Thuisfront ontmoetingsdag bij het Veteraneninstituut

Vorige week was er een thuisfront ontmoetingsdag bij het Veteraneninstituut. Omdat het mij wel eens leuk leek om iemand anders een verslag te laten maken heeft een ander thuisfront onderstaande geschreven. Hieronder kun je dus lezen wat haar ervaring is. Dat is weer eens wat anders dan een blog van mijn kant 🙂
Wil je nou ook op de hoogte blijven van een thuisfront ontmoetingsdag of zelf zo’n dag meemaken……stuur dan een email naar info@veteraneninstituut.nl

Dit keer waren er alleen partners van het thuisfront aanwezig, maar de ontmoetingsdag is ook net zo goed voor ouders en (volwassen) kinderen om de ervaringen te delen. Het zou echt helemaal geweldig zijn wanneer ook deze groep thuisfronters hierbij aanwezig is.
Thuisfront ontmoetingsdag 16 April 2016 bij het Veteraneninstituut

Vanmorgen was het dan zover. Tussen 09.00 – 09.30 uur werden wij ontvangen door Anita Mensing. Anita heeft deze thuisfront ontmoetingsdag bij het Veteraneninstituut in Doorn georganiseerd. We hadden een groepje van tien vrouwen (in verschillende leeftijden) die in de ochtend bij binnenkomst al genoeg gespreksstof hadden. Het klikte meteen en het gesprek begon al gelijk vorm te krijgen onder het genot van een kopje koffie / thee met een heerlijk plak cake…Het leuke van deze ontmoetingsdag is dat onze mannen bij verschillende onderdelen zaten, van de landmacht, luchtmacht, en de marine. Van de vrouwen die aanwezig waren kwam de ene van dichtbij en de andere kwam helemaal vanuit Groningen. De een had nog geen uitzending meegemaakt, de andere twee of drie uitzendingen, vervolgens weer een ander was nu op uitzending en binnenkort gaan er twee mannen op missie. Op deze ochtend konden we ervaringen uitdelen met elkaar. Elkaar tips en tools meegeven… Het was heel fijn om met iedereen verhalen uit te wisselen. Vooral omdat iedereen ook de situaties herkent. Wat ook enorm was is dat deze groep mensen elkaar bij een klein woord al direct begrijpen.

Vaak is het zo wanneer je relatie op uitzending gaat de eerste week na het afscheid, dat de vrienden, kennissen etc. niet zo vaak meer aan je zal vragen hoe gaat het met jou, of kan ik iets voor je doen. Vaak gaat het meer van hoe gaat het met de militair…. En als hij/zij dan terug is van uitzending val je best wel in een gat. Daarom is het fijn als er thuisfrontdagen georganiseerd worden, en nu ook heel belangrijk meer aandacht voor het thuisfront. Daar zijn deze ontmoetingsdagen voor. Het is prettig om bij een groep mensen te zijn die jou wel begrijpen omdat ze in het zelfde schuitje zitten, maar ook weten wat je doormaakt of door hebt gemaakt.

We konden nog uren doorpraten, maar rond 12:15 uur was er een heerlijke lunch geregeld…Na de lunch was er een symposium georganiseerd door het Veteraneninstituut. Ongeveer 70 mensen waren aanwezig. Tijdens dit symposium over het thuisfront werden er filmpjes vertoond van veteranen die over het thuisfront spraken.  Ook werden er filmpjes van het thuisfront vertoond die over de militair spraken. Thuisfronters zijn geïnterviewd hiervoor… Er werd ook besproken hoe bijvoorbeeld de voorbereidingen voor een uitzending gaan, maar ook voor tijdens de uitzending en de thuiskomst van de militair…  Het was voor een ieder heel herkenbaar, er werd gelachen in de zaal en er werd een traan weggepinkt. Het is zo fijn om mee te mogen maken. Het is vooral fijn om te zien dat er steeds meer aandacht aan het thuisfront wordt besteed. Ik weet de tijd nog wel dat mijn man op missie was in Bosnië. Toen konden we maar 3 minuten per maand met elkaar bellen. De tijden zijn gelukkig zo veranderd dat het thuisfront geregeld contact kan houden met de militair op missie.. Dat scheelt zoveel.

