Thuisfront ontmoetingsdag bij het Veteraneninstituut

Vorige week was er een thuisfront ontmoetingsdag bij het Veteraneninstituut. Omdat het mij wel eens leuk leek om iemand anders een verslag te laten maken heeft een ander thuisfront onderstaande geschreven. Hieronder kun je dus lezen wat haar ervaring is. Dat is weer eens wat anders dan een blog van mijn kant 🙂
Wil je nou ook op de hoogte blijven van een thuisfront ontmoetingsdag of zelf zo’n dag meemaken……stuur dan een email naar info@veteraneninstituut.nl

Dit keer waren er alleen partners van het thuisfront aanwezig, maar de ontmoetingsdag is ook net zo goed voor ouders en (volwassen) kinderen om de ervaringen te delen. Het zou echt helemaal geweldig zijn wanneer ook deze groep thuisfronters hierbij aanwezig is.
Thuisfront ontmoetingsdag 16 April 2016 bij het Veteraneninstituut

Vanmorgen was het dan zover. Tussen 09.00 – 09.30 uur werden wij ontvangen door Anita Mensing. Anita heeft deze thuisfront ontmoetingsdag bij het Veteraneninstituut in Doorn georganiseerd. We hadden een groepje van tien vrouwen (in verschillende leeftijden) die in de ochtend bij binnenkomst al genoeg gespreksstof hadden. Het klikte meteen en het gesprek begon al gelijk vorm te krijgen onder het genot van een kopje koffie / thee met een heerlijk plak cake…Het leuke van deze ontmoetingsdag is dat onze mannen bij verschillende onderdelen zaten, van de landmacht, luchtmacht, en de marine. Van de vrouwen die aanwezig waren kwam de ene van dichtbij en de andere kwam helemaal vanuit Groningen. De een had nog geen uitzending meegemaakt, de andere twee of drie uitzendingen, vervolgens weer een ander was nu op uitzending en binnenkort gaan er twee mannen op missie. Op deze ochtend konden we ervaringen uitdelen met elkaar. Elkaar tips en tools meegeven… Het was heel fijn om met iedereen verhalen uit te wisselen. Vooral omdat iedereen ook de situaties herkent. Wat ook enorm was is dat deze groep mensen elkaar bij een klein woord al direct begrijpen.

Vaak is het zo wanneer je relatie op uitzending gaat de eerste week na het afscheid, dat de vrienden, kennissen etc. niet zo vaak meer aan je zal vragen hoe gaat het met jou, of kan ik iets voor je doen. Vaak gaat het meer van hoe gaat het met de militair…. En als hij/zij dan terug is van uitzending val je best wel in een gat. Daarom is het fijn als er thuisfrontdagen georganiseerd worden, en nu ook heel belangrijk meer aandacht voor het thuisfront. Daar zijn deze ontmoetingsdagen voor. Het is prettig om bij een groep mensen te zijn die jou wel begrijpen omdat ze in het zelfde schuitje zitten, maar ook weten wat je doormaakt of door hebt gemaakt.

We konden nog uren doorpraten, maar rond 12:15 uur was er een heerlijke lunch geregeld…Na de lunch was er een symposium georganiseerd door het Veteraneninstituut. Ongeveer 70 mensen waren aanwezig. Tijdens dit symposium over het thuisfront werden er filmpjes vertoond van veteranen die over het thuisfront spraken.  Ook werden er filmpjes van het thuisfront vertoond die over de militair spraken. Thuisfronters zijn geïnterviewd hiervoor… Er werd ook besproken hoe bijvoorbeeld de voorbereidingen voor een uitzending gaan, maar ook voor tijdens de uitzending en de thuiskomst van de militair…  Het was voor een ieder heel herkenbaar, er werd gelachen in de zaal en er werd een traan weggepinkt. Het is zo fijn om mee te mogen maken. Het is vooral fijn om te zien dat er steeds meer aandacht aan het thuisfront wordt besteed. Ik weet de tijd nog wel dat mijn man op missie was in Bosnië. Toen konden we maar 3 minuten per maand met elkaar bellen. De tijden zijn gelukkig zo veranderd dat het thuisfront geregeld contact kan houden met de militair op missie.. Dat scheelt zoveel.

Na het symposium was er nog even een samenzijn met de vrouwen van de ochtend.
Iedereen heeft deze dag als heel fijn ervaren, en waren blij dat ze naar deze dag zijn geweest. De dames bedankte Anita voor de fijne georganiseerde dag. Iedereen gaf ook aan het fijn te vinden dat er wederom een thuisfront ontmoetingsdag wordt georganiseerd.
Daarna was er nog tijd om met elkaar te praten tijdens een hapje en drankje.
Ik kijk nu al uit naar het vervolg!

Groet een thuisfronter!

 

DSC_0273

3 maanden verder. Hoe gaat het nu?

3 maanden verder…………………. Onderhand zijn we bijna 3 maanden verder sinds mijn militair terug kwam uit Mali. De roes van de eerste paar weken zijn weer voorbij. Het duurde een poos voordat het oude leventje weer opgepakt werd. Langzaam maar zeker, stapje voor stapje merk ik dat wij weer echt samen zijn. …………… Niet zoals de eerste paar weken, wel samen, maar ook in gedachten allebei er niet bij zijn. Weer wennen aan elkaar. Dingen die wij elkaar vertelden gingen langs elkaar heen. Zaken die al via mail of telefoon verteld waren tijdens de uitzending moesten opnieuw verteld worden. Allebei toch weer veranderd door een uitzending. Het was raar in het begin, je bent samen maar toch ben je in gedachten nog steeds met de uitzending bezig. Geen pakketjes meer hoeven samen te stellen, wat heerlijk…….. maar oh zo onwennig en saai. Geen kaartjes meer versturen, niet meer denken met boodschappen doen dat vindt hij leuk of lekker, dat stuur ik op. En vooral die pc en telefoon. Die hebben overuren gedraaid en daar moest ik echt van afkicken. Die hoefde in 1x niet meer de hele tijd aan te staan want stel je toch eens voor dat ik net een mail van mijn man mis! Hij zat nu gewoon naast me op de bank!! De afstandsbediening is weer ingenomen en in de auto ben ik weer verbannen naar de bijrijdersstoel 😉

Hij kwam al heel relaxt terug. Geen verwilderde blik in zijn ogen, maar rustige ontspannen ogen. De eerste week zijn wij thuis geweest. Alleen maar bij elkaar geweest. Lekker op de bank gelegen, een film kijken, wat lekkers erbij. Hij kon er zo dubbel van genieten. De luxe van een bad en een goede douche. Hij genoot van ieder moment. Direct de tweede dag wou hij al uit eten, daar had hij zin in. Zo anders als Afghanistan toen hij alleen opgesloten thuis wou zitten. We zijn lekker wezen winkelen. Dit was ook wel nodig want mijn man was in deze periode toch 11 kilo kwijt geraakt. Waarschijnlijk vooral door de hitte in Mali. Ik kreeg gelijk alle foto’s en verhalen te horen en ja………ik was zo verbaasd. Ik had mij zo voorbereid op een persoon die nog een beetje in zijn eigen wereld zou leven, maar hij was gewoon vanaf het eerste moment echt thuis. Zo voelde het echt.

Dit keer was ik degene die er moeite mee had om alles los te laten. Wij kregen dus een omgekeerde wereld vergeleken met de vorige uitzending. Ik was natuurlijk terwijl hij weg was begonnen met mijn blog, Facebook en Twitter als “vrouw van militair”. Dagelijks was ik daar ook mee bezig. En dit moest ik nu los laten. Nu was het moment om mijn tijd aan hem te geven i.p.v. mij in te zetten voor meer begrip voor onze militairen, veteranen en thuisfront. Dat vond ik enorm lastig om heel eerlijk te zijn. Het was een levenswijze van mij geworden. En…… nu moest ik opbiechten waar ik mee bezig was.

