met een vriendin. Huilen van het lachen, pijn in mijn buik van het lachen en heerlijk zoals vriendinnen onder elkaar kunnen zijn.  Een vriendin die niets met defensie te maken heeft en die ik soms nog moet wijzen op kwetsende opmerkingen. Dan komt de onwetendheid weer naar boven. Ondanks dat ze heel dicht bij mij staat snapt ook zij niet altijd mijn wereld.  En toch……juist doordat ze in de wereld buiten defensie leeft is het heerlijk om met haar op pad te zijn.  Het is zalig om even niet aan de wereld te denken. Dus mensen ik heb zo genoten.

Toch komt er voor een thuisfront na ieder leuk moment weer iedere keer een minder leuk moment. Het gevoel komt weer diep binnen van gemis. De dingen die ik nu met mijn vriendin doe, doe ik toch liever met mijn man….. Volhouden en mijzelf voor houden dat die momenten ook weer vanzelf gaan komen.

Door een verwijzing in de GV Present heb ik deze week ontzettend veel lieve reacties en berichten ontvangen op Facebook. Hierbij deel ik ook gelijk de Facebook pagina van GV Present https://www.facebook.com/GvPresent  Enorm bedankt hiervoor!! Ik snapte er eerst al niets van. Ik zag dat er veel nieuwe mensen bijkwamen op mijn Facebook pagina, maar had geen flauw idee waardoor het kwam. Totdat iemand mij vertelde dat ze mij tegen was gekomen in een artikel. Oké……..dan toch maar de stoute schoenen aantrekken en vragen in welk artikel dan toch. Whahahaha het kwartje begon eindelijk bij mij te vallen. Misschien ben ik blond, misschien niet 😉  Zo ontzettend veel nieuwe mensen erbij op mijn pagina. Dat doet goed. Ik weet dat ik op de goede weg zit en ga zeker door. Wel met jullie hulp hoor want alleen kan ik het niet 🙂 Ik ontvang diverse privé berichten met zulke lieve woorden. Mensen die mij een hart onder de riem steken, mensen die hun leven/gevoelens met mij delen. Militairen én thuisfront.  Een militair die zijn hele vriendenlijst heeft uitgenodigd om mijn pagina “leuk” te vinden. Ik moet toegeven dat ik daar heel stil van ben. Bedankt iedereen voor jullie steun en hulp.

Ik ben enorm trots. Trots op wat al deze mensen delen en doen. Dat ik in ieder geval mensen heb gevonden die net als ik bereid zijn om voor de wereld binnen Defensie op te komen. En vooral het belangrijkste……om ervoor te zorgen dat zij dit ook naar buiten gaan brengen. Ik begin in mijn omgeving heel langzaam een omslag te merken. Mensen denken beter na voordat ze iets zeggen. Ook krijg ik meer vragen, hoe doe je dit, hoe doe je dat etc. Hierdoor beginnen mensen om mij heen heel langzaam ook het besef te krijgen wat defensie allemaal doet en er meer waardering voor  te krijgen en dat is mijn uiteindelijke doel.  De domme opmerkingen blijven en die zullen ook altijd blijven. Afgelopen week kreeg ik de vraag: mis je hem weleens? Mijn antwoord: nee nooit……. waarop ik aan werd gekeken of ik gek was. 🙂  Ik het alleen gezegd “wat een rare vraag, je kunt toch zelf ook bedenken dat ik hem mis”. Persoon in kwestie was zich gelijk bewust van zijn vraag en had ook gelijk zoiets van “ja, nooit over nagedacht”. Daarna is er een heel open en eerlijk gesprek geweest waardoor de persoon zei “goh, dat heb ik mij nooit zo gerealiseerd”…………..Mooi, weer iemand die in het vervolg zal nadenken voordat hij wat zegt en ook in zijn omgeving zal uitleggen hoe het is voor de mensen die in het kleine wereldje van Defensie leven. 🙂 🙂 🙂  Zo zal mijn doel om meer respect voor onze militairen, veteranen steeds bewuster worden bij de medemens.