Na het symposium was er nog even een samenzijn met de vrouwen van de ochtend.
Iedereen heeft deze dag als heel fijn ervaren, en waren blij dat ze naar deze dag zijn geweest. De dames bedankte Anita voor de fijne georganiseerde dag. Iedereen gaf ook aan het fijn te vinden dat er wederom een thuisfront ontmoetingsdag wordt georganiseerd.
Daarna was er nog tijd om met elkaar te praten tijdens een hapje en drankje.
Ik kijk nu al uit naar het vervolg!

Groet een thuisfronter!

 

DSC_0273

Extra veel sterkte tijdens deze dagen.

Mijn militair is thuis tijdens de feestdagen.
Wanneer ik er over nadenk realiseer ik mij dat hij altijd met de kerstdagen en oud en nieuw thuis is geweest.
En eigenlijk altijd door een mazzeltje. Mijn militair zou in het verleden namelijk al in uitzending gebied moeten zitten, maar gelukkig werd dit toen uitgesteld tot na de feestdagen. Zie……het is best wel eens positief alle veranderingen bij Defensie.

Er zijn veel gezinnen en partners die dit wel meegemaakt hebben.
Ook dit jaar zijn er weer veel gezinnen en partners die de feestdagen doorbrengen zonder hun militair. Dit is zwaar, heel zwaar. En natuurlijk komen zij er doorheen, maar makkelijk is het niet. Ik hoop dat deze mensen genoeg afleiding hebben.

Daarom wens ik dit thuisfront extra veel sterkte tijdens deze dagen. Onze militairen wens ik heel veel veiligheid toe. Kom allemaal weer veilig thuis. Ook sommige veteranen hebben het zwaar tijdens deze dagen. Sterkte allemaal. Er word aan jullie allemaal gedacht, maar dat zal een schrale troost zijn.

Win het boek “Haar naam is Poppy Day”

Cover Poppy Day NL plano.indd


Hoe leuk is dit…………….. 🙂
Onlangs ben ik benaderd  door  uitgeverijAerial Media Compagny of ik een boek wil lezen.
Nou ben ik gek op lezen dus kom maar op met het boek.
Heerlijk op de bank, dekentje en een kopje thee erbij. Even tijd voor mijzelf.

Het boek is een roman, maar gebaseerd op eigen ervaringen (en die van haar omgeving) van de schrijfster Amanda Prowse.
Ik heb het gelezen en ik moet zeggen……….ik bleef doorlezen omdat ik wilde weten hoe het af zou lopen. Het boek gaat over een vrouw genaamd Poppy, haar man (militair) wordt tijdens een uitzending ontvoerd in Afghanistan. Ondanks de goede wil van overheid en instanties lukt het niet om hem te bevrijden. Poppy besluit dan zelf actie te ondernemen. Oké, ik ben eerlijk…ik dacht een paar keer “tuurlijk, dit kan niet hoor”  (het boek is uiteraard fictief) toch zette het boek mij enorm aan het denken.
Wat zou ik doen?
Hoe ver ga ik voor mijn militair?

Ik merkte tijdens het lezen dat de schrijfster Amanda Prowse vertrouwd is met het leven als een vrouw van een militair. Het blijft fictief, maar er zitten ook echte momenten van herkenning voor mij in.

Vanavond gaat de klok weer een uur terug. We zit weer in de herfst en wintertijd. Ik kan mij zo voorstellen “lekker op de bank, dekentje erbij, kaarsje aan en een lekker glas en even tijd voor jezelf nemen.

Lekker relaxt met een mooi boek want ik mag 2 boeken weggeven 🙂

Win het boek “Haar naam is Poppy Day”
Hou jij nou van lekker lezen, like dan dit bericht op mijn pagina op Facebook of stuur mij een DM via Twitter. Een reactie achterlaten waarom jij dit boek zo graag wilt lezen mag natuurlijk altijd!
Aanstaande woensdag worden de winnaars bekend gemaakt! Delen mag natuurlijk ook. 