Mijn man wist dat ik een blog heb e.d. maar had in Mali niet door dat dit zo uit de hand liep. Dat er zoveel reacties zouden komen en zoveel mensen die zich hiertoe aangetrokken en begrepen voelde. Mijn interviews, mijn gastcolumn in de Oplinie, mijn blog voor Your Song Powered bij Humanisme, mijn ontmoetingen op het veteraneninstituut en nog veel meer………hij wist er niets van. 2 dagen nadat hij thuis was heb ik het hem verteld. Ik heb hem een stapeltje met kranten en artikelen gegeven en gezegd “dit moet je eigenlijk eens lezen”. Verbazing trok over zijn hele gezicht. Een hele avond zijn wij achter de computer gaan zitten. Hij heeft mijn hele Facebook pagina doorgespit en mijn Twitter account. En zijn mooie lach werd steeds groter……….van trots 🙂  Trots dat ik mij zo inzette voor meer begrip voor zijn en onze wereld. Meer begrip voor onze militairen, onze veteranen die vergeten worden, maar ook voor het thuisfront die in een moeilijke en haast onbegrijpbare wereld leven. Zijn eerste woorden waren; hier moet je veel meer mee gaan doen. Je kunt misschien een klein beetje het verschil gaan maken. Of ik dat kan weet ik niet, maar ik blijf wel doorgaan om mij hiervoor in te zetten.  Doordat ik open kaart speelde had hij ook het begrip dat ik tijdens de vakantie zei “wacht even ik moet even iets delen, of ik moet even een paar mensen opbeuren”.

Na een week thuis zijn wij samen op vakantie geweest. Samen er even uit. In de eerste week hadden we de bezoeken aan ouders al gedaan dus nu even echt weg met elkaar. Wennen was het wel. Ik had het gevoel dat hij helemaal thuis was. Ook in gedachten. Dom van mij natuurlijk. Tijdens de vakantie kwam ik erachter dat er toch veel spanning zat. Hij raakte meer afwezig en ik merkte dat hij terug telde. “2 weken geleden deed ik nog dit of dat”. De roes van de eerste week was dus verdwenen en zorgde voor een paar gespannen momenten. Onderhand weet ik dat ik hem moet laten gaan dan. Ik moet niet gaan trekken met de vraag gaat het goed e.d. Dit heb ik ook gedaan, maar bracht bij mij toch weer veel onzekerheid met zich mee. Is hij dan toch anders? Wij waren in een gebied in Italië waar op dat moment veel werd geschoten voor de jacht. De eerste keer vroeg ik “wat is dat toch voor een geluid”? Mijn militair legde uit dat er geschoten werd i.v.m. de jacht. Oké, als dat moet dan moet dat, wel zielig, maar verder dacht ik niet. Totdat wij op een dag bij het zwembad lagen en hij in 1x riep. $%%^$#@#$$$ hou nou eens op met dat schieten.

Stilte kwam er in mij. Ik die dacht dat het allemaal zo goed ging werd met mijn neus op de feiten gedrukt. Was mij er in 1x van bewust dat dit geluid voor hem iets heel anders betekend dan voor mij. Misschien dat hij niet eens aan Mali dacht, maar het heeft wel een andere betekenis voor hem. Schaamde mij ervoor dat ik hier nog geen seconde bij stil had gestaan. Hoe dom kon ik zijn. Het ging te relaxt, kwam ik achter, er zat een stuk spanning die ik niet wou zien, Waarschijnlijk uit angst voor de vorige keer.

Na 3 weken samen kwam het moment dat ik 100 % ontspanning van beide kanten voelde. Dat was voor het eerst. Vanaf die dag kwamen dit soort dagen steeds vaker voor. Het koste even tijd, maar langzaam kwam het ‘normale’ ritme weer bij ons samen terug. De veranderingen beginnen weer te verdwijnen naar de achtergrond. Het heeft allemaal tijd nodig. Tijd om weer samen te gaan door het leven. Tijd om je leven op te pakken zoals het was daarvoor. Wordt het ooit nog echt als daarvoor? Ik denk het niet………….. ik denk dat we door iedere uitzending een ander ontwikkeld persoon worden. Noem het maar de levenservaring. Die dingen die je meemaakt en niet met elkaar kan delen. De angst die je toch beheerst tijdens een uitzending. Kan er niet echt een vinger opleggen. Ik weet wel dat door iedere uitzending onze relatie sterker wordt. Dat is toch een mooie bijkomstigheid 🙂 Juist doordat je zo bewust met je neus er op gedrukt wordt waardeer je wat je hebt.

Ik heb al eerder geschreven dat ik veel geleerd heb in de periode dat mijn militair weg was, vooral over mezelf. Ook nu heb ik weer een nieuwe kant van mijzelf ontdekt. Ik kan nog sterker zijn dan ik ooit had verwacht. Voordat mijn militair vertrok naar Mali was er een knobbeltje ontdekt in mijn borst. Dit was een goedaardige tumor en kon geen kwaad. Tijdens de uitzending kwam toch naar voren dat het verstandig was om deze alsnog te laten verwijderen i.v.m. misschien wel kans op kwaadaardig worden. Verder zat er iets in mijn lichaam dat misschien wel goed was, maar wat mij een verschrikkelijk onzeker gevoel gaf. Ik ben dus tijdens de uitzending geopereerd. Heb het knobbeltje laten verwijderen. De dag voor de operatie sprak ik mijn man en heb ik hem alleen maar verteld dat ik de volgende dag ging winkelen dus misschien slecht bereikbaar zou zijn. Precies 2 weken voor zijn thuiskomst werd ik geopereerd. Enkele mensen wisten er van af, maar mijn eigen man niet eens. Dit heeft heel veel met mij gedaan. Dat ik dit niet kon delen. Ja, natuurlijk had ik dit door de telefoon kunnen zeggen, maar dan? Dan zit er in een ver land iemand zich helemaal gek te maken…….niemand schiet er iets mee op. Ik ben enorm over mijn toeren geweest durf ik nu wel toe te geven. En toch gaat mijn bescherming naar hem zo ver dat ik het er voor over had. Dezelfde avond heb ik contact met hem gezocht met het verzoek of hij mij kon bellen. Helaas met een zeer slechte verbinding, maar op dat moment was alles achter de rug en kon ik eindelijk de waarheid vertellen. Ga ik te ver in mijn bescherming naar hem toe tijdens een uitzending? Nee, ik vind van niet. Hij zou het zelfde voor mij hebben gedaan. Ondanks dat de situatie in Mali wel een rustige situatie was wil ik dat hij zijn hoofd bij zijn werk houdt. Voor zijn veiligheid, maar ook voor de veiligheid van zijn collega’s. En nu is hij weer thuis en beschermd hij mij……dus is het toch goed! Dat is je leven met een militair. Je zelf soms even helemaal aan de kant cijferen. Dat is toch ook liefde!

Ik heb mij wel voorgenomen om een brief te schrijven naar de minister van Defensie of hij volgend jaar weer een paar weken naar Mali kan 🙂 Geen maanden dat duurt te lang, een paar weken is goed J Mijn man heeft normaal geen hekel aan de zomer, maar de echte warmte daar heeft hij wel moeite mee. Ik ben een echt zonnemens en het kan mij niet warm genoeg zijn. Nu hij terug is uit Mali geniet hij van de warmte en de zon hier in ons eigen land. Positief dus 🙂

Nu zijn we al weer een poosje aan het werk en doen onze dingen weer gewoon. Intussen is mijn militair gewijzigd van functie. De periode van Mali zit er voorlopig op, hoewel die nog lang in onze gedachten doorgaat. Hoewel er nog vaak over gesproken wordt.  De mannen en vrouwen die mijn man daar hebben afgelost komen ook binnenkort weer veilig naar huis. De nieuwe lichting zal weer gaan vertrekken of is alweer vertrokken. En ik blijf meeleven en duim dat ook zij weer veilig naar hun thuisfront terug mogen keren. Natuurlijk zit er altijd een de kans er in dat hij weer een keer op uitzending moet. Niemand weet nog wanneer, nog niet waar naar toe. Als het zo is komen we daar ook wel weer doorheen. Steunen zal ik hem blijven doen, zoals hij mij in al die tijd ook is blijven steunen. Ik heb me in de periode blauw geërgerd aan de reacties van mensen dat ik dan maar niet had moeten kiezen voor een militair. Mensen die amper het fatsoen hadden om te vragen hoe het ging. Hoe hij zich voelde, hoe ik mij voelde. En nu……..komen natuurlijk wel de vragen. Heb je het leuk gehad daar is een vraag die hij kreeg? Dit blijkt wel dat mensen totaal niet door hebben wat onze mannen en vrouwen doen. En om dit naar buiten te krijgen zal ik doorzetten. Ik ben een vechter, geleerd van mijn militair 🙂

 

één van de prachtige boeketten die ik maandelijks ontving van mijn militair

één van de prachtige boeketten die ik maandelijks ontving van mijn militair

Een achtbaan van emoties

Sinds ik ben begonnen met bloggen heb ik ook een Twitter en Facebook dat weten jullie wel. Ik begon heel rustig en had nooit verwacht dat het zo enorm gelezen en gevolgd zou worden. Nooit verwacht dat ik zo benaderd zou worden door allerlei partijen. Inmiddels heeft er een interview plaatsgevonden met het AD en met een weekblad (dit moet nog geplaatst worden). Heb ik een bijdrage mogen leveren voor Your Song powered by humanism Een manier om thuis te komen  Schrijf ik een gastcolumn voor de OpLinie/AFMP   en ben ik vermeld in de GV Present
Ik ben zelfs nog benaderd door een televisieprogramma. Die laatste heb ik maar afgeslagen omdat ik dan mijn anonimiteit kwijt zou raken 🙂 Wie weet misschien ooit in de toekomst.