Van de week kreeg ik een gedicht van iemand. Speciaal voor mij geschreven. Mijn reactie was direct:  “WOW ik ben niet snel stil, maar zit nu met een brok in mijn keel en kippenvel. Het gedicht heeft als titel “©Koude voeten”. Toen ik laat in de nacht naar bed ging had ik koude voeten. Ik miste mijn maatje om even aan op te warmen. Ik lag te mopperen en te balen.  Het gedicht van “©Koude voeten” kwam in één keer weer naar boven bij mij. Ik dacht alleen maar………mopper niet zo, wees dankbaar voor wat je hebt. Gelijk de volgende morgen heb ik haar benaderd en verteld dat ze iets in mij los heeft gemaakt. Dat haar gedicht door mijn hoofd blijft spoken en wat het met mij gedaan heeft. Ook heb ik haar gevraagd of ik het met jullie mocht delen en gelukkig mag dit. Ik heb de eer gehad om nog een gedicht van haar te lezen en haar verteld dat ze er iets mee moet gaan doen.

Het gedicht is geschreven door Karin (uiteraard heb ik toestemming gevraagd om haar naam te vermelden)

Karin bedankt voor het geweldige gedicht!!

GVPresent

artikel in de GVPresent

©Koude voeten
Samen één, maar toch alleen
Koude voeten in het bed
Even geen gekroel, gekeuvel
Of iemand die haar theetje zet

Extra kriebels in haar buik
Ze leest zijn brieven keer op keer
En weetje, deze mooie woorden
Raken haar juist nu nog meer

Een beetje ziek, is ze het meisje
Koude voeten, maar dat went
Trots op hem, haar militair
Die ze steeds iets beter kent

Geleefd heeft hij en ook gevochten
Voor de vrijheid van de mensen
Die zich een bed met koude voeten
Enkel toe konden wensen..

Zonder zorgen slaapt het meisje
Koude voeten doen geen zeer
En dromen maakt alles mooier
Daar zijn ze samen, telkens weer..

 

Ik vind het prachtig! Ik hoor graag van jullie wat jullie ervan vinden:

 

 

 

De belangrijke dagen voor het thuisfront

Gisteren heb ik een thuisfrontinformatie dag gehad. Degene die ze al meegemaakt hebben weten waar ik het dan over heb. Het is een dag dat je met alle thuisfronters samen komt terwijl je partner op uitzending is. Het is een dag voor partners, kinderen, ouders, familie en ook vrienden van de militair. Op deze dagen wordt er altijd veel informatie vrijgegeven over hoe het met onze militairen gaat in het uitzendgebied. Foto’s worden getoond en filmpjes worden gedraaid. Ik weet dat er relaties zijn die er nooit heen gaan, die houden er niet van. Sommige vinden het confronterend, sommige hebben het al zo vaak meegemaakt voor hun hoeft het niet meer. Toch vind ik zelf persoonlijk niets zo fijn als deze dag. De informatie die ik krijg is toch altijd wat meer uitgebreid. Het gaat echt over onze militair die daar nu zit. Verder worden wij geïnformeerd over wat ons te wachten staat wanneer onze relatie straks weer thuiskomt. Altijd goed om daar ook even naar te luisteren. Je weer even realiseren dat er straks nog een periode aankomt. De periode ná de uitzending. Nou hoorde ik gisteren iemand zeggen dat hij 10/11 keer op uitzending was geweest en toen dacht ik alleen maar, huh ik voel mij al zo ervaren, maar dat stelt niets voor vergeleken met zijn gezin.

Het mooiste van deze dagen is dat je samen bent met personen die allemaal een bepaalde relatie hebben met een militair. Op deze dag krijg je geen vervelende vragen, maar juist het begrip. Iedereen weet wat je doormaakt, doordat iedereen het op de een of andere manier ook meemaakt. Dat geeft een gevoel van vertrouwen. Ik praat met mensen die ik totaal niet ken. Ik knuffel mensen die ik misschien nooit meer tegen kom. En ik krijg een arm van een ander persoon om mij heen die mij niet kent. Het gevoel van samenhorigheid, verbondenheid is uiterst groot op zo’n dag.