Hieronder nog meer informatie:
Na de grote successen van Een beetje liefde en Wat heb ik gedaan? verschijnt nu het derde boek van Amanda Prowse in het Nederlands.

‘Ik ben bang dat ik slecht nieuws heb,’ zei de officier. Even was hij stil en tuitte hij zijn lippen, denkend aan wat hij tijdens zijn opleiding had geleerd: breng de informatie langzaam over, in behapbare brokken. ‘We zijn hier omdat we nieuws over uw echtgenoot hebben, en het is geen goed nieuws. Het spijt me dat ik u moet vertellen dat Martin vermist is.’

‘Bedoelt u dood?’ vroeg ze met luide stem.

Poppy Day, kapster van beroep, is getrouwd met haar jeugdliefde en is heel gelukkig. Maar haar man Mart wordt opgeroepen om in Afghanistan te vechten en voor Poppy blijft er niets anders over dan de dagen af te tellen tot zijn terugkomst.

Dan krijgt ze het bericht dat Mart is gegijzeld en lijkt niemand iets te doen. Ze besluit zelf haar man te gaan zoeken maar al snel staat ze voor een enorm dilemma; welke prijs kan en wil je betalen om je geliefde veilig terug te krijgen?

Een aangrijpend verhaal over verlies, moed en onmacht van een auteur die weet wat het betekent om achter te worden gelaten.

Afgelopen jaar werden Een beetje liefde en Wat heb ik gedaan? succesvol in het Nederlands geïntroduceerd. De pers en lezers waren zeer enthousiast en dat smaakt naar meer. Haar naam is Poppy Day is haar debuutroman.

 

 

Thuisfront ontmoetingsdag 10 oktober 2015

Allereerst………het is nog mogelijk om je aan te melden voor de thuisfront ontmoeting dag!!

En zo is het!

     Zo voelt het soms wel, maar dat ben je niet!!

 

 

Tijdens een uitzending kennen wij allemaal de thuisfrontdagen. Deze zijn door mij altijd als zeer prettig ervaren. Je ervaringen kunnen delen, maar ook aan 1 woord genoeg te hebben. Een dag van herkenning noem ik het maar.
Is de uitzending voorbij dan merk je toch dat je in een “gat” valt. De thuisfrontdagen zijn voorbij, de militair is weer aan het werk, en het normale leven is weer begonnen (voor zover je kan spreken over een normaal leven met een militair). En toch mis ik juist ook dan de contacten met mede thuisfronters.

Wij blijven altijd tegen bepaalde zaken aanlopen als thuisfront. Voor mij persoonlijk blijft mijn grootste struikelblok de omgeving die geen tot weinig begrip heeft. De “domme” opmerkingen die er regelmatig in een gesprek vallen……..oh je man krijgt een mooie loonsverhoging hé (uitleggen dat dit toch wel enorm tegenvalt en als het wel zo zou zijn…..dan is het nog eens terecht verdiend denk ik dan!) Of de vraag en grappige opmerkingen over het munitie tekort………..haha haha oefenen met pang pang…….tja, niet leuk om dit keer op keer te moeten horen. Zo kennen wij als thuisfront alle vooroordelen wel dromen lijkt mij.

Altijd blijf ik het uitleggen en soms leidt dit tot stevige discussies. Ach ja mijn eigen schuld……..ik had tenslotte ook beter moeten weten en verliefd moeten worden op een burgerman 😉

In een vorig blog heb ik gevraagd om jullie ideeën en belangstelling om elkaar te ontmoeten. Nou die belangstelling is er zeer zeker!!

En nu…….gaat het langzaam vorm krijgen. En ja, ik als mens vind het spannend, maar zeker erg leuk dat het er echt van gaat komen.
Inmiddels ben ik bezig geweest met het in elkaar zetten van een ontspannen programma. Ga je alleen bij elkaar zitten en een kop thee drinken of ga je het anders inkleden was de vraag die mij wel slapeloze nachten bezorgde. De een wil dit, de ander wil dat. Dus gaan we het een klein beetje combineren.