Op Facebook en Twitter heb ik zoveel verbondenheid gekregen. Dat had ik nooit verwacht. Ik heb zoveel lieve reacties gehad op mijn blog, maar ook zoveel steun via Twitter. Op Facebook zie ik dat mensen elkaar steeds meer gaan steunen. Mooi om te zien want ik kan het niet alleen en dat wil ik ook niet.

Schrijven over mijn leven is niet altijd makkelijk. Er zijn er meerdere die dit doen en hoe hou ik mijn blog zo origineel mogelijk. Hoe hou ik mijn lezers betrokken bij mijn blog? Besloten om daar niet over te gaan piekeren want ik schrijf gewoon op wat ik belangrijk vind. En wie het wil volgen die volgt het. Ik zit hier niet te schrijven om beroemd te worden. Wel om de aandacht te krijgen voor meer waardering. Ik heb echt wel eens gedacht “moet ik stoppen met bloggen, Twitteren en Facebook”. Ik heb echt wel eens gedacht……het is mij teveel want ik heb ook een druk privéleven. Echt ik heb er wel eens van wakker gelegen. In mijn geval niet erg want slapen doe ik al maanden niet normaal hahaha. Soms is ook de jaloezie een groot struikelblok geweest. De ene krijgt de aandacht de andere niet. Er zijn mensen die niet weten hoe ze daar mee om moeten gaan. Echt wel eens overwogen om te stoppen om te zorgen dat de andere mensen ook een kans krijgen. Toch ben ik niet gestopt en doorgegaan. Tenslotte doen wij dit allemaal met één doel: meer waardering voor onze militairen en veteranen. Wanneer die waardering er komt volgt vanzelf de waardering voor het thuisfront. En ben ik toevallig degene die hiervoor benaderd wordt dan pak ik de kans. Met het doel wat wij alle (bloggers) hebben, het naar buiten brengen van ons verhaal. Wat doet het met ons. Wat is ons leven nou precies. Dus jullie zijn nog lang niet van mij af 🙂

Een achtbaan van emoties zijn de laatste maanden geweest. Door al het moois wat ik heb meegemaakt, maar ook door de angst en het gemis van mijn man.

Ik kan door zetten als dat moet. Tenslotte doet mijn man dat ook. Hij zet door om veilig thuis te komen met zijn mannen/vrouwen. Ik zet door om te zorgen dat er meer waardering gaat komen voor hem en zijn mannen/vrouwen. Jong en oud. Ik zet door voor het respect dat onze veteranen moeten krijgen. Ik zet door voor het thuisfront, voor de waardering die zij verdienen.  Het is niet altijd leuk geweest. Ik heb ook een paar hatelijke reacties gekregen. Deze heb ik uiteraard niet geplaatst en daarom ben ik blij dat ik de reacties altijd eerst kan lezen voordat ik beslis of ik het wel wil plaatsen. Op die momenten ben ik echt wel eens overstuur geweest. Heb ik echt wel eens gedacht……wil ik dit wel. Waarom ik door ben gegaan?
Omdat ik merendeel reacties krijg die mij over die streep heen trekken. Een vader van een beroepsmilitair die mij verteld dat hij trots op mij is…….op mij!! Ik ben juist trots op zijn kind. Dat zijn kind de risico’s neemt om ons land te verdedigen en de wereld in moet om anderen te helpen. Voor onze vrede en veiligheid. Een militair die mij via een privebericht laat weten dat ik mijn man moet vertellen dat hij jaloers is. Niets verkeerds bedoelde hij ermee, alleen wel dat hij zou willen dat hij zo’n thuisfront had. Slik…..zit ik weer met een brok……. Een veteraan die mij openlijk op internet bedankt voor mijn bijdrage. Al die reacties geven mij de kracht om door te gaan. De kracht die in een paar maanden is uitgegroeid tot een levenswijze. Het hoort er nu helemaal bij. Ja, er zit soms best veel tijd in, maar als ik zie op bijvoorbeeld mijn blog of facebook hoe mensen elkaar onderling ook gaan steunen dan weet ik dat ik door moet. Dan weet ik dat ik mensen alleen maar kan helpen. Ik heb mijn drukke priveleven, maar probeer toch meestal even iedere dag of om de paar dagen via social media iets te delen. Het is in de maanden dat mijn man weg is een stukje van mijzelf geworden. Het is ook een nieuwe missie geworden. Doorgaan en doorzetten, ook als hij straks thuis is. Ook dan zal ik heus wel een weg vinden om hiermee door te gaan.

Ik begin langzaam in de fase te komen van het einde van de uitzending in zicht. Langzaam begin ik met de voorbereidingen voor zijn thuiskomst. Alles nog langzaam omdat ik het nog niet kan geloven. Het besef wilt nog steeds niet echt goed tot mij doordringen. Ook begint er langzaam een besef te komen dat ik nog een zware periode ga krijgen. De gewenning aan elkaar, maar ook de stilte die gaat vallen. Hij wilt rust en ik wil juist zoveel mogelijk met hem doen. Daar zal weer een weg in gevonden moeten worden. De eerste paar dagen weet ik wel, dat leven is in een roes. De eerste dag weer wakker worden naast hem en niet in dat ellendige grote bed alleen. Hopelijk slaapt hij nog zodat ik langzaam tot mij door kan laten dringen dat hij echt naast mij ligt en ik het niet droom. Het is ook tijd…..het is ook mooi geweest zo……tijd om terug te komen naar huis. Toch zal het nog een poos duren voordat we thuis weer echt samen zullen zijn. Na die eerste paar dagen zal ik de veranderingen weer langzaam zien. Het wennen aan de luxe die wij hier hebben. Het wennen aan de verwende en klagende mensen die wij hier hebben. Het zal voor hem best weer een pittig proces worden. En ik…….ik moet daar weer in mee. Voor zijn werk heb ik een paar maanden alles aan de kant gezet, Voor zijn werk moet ik nog een paar maanden veel aan de kant zetten. Niet erg………… ik hou van hem en ben trots op hem en het werk wat hij doet. We moeten er weer doorheen komen, maar ik zie er tegen op dat zeg ik eerlijk.  Ergens ben ik ook bang dat hij te mooi weer gaat spelen. Ik kom heel anders terug dan de vorige keer krijg ik nu te horen. Hmmmm oké denk ik bij mijzelf. Eerst zien of je niet iedereen voor de gek gaat houden inclusief jezelf denk ik. Door mijn blog, facebook en twitter heb ik zoveel speciale contacten gekregen dat ik weet dat meerdere militairen dit zeggen. Hij kan straks uitrusten en bijkomen, maar ik sta op scherp. En ik zal hem helpen en opvangen waar ik maar kan.