Gisteren kwam na een heerlijk ontspannen en gezellig start van de Generaal toch de mooiste verrassing. Er bleek een live verbinding te zijn met onze militairen in het uitzendgebied. Terwijl ik dit neerzet, voel ik weer het kippenvel omhoog komen. Ik heb de laatste tijd enorm veel contact met mijn militair, maar meestal zonder beeld. Wij willen wel met beeld, maar merken dat de verbinden meestal zo slecht is dat we het maar gewoon op bellen houden. Belangrijker is dat ik contact heb en ik kijk wel naar zijn foto terwijl ik met hem praat. En dan zit je op de thuisfrontdag en je hoort dus dat er verbinding komt. Dan komt de gezonde serieuze spanning in mijn lijf. Ga ik mijn lief ook nog zien? Vroeg hij daarom gisteren nog “ga je heen of niet”? Eerst het zien en horen van alle leuke, mooie maar ook emotionele reacties van andere thuisfronters. Het tranen trekkend moment wanneer een kindje zeer blij roept wanneer hij zijn papa op het levensgrote beeldscherm ziet verschijnen. Een ander meisje wat zo lief verlegen staat te zwaaien naar haar papa. Iedereen voelt de emotie van de ander en vooral als volwassenen voel je de emoties van de kinderen en hun papa of mama die zij missen. De militairen zie je kijken op het grote beeldscherm met een vrolijke kop want ook zij zijn zo blij dat ze hun relatie en kinderen zien. Om mij heen alleen maar mooie, liefdevolle en emotionele reacties.

En dan…..is het mijn moment. Wat hij zegt weet ik niet. Ik hoor hem iets zeggen dat hij van mij houdt, maar zijn woorden gaan volledig langs mij heen. Ik kijk alleen maar naar hem. Mijn liefde van mijn leven die ik zo mis. Mijn alles. Wat een boost moment is dit! Wat een power krijg ik om door te gaan! Ik zie hem op een levensgroot scherm. Zo anders…..net of hij vlak bij mij is. Of ik hem bijna kan aanraken. De mensen en het geluid in de zaal verdwijnen om mij heen. Even het gevoel van samen zijn. Volgens mij heb ik een domme grijns op mijn gezicht van oor tot oor. Ik wil niet weten hoe ik er bij hen uit heb gezien op het scherm, volgens mij hebben zijn collega’s zich kapot gelachen ;-). Wanneer hij gedag zwaait weet ik dat ons moment samen weer over gaat naar de realiteit. Ver van elkaar weer 2 verschillende werelden. Toch heel even dicht bij elkaar ook in 2 verschillende werelden!

Na de live verbinding volgen de sprekers. Nog meer informatie, nog meer verbondenheid. Ook volgt er nog een presentatie van foto’s en filmpjes. Met daarbij het nummer van Whitney Houston “I Will Always Love You” Tranen komen weer hoog. Hierna staat nog een geweldig programma want wij kunnen naar de dierentuin toe met z’n allen. Zo geweldig dat Defensie dit voor ons organiseert. Zo belangrijk dat Defensie ook de thuisfronters bedankt voor alle steun en hulp die ze geven aan de militairen. Zo belangrijk dat Defensie én de ThuisFrontAfdeling ons deze dag geven. Zelf heb ik besloten om niet naar de dierentuin te gaan. Ik heb al wel diverse reacties ontvangen dat het daar geweldig was. Ik was met een paar personen die nog andere plannen hadden dus wij zijn rustig nog gebleven. Hebben nog een mooi cadeautje voor hem gemaakt, even lekker in het zonnetje geluncht en toen naar huis gegaan.

Ja, en dan kom ik nadat ik iedereen had afgezet weer thuis. Met zo’n enorme energieboost! En dan gaat het ook even mis. Het moment van een paar uur daarvoor “zo dichtbij” slaat om in het moment “zo ver weg”.
Helemaal niet erg, laat maar komen. Dat heb ik dus ook even gedaan. Ik heb mijzelf de rest van de avond afgesloten van alles. Even mijn snufferd op Twitter laten zien. Even op Facebook met een paar mensen “gesproken” en verder was het even mijn avond om al deze emoties te verwerken.

Mijn lief gisteren nog een poos gesproken via de chat was de perfecte afsluiting voor deze dag.

Deze dag kan alleen maar mogelijk gemaakt worden door zoveel mensen die hieraan meewerken. Meewerken aan de belangrijke dagen voor het thuisfront. Defensie, de militairen die aanwezig zijn op de kazerne, de sprekers, maar ook zeker door de vrijwilligers van de ThuisFrontAfdeling. Iedereen bedankt voor het voor mij zo speciale moment!!!! Respect hiervoor!