Langzaam komt het besef dat ik deze maand mijn militair in mijn armen kan sluiten. Langzaam komt het besef dat ik straks weer met bonkend hart, vlinders gierend door mijn hele lijf naar Eindhoven rij. Binnenkort nog een keer shoppen. Ja hallo, ik moet er natuurlijk wel tip top uitzien hé. Daar ben ik vrouw voor 😉
Langzaam komt de angst weer naar boven…….zie ik hem tussen al die mensen. Oh en lieve mensen die hun militair ophalen, mag ik alsjeblieft 1 heel klein verzoek doen. Wanneer je spandoeken bij je hebt, wat natuurlijk hartstikke leuk is, ga dan een beetje naar achteren staan wanneer de militairen de aankomsthal binnen komen. Ten eerste hebben jullie spandoeken waardoor jullie militair toch wel gelijk ziet waar zijn/haar thuisfront staat. Ten tweede er is echt niets zo erg om je militair te zoeken en er staan alleen maar mensen voor je………die ook nog eens spandoeken in de lucht steken. Kinderen en andere mensen kunnen hierdoor gewoon niets meer zien en tenslotte willen wij allemaal maar één ding en dat is zo snel mogelijk onze eigen militair vinden. Ik hoop dat er een paar mensen zijn die denken…….nooit aan gedacht. Geeft ook niet, maar ik heb het meegemaakt dat er kinderen stonden te huilen omdat ze niets konden zien omdat er groepen volwassenen met spandoeken helemaal vooraan staan. Wie het eerst komt wie het eerst maalt…….toch een bepaald gezegde. Volgens mij gunnen wij als thuisfront elkaar alleen maar het beste toe. Willen jullie hier een beetje bij stilstaan?

Langzaam komt het besef hoe de afgelopen maanden waren. Ik heb het weer meegemaakt en het is mij weer gelukt. Thuis zijn er een paar behoorlijke tegenslagen geweest, maar ik heb ze overwonnen zonder mijn man lastig te hoeven vallen. Zonder hem van zijn werk af te leiden.

Langzaam bedenk ik mij wanneer ik terugkijk hoe vriendschappen zijn veranderd. De éne vriendschap die veel hechter is geworden (juist uit een hoek die je niet verwacht) de andere vrienden die je vergeten.  De mensen die in het begin nog wel aan je denken, dezelfde mensen waar je na een paar weken niets meer van hoort. De mensen die nu het hardst roepen “komt hij deze maand thuis……. wat is de tijd snel gegaan”. Voor hun wel, voor mij niet. Of de opmerking…..oh wat fijn, we hebben hem zo gemist……nou als je weken niet informeert hoe het met hem gaat valt dat ook wel mee. Ook deze mensen zullen, dat weet ik nu, nooit meer zo deel nemen aan mijn leven. Vrienden…..een te groot woord geworden door een uitzending. Veel digitale “vrienden” heb ik erbij gekregen. Zij hebben mij door moeilijke tijden heen geholpen. Sommige van die digitale vrienden heb ik real life ontmoet. Zonder hun had ik het niet getrokken. Zelf altijd van de zonnige kant alles proberen in te zien, maar als mij dat even niet lukte waren er genoeg die mij er met een digitale knuffel uit trokken. En dit is alleen maar ontstaan via een blog en social media.

Langzaam komt ook het besef wat ga ik straks doen. Wat doe ik wanneer mijn man thuis is. Ik heb al gezegd dat ik doorga. Ik zal waarschijnlijk in het begin minder vaak online zijn. Wat…….. ik ben zelfs een poosje uit het net. Ik laat het jullie zeker weten als hij thuis is. En…….ik ga zeker door met bloggen, facebook en twitter. Over het leven van een vrouw van een militair valt genoeg te vertellen…….of hij nou thuis is of weg. Er kan hier dagelijks van alles veranderen, en regelmatig loopt de boel weer anders dan gepland.  Ondanks dat mijn man straks weer terug is zullen er veel mensen zijn die dan in het schuitje zitten waar ik nu in zit. Ik blijf mij inzetten voor de waardering van onze militairen, veteranen en het thuisfront. Ik blijf doorgaan, maar neem eerst even tijd voor ons samen. Nu ga ik eerst langzaam verder met de voorbereidingen van zijn thuiskomst. Een spandoek maken en bedenken en bestellen…………..die gewoon hier thuis komt te hangen zodat hij het hier ziet en ik geen andere mensen hinder 🙂

Een wereld zijn tijdelijk twee werelden geworden heb ik eens geschreven. Het is tijd dat die twee werelden weer samen komen en weer gaan werken om er één wereld van te maken. Ik moet nog even volhouden dat gaat lukken, maar langzaam mag ik gaan aftellen……………………..

Een klein overzicht van artikelen. En het gaat mij om de waardering voor onze militairen, veteranen en thuisfront.

Een klein overzicht van artikelen. En het gaat mij om de waardering voor onze militairen, veteranen en thuisfront.

 

Weet je nog……

Op Twitter heb ik een bepaald clubje vrouwen “ontmoet”. Zij zijn allemaal vrouwen van militairen. De ene man is op uitzending, de andere is net terug. De ene man heeft het zwaar, de andere man gaat het makkelijker af etc.  Zo heeft een ieder van ons haar eigen verhaal. En toch dit groepje vrouwen heeft één ding met elkaar gemeen. Zij hebben een man die militair is en zij lopen allemaal tegen dezelfde dingen aan. Na een tijdje kwam het idee dat het wel eens leuk zou zijn om elkaar te ontmoeten. Oké, heel enthousiast reageer ik. Leuk ik doe mee. Heel langzaam komt ook het besef……ik moet naar enkele personen mijn anonimiteit bekend gaan maken. Behoorlijk eng moet ik toegeven. Want wil ik dat wel? Ondanks dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten, wil ik wel laten weten wie ik ben?

Gisteren was het dan zover. Wij hebben kunnen regelen dat we terecht konden bij het Veteranen Instituut in Doorn “De Basis”. De Basis biedt dienstverlening aan werknemers met een geüniformeerde, publieke taak. Goed gekozen naam……De Basis, daar begint het toch allemaal mee. De basis om bij je zelf te komen. En de basis om in het leven mee te kunnen blijven draaien. Ik was al eens eerder in dit prachtige gebouw geweest. Een gebouw met een aparte sfeer. Je weet dat hier mensen komen die het moeilijk hebben, je weet dat hier veel veteranen komen. En gisteren kwam er dus een groepje thuisfronters samen. Een mooiere plek hadden we niet kunnen krijgen voor onze eerste ontmoeting.

Het thuisfront ontmoet elkaar en achter al die namen komen de echte namen en gezichten naar voren toe. Het voelt of ik bij een groep meiden ben die ik al jaren niet heb gezien, maar die nooit uit mijn gedachten zijn weggeweest. We knuffelen elkaar terwijl wij elkaar niet eens echt kennen. Het is onwennig, maar voelt direct vertrouwd. Even elkaar aftasten bij een kop koffie of thee……nee dat was niet eens nodig. Binnen de kortste keren wordt er gelachen en vloeit er een traan, een arm wordt om iemand heengeslagen want hier kan dat.  Hier zijn wij allemaal mensen met het zelfde gevoel. Het gevoel van onbegrip naar ons kleine wereldje. Vrouwen in verschillende leeftijdscategorieën met en zonder kinderen. Vrouwen die zelf allemaal uit de wereld buiten defensie komen. Met één ding gemeen, allemaal een relatie met een militair. Ik ga terug komen op de naam “De Basis”. Vanmiddag is de basis gelegd voor een groepje mensen die elkaar aanvoelen zonder ook maar één woord te hoeven zeggen.

Er waren veel mensen aanwezig. Het bleek dat er 2 verschillende groepen veteranen waren. Net zoals wij nieuwsgierig zijn naar hen, zijn zij het naar ons. Al gauw komt de vraag of wij veteranen zijn. Wij leggen uit dat wij de vrouwen van militairen zijn die nu nog steeds dienen. Respect gaat over en weer. Een groep veteranen die in Cambodja gevochten hebben. Zij hebben een onverklaarbaar ziektebeeld. Voor hun is dit samenzijn heel belangrijk. Al snel worden er stoelen aangeschoven en zitten wij in gesprek met deze groep. Wat bijzonder deze dag……eerst deze vrouwen ontmoeten en nu deze veteranen. Het valt mij op dat zij net zoveel respect naar onze situatie hebben als wij naar hun. Er wordt gelachen en flink wat grapjes gemaakt. Heerlijk deze ongedwongen sfeer. Ergens in mijn achterhoofd roept een stemmetje…………hoe is dit mogelijk en wat een diep dierbaar moment is dit. Hun uitzendingen waren geen uitzendingen zoals wij ze nu kennen. Hun thuisfront konden zij niet zomaar informeren. Stilte in mij komt naar boven

Er is nog een groep aanwezig. Deze mensen zijn allemaal behoorlijk op leeftijd, maar mijn hart smelt. Ik heb een zwak voor oude mensen die de oorlog hebben meegemaakt. Ik heb altijd diep respect voor deze mensen. Op een stoel ligt een oudere man te slapen. “Dat mag lieve meneer” denk ik bij mijzelf. “Het zal best vermoeiend voor u zijn al deze emoties”. In de gedenkmuur buiten liggen keien, deze zijn allemaal beschilderd door deze groep veteranen. Wij hadden al besloten om hier vandaag een kaarsje te branden voor alle Nederlandse gesneuvelde militairen. Wij lopen naar binnen en vragen aan de mensen of wij onze kaarsjes tussen hun keien mogen leggen. Dat mag. De ene heeft er 2 vogels op getekend en de andere heeft er woorden op gezet. Zo heeft iedereen zijn eigen steen hier persoonlijk gemaakt met hun eigen gedachten en gevoelens. Er lopen wat oude mensen mee naar buiten toe terwijl wij onze kaarsjes aansteken. Een oude man met rollator komt naar me toe en zegt heb je mijn steen gezien? Nee meneer, welke is dat dan. Dan neemt hij ons mee naar zijn steen. Een kei met daarop een foto geplakt van een meisje in een kinderwagen. Ze is gestorven in mijn armen verteld hij toen ze 2 was.  Hij haalt een envelop naar voren en toont ons de foto in het groot, “ik draag dit verdriet dagelijks nog met mij mee” zijn de woorden die ik hoor…………………..stil heel stil is het om mij heen. Ik hoor geen vogels meer, ik hoor alleen zijn woorden nagalmen in mijn hoofd. Oh verschrikkelijk, ik heb mijn mondje wel snel klaar, maar weet even niet hoe ik moet reageren. Ik mompel iets als afschuwelijk, wat een verdriet voor u………..en zeg niet veel meer. Wat moet je zeggen als je weet dat ieder woord dat je zegt zijn verdriet nooit zal wegnemen. Langzaam schuifelt de oude man met zijn rollator weer weg.  Tranen voel ik opkomen en loop ik ook langzaam weg. Even weg bij deze mensen vandaan. Even laten bezinken wat hij vertelde.  Een andere oudere veteraan van 92 komt naar mij toe. Mevrouw bent u militair. Nee meneer, mijn man is militair. “Is hij thuis mevrouw” vraagt de oude man. “Nee meneer, hij is nu in Mali op uitzending”. “Oh nou diep respect voor hem” zegt de oude man. Mijn ogen schieten alweer vol. Respect voor mijn man…..hij moet eens weten hoeveel respect mijn man en ik voor hem hebben. Hij verteld dat hij bijna 7 jaar van huis is geweest in en na de tweede wereld oorlog. Hij geeft aan dat hij 3 jaar in Dachau heeft gezeten. Mijn keel begint al dicht te knijpen en ik krijg het gevoel dat ik niet veel lucht meer heb. Oh verschrikkelijk…… wat hebben deze mensen afgrijselijke dingen meegemaakt. Daar wil ik eigenlijk helemaal niet aan denken. Een jaar lang verteld hij heeft hij iedere dag de lichamen van overleden kampbewoners moeten “verslepen”. Na de oorlog is hij thuisgekomen en binnen een paar maanden zat hij 4 jaar in Nederlands-Indië. Hij verteld dat hij er achter kwam dat zijn vader was overleden………een jaar later….. na het overlijden. Zijn bril gaat af en met een keurige wit gestreken zakdoek droogt hij zijn ogen. Hij zegt “het slijt, maar vergeten kan ik het nooit”.  Hoe kan ik mij hier goed houden. Hoe kan ik nu zorgen dat ik niet ga staan huilen, maar deze man kan opvangen door alleen maar te luisteren naar zijn verhaal. Dat is het minste dat ik kan doen, ik zou zoveel meer willen doen. Deze man die zijn verhaal vertelde, maar vol zat met grapjes en humor. Heel langzaam begin ik mij diep te schamen. Wat zeur ik over 4 of 6 maanden dat mijn man van huis is dacht ik. Wat zeur ik over een ellendige krakende verbinding wanneer ik contact met mijn man heb. Wees dankbaar voor wat je hebt.

Zo komt het besef hoe speciaal het is: oud veteranen ontmoet toevallig jong thuisfront en voor mij en de andere thuisfronters was dit wel heel speciaal.

Met het groepje thuisfronters hebben we nog even apart gestaan en onze gevoelens geuit. Wat dit met ons doet. Hoe heftig, maar ook hoe raar het klinkt…hoe mooi en speciaal dit was. Een dag om niet te vergeten in ieder geval. Ook een dag om met je neus op de feiten gedrukt te worden. Terwijl wij onze spullen pakken om naar huis te gaan komen er nog enkele veteranen naar ons toe om een praatje te maken. “Hou hem in de gaten hoor, hij is een oude snoeperd” wordt er door één van de andere geroepen 🙂

Wij bedanken voor hun vriendelijkheid en openheid. Er wordt al geroepen door een ander “volgend jaar weer dames”. “Ja meneer graag” volgend jaar weer!!! Ik zou u allen graag terug zien en een dikke knuffel willen geven, meer kan ik niet. Bedanken voor alles wat u voor ons heeft gedaan. Al het verdriet willen wegnemen wat u heeft doorstaan. Als thuisfront zeggen we gedag tegen elkaar en knuffelen we elkaar.  Als oude bekende gaan we uit elkaar. Wat een bijzondere dag hebben we met elkaar gedeeld. Iedereen rijdt volgens mij stil en in gedachten naar huis toe. En wij weten dat we elkaar vaker zullen gaan ontmoeten…..de basis is gelegd.

“Weet je nog” staat met grote letters op de gedenkmuur. Kippenvel……………

Vandaag is het 4 mei. De dag om stil te staan bij onze oorlog slachtoffers en militairen. De dag om te herdenken. Iets wat ik mijn hele leven al trouw doe en waar ik veel waarde aan hecht. Ook voordat ik mijn militair al kende. Van huis uit is mij geleerd om respect te hebben hiervoor. Van huis uit is mij de waarde hiervan meegegeven. Ik sta vaker stil bij al deze mensen, niet alleen op 4 mei. Toch zal er vandaag een nog diepere betekenis bij komen voor mij. Ik zal in gedachten ook bij deze groep veteranen zijn. Zij die in Cambodja hebben gevochten en nu nog een gevecht met zichzelf of hun gezondheid hebben. Zij die waar ook ter wereld geweest zijn, jong of oud en niet meer goed kunnen functioneren, maar ook bij hen die de tweede wereld oorlog overleefd hebben, maar dit hun verdere leven nooit meer zijn vergeten. Zij die nu nog in leven zijn, maar zoveel pijn en verdriet hebben. 4 mei en 5 mei. Laten we alsjeblieft deze dagen nooit vergeten. Herdenken, gedenken en bedenken……….dat wij het goed hebben en dankbaar mogen zijn voor de inzet van al deze mensen.

Weet je nog....

Alleen nog maar stilte……….

Koude voeten in het bed

De mensen die mij volgen via Facebook en Twitter weten dat ik even mijn prioriteit op andere zaken ging leggen. Het bloggen van 1 x per week is mij vorige week niet gelukt. Afgelopen weekend een te gek weekend gehad met een vriendin. Huilen van het lachen, pijn in mijn buik van het lachen en heerlijk zoals vriendinnen onder elkaar kunnen zijn.  Een vriendin die niets met defensie te maken heeft en die ik soms nog moet wijzen op kwetsende opmerkingen. Dan komt de onwetendheid weer naar boven. Ondanks dat ze heel dicht bij mij staat snapt ook zij niet altijd mijn wereld.  En toch……juist doordat ze in de wereld buiten defensie leeft is het heerlijk om met haar op pad te zijn.  Het is zalig om even niet aan de wereld te denken. Dus mensen ik heb zo genoten.

Toch komt er voor een thuisfront na ieder leuk moment weer iedere keer een minder leuk moment. Het gevoel komt weer diep binnen van gemis. De dingen die ik nu met mijn vriendin doe, doe ik toch liever met mijn man….. Volhouden en mijzelf voor houden dat die momenten ook weer vanzelf gaan komen.

Door een verwijzing in de GV Present heb ik deze week ontzettend veel lieve reacties en berichten ontvangen op Facebook. Hierbij deel ik ook gelijk de Facebook pagina van GV Present https://www.facebook.com/GvPresent  Enorm bedankt hiervoor!! Ik snapte er eerst al niets van. Ik zag dat er veel nieuwe mensen bijkwamen op mijn Facebook pagina, maar had geen flauw idee waardoor het kwam. Totdat iemand mij vertelde dat ze mij tegen was gekomen in een artikel. Oké……..dan toch maar de stoute schoenen aantrekken en vragen in welk artikel dan toch. Whahahaha het kwartje begon eindelijk bij mij te vallen. Misschien ben ik blond, misschien niet 😉  Zo ontzettend veel nieuwe mensen erbij op mijn pagina. Dat doet goed. Ik weet dat ik op de goede weg zit en ga zeker door. Wel met jullie hulp hoor want alleen kan ik het niet 🙂 Ik ontvang diverse privé berichten met zulke lieve woorden. Mensen die mij een hart onder de riem steken, mensen die hun leven/gevoelens met mij delen. Militairen én thuisfront.  Een militair die zijn hele vriendenlijst heeft uitgenodigd om mijn pagina “leuk” te vinden. Ik moet toegeven dat ik daar heel stil van ben. Bedankt iedereen voor jullie steun en hulp.

Ik ben enorm trots. Trots op wat al deze mensen delen en doen. Dat ik in ieder geval mensen heb gevonden die net als ik bereid zijn om voor de wereld binnen Defensie op te komen. En vooral het belangrijkste……om ervoor te zorgen dat zij dit ook naar buiten gaan brengen. Ik begin in mijn omgeving heel langzaam een omslag te merken. Mensen denken beter na voordat ze iets zeggen. Ook krijg ik meer vragen, hoe doe je dit, hoe doe je dat etc. Hierdoor beginnen mensen om mij heen heel langzaam ook het besef te krijgen wat defensie allemaal doet en er meer waardering voor  te krijgen en dat is mijn uiteindelijke doel.  De domme opmerkingen blijven en die zullen ook altijd blijven. Afgelopen week kreeg ik de vraag: mis je hem weleens? Mijn antwoord: nee nooit……. waarop ik aan werd gekeken of ik gek was. 🙂  Ik het alleen gezegd “wat een rare vraag, je kunt toch zelf ook bedenken dat ik hem mis”. Persoon in kwestie was zich gelijk bewust van zijn vraag en had ook gelijk zoiets van “ja, nooit over nagedacht”. Daarna is er een heel open en eerlijk gesprek geweest waardoor de persoon zei “goh, dat heb ik mij nooit zo gerealiseerd”…………..Mooi, weer iemand die in het vervolg zal nadenken voordat hij wat zegt en ook in zijn omgeving zal uitleggen hoe het is voor de mensen die in het kleine wereldje van Defensie leven. 🙂 🙂 🙂  Zo zal mijn doel om meer respect voor onze militairen, veteranen steeds bewuster worden bij de medemens.

Van de week kreeg ik een gedicht van iemand. Speciaal voor mij geschreven. Mijn reactie was direct:  “WOW ik ben niet snel stil, maar zit nu met een brok in mijn keel en kippenvel. Het gedicht heeft als titel “©Koude voeten”. Toen ik laat in de nacht naar bed ging had ik koude voeten. Ik miste mijn maatje om even aan op te warmen. Ik lag te mopperen en te balen.  Het gedicht van “©Koude voeten” kwam in één keer weer naar boven bij mij. Ik dacht alleen maar………mopper niet zo, wees dankbaar voor wat je hebt. Gelijk de volgende morgen heb ik haar benaderd en verteld dat ze iets in mij los heeft gemaakt. Dat haar gedicht door mijn hoofd blijft spoken en wat het met mij gedaan heeft. Ook heb ik haar gevraagd of ik het met jullie mocht delen en gelukkig mag dit. Ik heb de eer gehad om nog een gedicht van haar te lezen en haar verteld dat ze er iets mee moet gaan doen.

Het gedicht is geschreven door Karin (uiteraard heb ik toestemming gevraagd om haar naam te vermelden)

Karin bedankt voor het geweldige gedicht!!

GVPresent

artikel in de GVPresent

©Koude voeten
Samen één, maar toch alleen
Koude voeten in het bed
Even geen gekroel, gekeuvel
Of iemand die haar theetje zet

Extra kriebels in haar buik
Ze leest zijn brieven keer op keer
En weetje, deze mooie woorden
Raken haar juist nu nog meer

Een beetje ziek, is ze het meisje
Koude voeten, maar dat went
Trots op hem, haar militair
Die ze steeds iets beter kent

Geleefd heeft hij en ook gevochten
Voor de vrijheid van de mensen
Die zich een bed met koude voeten
Enkel toe konden wensen..

Zonder zorgen slaapt het meisje
Koude voeten doen geen zeer
En dromen maakt alles mooier
Daar zijn ze samen, telkens weer..

 

Ik vind het prachtig! Ik hoor graag van jullie wat jullie ervan vinden:

 

 

 

De kracht van ons allemaal. Elkaar helpen en steunen.

Van de week kreeg ik de vraag “waarom doe je het allemaal, heb je niet genoeg te doen”.

Ja, dat heb ik ook. Ik moet toegeven dat ik het soms echt tussendoor moet plannen. Toen ik begon met mijn blog, Facebook en Twitter had ik niet verwacht dat het in korte tijd zou gewaardeerd, gelezen en gedeeld zou worden.

Even een paar cijfers om een indruk te geven wat het los maakt:
In ongeveer 4 maanden zijn mijn artikelen op mijn blog meer dan 35.000 keer gelezen.
Er zijn nu 375 personen die zich aangemeld hebben om een E-mail te ontvangen wanneer ik een nieuw blog schrijf.
Via mijn blog zijn de verhalen 229 keer gedeeld op Twitter en 6576 keer op Facebook.
Zijn er 321 geweldige mensen via Twitter die mijn tweets volgen.
En heb ik net dit weekend de 200ste “vind ik leuk” erbij gekregen op mijn Facebook account.

Tja, het is best wel overweldigend kan ik vertellen.
Alle reacties die ik via Twitter, Facebook, mijn blog en andere kanalen binnen krijg zijn overweldigend. De steun die er is voor elkaar is super groot. Ik merk dat er langzaam meer mensen bijkomen die niets met Defensie te maken hebben. Die Defensie en onze mannen en vrouwen een warm hart toedragen. Die zich wel kunnen voorstellen hoe het is om tegenwoordig militair te zijn. Zij beginnen te begrijpen dat onze veteranen het zwaar hebben. Zij beginnen ook begrip te tonen naar het thuisfront toe.

En dat was toch mijn doel? Zeker weten, de eerste paar stappen waren het moeilijkst en oh ik ben er nog lang niet. Heel langzaam begin ik te merken dat ook militairen, veteranen en thuisfront weer een beetje opstaan. Uit de negatieve sfeer willen komen en ook beginnen uit te leggen waarom zij voor dit beroep of deze partner ooit hebben gekozen. In het begin kreeg ik veel reacties dat bijvoorbeeld het thuisfront de puf niet meer had om telkens maar uit te leggen waarom ze juist voor die persoon hadden gekozen. Het is natuurlijk ook een rare vraag als je er goed over na denkt. Ik zal ook niet vragen waarom iemand verliefd is geworden op een advocaat. Waarom vragen ze mij dit dan wel?

Iedere keer wanneer ik een blog heb geschreven gaat de computer en de telefoon even uit. Het kan soms even een paar uur duren voordat ik op berichten, reacties en tweets reageer. Waarom……..omdat ik na het schrijven van een blog meestal even helemaal leeg ben. Het is erg goed om te doen, vooral omdat er steeds meer mensen bij betrokken worden, maar het vraagt soms ook heel veel energie om mijn gevoelens via het toetsenbord op het scherm te zien verschijnen. Nee, dat is geen klagen, maar zelfbescherming om daarna even de telefoon uit te zetten. Ik ben maar bereikbaar op dat moment voor 1 persoon. En dan snappen jullie al dat deze persoon mijn eigen militair is 🙂

Wanneer ik na een paar uur weer kijk is het ook altijd leuk om alle enthousiaste berichten e.d. te lezen. Ook wel eens minder leuk want er zijn al een paar hatelijke opmerkingen geweest. Wanneer ze mij te grof worden of mij persoonlijk raken ga ik ze ook echt niet plaatsen. Die zelfbescherming heb ik gelukkig ingebouwd. Toch is het soms lastig om daarna weer over te gaan tot de orde van de dag. Ach, niet zeuren denk ik dan “je kunt het, je hebt de kracht om het te doen”.

Waarom ga ik door? Omdat er steeds meer erkent wordt dat deze groep mensen meer waardering verdienen. Mijn eerste stappen zijn een poosje geleden gezet voor meer bekendheid. Dan bedoel ik voor meer bekendheid voor deze wereld en het begrip dat er bij hoort.  Mijn blog, mijn Twitter, mijn Facebook, zijn zeg maar een soort van doorgeefluik. Ik ben er dan toevallig mee begonnen, maar ik kan het alleen met jullie steun. Alleen wanneer jullie allemaal meehelpen, kunnen wij zorgen voor een positieve kijk van de medemensen naar ons Defensie. Zoals de meesten weten is een paar weken geleden mijn blog genoemd in een artikel van Oplinie. Dit blad is van de AFMP / FNV. Afgelopen week is mijn eerste gastcolumn hierin verschenen.  Nu weet ik dat ik hier al heel trots op mag zijn, dit heb ik al bereikt. Een groter bereik van de mensen die mijn blog hopelijk gaan lezen. Zodat ook zij meer opstaan en uitleggen waarom onze militairen dit werk doen of waarom ons thuisfront het soms moeilijk heeft. Dus ja trots ben ik zeker op deze gastcolumn!!

Er zitten nog 2 projecten in de pen. De ene loopt ook binnen de defensiewereld, maar……….de andere gaat lopen via de burgerwereld. Dit gaat inhouden dat ik ons verhaal naar buiten ga brengen in de burgermaatschappij. Hoe of wat……daar kom ik later nog wel op terug. Bij Defensie is een veel gehoorde kreet “één ding is zeker, niets is zeker”.  Totdat ik de definitieve bevestiging heb is dat ook mijn kreet 🙂

Waar ik de tijd vandaan haal? Het scheelt dat mijn man nu op uitzending is. Dus ik kan ook op andere momenten even andere dingen doen (voordeel hé 🙂 )
Waar ik de puf en kracht vandaan haal? Van jullie allemaal! Jullie helpen allemaal stuk voor stuk mee. Door het delen, de reacties en de steun die ik van jullie mag ontvangen En daar ben ik nog het meest trots op!!!

artikel oplinie

Mijn voordelen als de vrouwvan een militair

Een paar weken geleden heb ik een blog geschreven over de 10 dingen die je niet aan een vrouw van een militair moet vragen. Geldt natuurlijk ook voor de man van, ouder van, kind van etc.
Al die vervelende opmerkingen ben ik wel eens zat. En daar ben ik niet de enige in, dat bleek wel uit de reacties.

Toch is het niet altijd kommer en kwel hoor. Ik leef namelijk ook in een prachtige wereld. En om nog meer openheid te krijgen zal ik mijn persoonlijke voordelen ook eens vermelden en waarom dit zo is. Dus hierbij mij voordelen als de vrouwvan een militair.

Ik begin met de mooiste van mijn wereld.
Ik ben altijd verliefd:
Ik moet zelf wel altijd erg lachen als ik mijzelf dit hardop hoor zeggen.  Ja, ik ben verliefd. Nog steeds. Iedere dag weer. En ik ben niet meer piepjong die fase ben ik ook al voorbij, dus daar ligt het niet aan. Natuurlijk als hij langere tijd thuis is verdwijnt dit weer iets naar de achtergrond, maar oh wat kan ik nog steeds genieten wanneer ik mijn man zie aankomen aan het eind van zijn werkdag.  Is hij langere tijd thuis dan is het ook een normaal leven wat wij hebben. Gewoon naar het werk en gewoon daarna weer thuis komen. Net zoals ieder ander mens. Het liefst in de avond heerlijk samen op de bank en de weekenden zijn ons heilig. Mijn drukke leven wat ik had voordat ik hem ontmoette heb ik omgeruild voor een rustig maar zeker geen saai leven. Ik heb rust gevonden. En er is niets zo fijn als dat! De avonden en weekenden zijn juist heilig omdat we ook weten dat het er zo weer anders uit ziet. Een korte of lange oefening voor de deur of zoals nu een uitzending. Tja, en wat dan een beetje weer net naar de achtergrond zakt, die vlinders die op hol slaan in mijn buik, die komen weer volledig in beweging. Die zijn weer volop aanwezig. Want er is niets zo fijn om tijdens een oefening iedere dag een sms’je te krijgen of eens een belletje. Er is niets zo fijn om tijdens een uitzending een pakje, bos bloemen of een kaartje te ontvangen. Een telefoontje of een kort berichtje. Verzonden of geregeld uit het verre land, ver van mij vandaan, is mijn man namelijk weer net zo verliefd op mij als ik op hem. Dit houdt ons leven goed en zorgt ervoor dat we eigenlijk nooit op elkaar uitgekeken raken. Irritaties en ruzie kennen wij eigenlijk niet. Vooral omdat wij altijd het besef hebben…….waar maken wij ons hier druk om. Er is zoveel ellende op onze planeet. Waarom zullen wij ons dan druk maken over die stomme dingen terwijl wij zoveel hebben om dankbaar voor te zijn.  Ik heb het persoonlijk niet gezien alle ellendige dingen. Hij wel. En door hem ben ik ook gaan nadenken en dankbaarder geworden voor wat ik heb. Wees blij met wat je hebt en wees dankbaar dat je elkaar hebt. Wees blij dat wij onze militairen hebben die zorgen voor onze veiligheid. Zodat wij niet hoeven te leven in ellende en geweld.  Dat is voor ons het enige belangrijkste wat telt. En ja…….. ik kan zeggen “ik ben altijd verliefd, wat wilt een mens nog meer”!

Ik voel mij altijd veilig:
Misschien heb ik als eens iets over geschreven, maar vergeef mij dat dan. Ouderdom en vergeetachtigheid komt ook met de jaren hé 😉 Militairen hebben een bepaalde uitstraling. Zij hebben een uitstraling van wie maakt mij wat. Bedenk het is hun uitstraling. Zo zijn ze niet van binnen. Dit is geen uitstraling van arrogantie, maar een houding die zij van zichzelf hebben of leren. Denk je dat een militair met een zeer bange uitstraling het lang volhoudt in ons leger. Nee, dat weet ik zeker, dat gaat niet lukken. Stel je voor…… ga je als leger in een uitzendingsgebied een dorp bezoeken om te onderhandelen of informatie te krijgen…..en dan komen er allemaal bange militairen aanlopen. Dat lukt je niet als leger, dan kun je gelijk vertrekken en valt er niets te onderhandelen of op te bouwen. Een ongeloofwaardig leger zal het dan zijn. Daarom hebben onze militairen een bepaalde uitstraling en houding nodig. Het is geen arrogantie, totaal niet, maar het is een natuurlijk overwicht. Dit stralen zij ook uit in het burgerleven. En daarom wordt er al snel gezegd……daar heb je die arrogantie lui weer. Geloof mij als ik zeg dat het geen arrogante mensen zijn. Geloof mij dat het mensen zijn net zoals jij en ik. Ook zij hebben hun onzekerheden en twijfels. Ook zij kennen frustraties, gevoelens van verdriet en angst. Neem van mij aan dat hun angst soms groter is dan die wij in het burgerleven kennen. Ik ben zelf niet op mijn mondje gevallen en redt mij altijd behoorlijk. En toch wanneer mijn militair naast mij loopt voel ik mij altijd veilig. Omdat ik weet dat hij de rust heeft en de overwicht om een bepaalde situatie in goede banen te leiden. Hij zal niet in paniek raken zoals mij wel eens is overkomen. Hem is geleerd om rustig te blijven in welke voor mij ondenkbare situatie dan ook. Ook andere mensen uit onze maatschappij mogen zich eens wat veiliger voelen bij deze mensen en niet oordelen. Wees trots op hun!

Ik ben een stuk zelfstandiger geworden:
Ik was al behoorlijk zelfstandig maar toch ben ik het nog meer geworden. Tja, wat doe je als je man vaak van huis is. Of het nou kort is of lang het maakt niet uit, maar er gaat altijd iets mis. Het lijkt de wet van Murphy wel! Altijd prompt wanneer hij weg is gaat het mis. Dan moet je toch zelf de boel draaiend zien te houden. Of je het leuk vind of niet, je moet toch iets. En aangezien ik niet altijd die vriend of aardige buurman wil lastig vallen ga ik zelf maar aan de slag. Er is al heel wat gerepareerd door mij. Onderhand weet ik hoe ik met de boormachine moet omgaan en hoe ik andere dingen moet repareren. Als ik het niet weet dan zoek ik wel op via internet (een bron vol uitkomsten) en in uiterste nood ga ik naar die vriend of buurman.  Intussen zijn er tijdens oefeningen en uitzending al heel wat kamers opgeknapt en aangepakt. Ik vind niets zo leuk om hem bij thuiskomst te verrassen met weer een werkje wat ik hem uit handen heb genomen. Behangen kon ik nooit, maar ook dat kan ik tegenwoordig. Belangrijke zaken van het huis, bank, belastingaangifte e.d. ook die worden aangepakt. Normaal hebben wij alles van te voren geregeld maar toch komt er ook altijd één of andere brief waarvan ik denk…..oh en nu? Negeren heeft geen nut dus aanpakken maar en uitzoeken. Soms tot irritatie van degene die ik moet bellen. Leg maar eens aan een telefoniste uit dat je weet dat het op zijn naam staat maar dat hij in uitzendingsgebied zit en dat hij niet kan bellen of langs komen. Onderhand is dit mij ook gelukt, door kalm te blijven en het nog eens uit te leggen. Wanneer het mij niet lukt dan vraag ik wel naar een collega die wel begrip heeft voor de situatie. Uiteindelijk komt er echt wel begrip en krijg ik de informatie waar ik weer verder mee kan. Dit hoeft niet inhoudelijk te zijn als ik maar weet wat ik moet regelen om het weer goed te krijgen. Dus ja ik ben een stuk zelfstandiger geworden want ik zit in een situatie waarin ik dit wel moet. Huilen en achterover hangen heeft geen nut dus ga ik door met de boel draaiend te houden. Tenslotte geven onze militairen ook niet op………nou deze vrouwvan ook niet hoor!

Ik ben zo heerlijk creatief als hij weg is:
Wat doe je als je man ver van huis is. Dan ga je maar creatief worden om hem te verrassen. Wekelijks worden pakketjes op de meest komische, romantische of humoristische manier ingepakt en verzonden. Het vraagt altijd wel even werk, maar dat geeft niet. Dat zorgt er namelijk voor dat ik heerlijk in gedachten voor hem bezig ben en ieder uur brengt ons weer een uur dichter bij elkaar. Kaarten, brieven, alles wordt wel creatief aangepakt. Het is leuk om pakketjes te verzenden naar je lief. Daarnaast ben ik dus weer druk bezig met projectjes in huis. Dit zorgt er alleen maar voor dat mijn gedachten even op wat ander gefocust zijn. Zalig om zo bezig te zijn.

Ik bepaal zelf het huishouden en het dagritme:
Ja, ik weet niet hoe het met de rest van de militairen is, maar mijn man en degene die behoren tot onze vriendenkring (ook veel militairen) zijn nogal pietjes precies. Zalig vind ik het als hij op oefening of uitzending is en ik heerlijk kan denken, laat maar lekker liggen. Ik ruim het straks wel op. Nou moeten jullie niet denken dat het bij mij thuis een paleis is als hij thuis is en een zooitje als het weg is. Dat valt ook wel weer mee. Van de week was het prachtig weer, ik had een heerlijke vrije dag gepland. Niets zo zalig om te weten dat je moet stofzuigen (huisdieren) maar het gewoon lekker te laten liggen. Heerlijk in de zon zitten genieten. In de avond zeeën van tijd dus toen alsnog even de stofzuiger door het huis gehaald. En nee het is niet zo dat ik voor hem in de houding spring, dat doen ze op zijn werk maar 😉 Wel is het zo dat ik als hij niet weg is ik vaak denk, kan ik nog wel even snel doen voordat hij thuiskomt. Hij helpt normaal gewoon mee in huis, maar soms is het toch wel eens lekker om je eigen ritme in te delen. Niet te lang hoor, want dan gaat het al weer vervelen, maar met deze zonnige dagen geniet ik er gewoon even extra van.

Eten wanneer ik zin heb en waar ik zin in heb:
Deze hoort eigenlijk onder het vorige kopje. Nu heb ik al uitgelegd in een vorig blog dat ik nooit zo geweldig goed voor mijzelf zorg als hij weg is.  Daar heb ik mijn ouders en schoonouders voor 🙂 Wat wel erg lekker is dat ik zelf bepaal wat ik eet, ik hoef geen rekening te houden met zijn smaak en tijd. Ik ga eten wanneer het mij uitkomt. Wat ik vorige week omschreef als ik voel mij zielig is soms dus ook een pluspunt. Nu zit ik nog achter de pc, maar anders was ik nu met het eten bezig geweest. Dat is namelijk wel mijn taak in het huishouden. En nu………. ach ik zie wel wanneer ik eet en wat ik eet. Heerlijk makkelijk en die vrijheid is soms wel eens lekker.

Kameraadschap/vriendschap:
Ik eindig met nog een hele belangrijke van mijn wereldje. Zoals mijn militair de onderlinge kameraadschap ervaart bij defensie, zo ervaar ik de vriendschappen met de partners van. Militairen moeten op elkaar kunnen vertrouwen, zij delen soms maanden alles in primitieve omstandigheden. Zij moeten weten dat hun collega er staat als ze hem/haar nodig hebben. Voor hun is het natuurlijk meer gericht op het werk, maar ook buiten het werk om vangen zij elkaar op. Zit een militair er even doorheen, dan is er altijd één die hem er met een grap of een serieus gesprek er door heen trekt. Die zelfde kameraadschap is er ook bij het thuisfront. Ook zij zullen elkaar er altijd door heen trekken met een grap of een serieus gesprek. Ook zij zullen altijd een luisterend oor bieden wanneer iemand het zwaar heeft. Ook als iemand het niet zwaar heeft leven zij met elkaar mee. En dat is zo fijn aan dit wereldje.

Zie……..defensie is helemaal geen enge wereld vol met arrogante kwasten en huilend thuisfront. Soms hebben wij net even iets meer moeite met sommige zaken, maar dit heeft meer te maken met ons doel. Iedere militair heeft maar 1 doel in zijn werk. Zorgen voor vrede en veiligheid in de wereld. En het thuisfront heeft als doel: zorgen dat we door bepaalde periodes heen komen en thuis de boel draaiend te houden.

Het is een wereld waar keihard gewerkt wordt. Het leger en alles wat erbij hoort is alleen een wereld waar weinig over bekend is. Ook hier zijn normale mensen, maar genieten zij soms net even extra van de kleine dingen die het leven ons geeft. Waarschijnlijk omdat wij ook de andere kant van de medaille kennen of horen. Ook wij hebben onze verdrietige momenten qua ziektes en overlijden. Ook wij hebben de gebruikelijke ellende die iedere mens kan overkomen. Daarnaast zorgen wij er ook voor dat Nederland een veilig land is. Daar zetten wij ons gezin, liefde en soms nog meer voor in. Daar hebben sommige veteranen en sommige zelfs nog werkende militairen behoorlijk wat voor moeten doen. Daar hebben sommige militairen en sommige veteranen nog dagelijks last van. Zij doen het alleen maar met één doel. Een veilig leven voor ons allemaal.
Daarom toch weer de vraag. Ga eens in gesprek met een militair of met iemand van het thuisfront.  Kom je een militair op straat tegen (thuisfront herken je natuurlijk niet)  vraag dan eens hoe het met ze gaat. Ze zijn niet arrogant en zeker zo dankbaar als iemand serieus interesse in hun toont. En zeker zo dankbaar als iemand laat merken dat ze nodig zijn voor de vrede en veiligheid. Wanneer we zorgen met zijn allen dat zoveel mogelijk mensen dit lezen en weten. Dan moeten er toch ook bij meerdere mensen ogen open gaan en zullen zij het misschien eens ander gaan bekijken.

Ik zou zeggen deel zoveel mogelijk. Niet voor mij……dan had ik wel een professioneel blog aangemaakt. Daar gaat het mij niet om. Ik heb met mijn blog maar 1 doel: Meer waardering en respect voor onze militairen, veteranen en het thuisfront!

Het draait toch allemaal om de liefde. Voor elkaar en voor de medemens.