Na een geweldig overleg met het Veteranen Instituut en Stichting de Basis kan ik dus vertellen dat dit gaat gebeuren onder hun dak in Doorn (vlakbij Utrecht). Ik heb er enorm veel zin. En wat vooral mooi is……het is een geweldige locatie (centraal in het midden van het land), een prachtig gebied, een mooie ontspannen sfeer en als kers op de taart………..zij begrijpen ons als thuisfronters!!
De laatste puntjes worden nu op de i gezet om te zorgen dat iedereen ook de kans heeft om elkaar te ontmoeten.

Het ontmoeten is mogelijk op 10 oktober vanaf 10.00 uur tot 14.00 uur. Daarna en zeker ook tussendoor heb je de tijd om thuisfront waar jij je prettig bij voelt te ontmoeten. Want dat is de opzet van 10 oktober. Elkaar ontmoeten, leren kennen. Mijn persoonlijke doel daarin is toch wel dat je naar huis gaat met misschien wel een paar zeer leuke en prettige contacten die je hieraan over houdt. Zodat op het moment dat je ergens tegen aanloopt ook weet met wie je contact kunt opnemen, maar ook om eens lekker van je af te kletsen met iemand die jou begrijpt. Tenslotte hebben wij als thuisfronters meestal al aan 1 woord genoeg, omdat we elkaar begrijpen.

Onlangs kreeg ik een email van iemand die het best eng vind om zomaar ergens naar toe te gaan en daar andere “vreemde” thuisfronters te ontmoeten. Bedenk…..dat is het voor ons allemaal. Ik zelf stap rustig (dat lijkt zo aan de buitenkant) overal op af, maar diep van binnen raast het bij mij dan ook van de spanning. Dit is gezonde spanning en ik heb al diverse malen ondervonden dat dit niet nodig is. Dus zet je hierover heen en dan maken we er een top ontmoeting van!

Er is nog plek over dus als je nog interesse hebt meld je dan aan! Dat kan via een email naar mijn emailadres vrouwvan@outlook.com.

Je mag mij altijd (ook met andere vragen) een email sturen via het mailadres vrouwvan@outlook.com

PS: de mensen die zich al hadden aangemeld krijgen dit weekend ook een email van mij.

Tot snel!!

 

wpid-screenshot_2015-04-29-12-37-02-1.png

Zonder thuisfront geen inzet.

Wat een aparte dag heb ik achter de rug en die wil ik toch ook met jullie delen. Samen met funnymrs en nog een thuisfronter zijn wij benaderd door het AFMP om mee te gaan naar de tweede kamer voor het aanbieden van het onderzoeksrapport. Tja…..daar zeg ik geen nee tegen natuurlijk!

Vanmorgen al vroeg van huis vertrokken. Afgesproken met de andere thuisfronters om samen het laatste stuk naar Den Haag te rijden. Ondertussen in de auto al een gekwebbel van jewelste. En het leuke is dat alles zo herkenbaar is. De zekerheden en de onzekerheden van ons leven snappen wij allemaal. Heerlijk om aan één woord genoeg te hebben. Het wordt allemaal gelijk begrepen als er één van ons iets verteld. Gelijk weer die verbonden sfeer. En dat terwijl wij allemaal ergens anders vandaan komen. Onze mannen allemaal ander werk doen en wij kennen elkaar niet eens. 1 keer eerder hebben wij elkaar kort ontmoet, een jaar geleden.

overhandigen onderzoeksrapport

overhandigen onderzoeksrapport

Even verder over vandaag. Ik heb er een poosje geleden aandacht voor gevraagd: de AFMP heeft een onderzoek gedaan onder het thuisfront. De uitslag was nu bekend en deze werd dus aangeboden aan 2 leden van de Tweede Kamer. Namelijk aan mevrouw Eijsink van de PvdA en de heer Segers van de CU. Zij hebben vorig najaar een motie ingediend voor meer aandacht voor het thuisfront.

Even komt de twijfel wanneer ik gevraagd wordt om mee te gaan. Waar ik over twijfel is dat er ook n.a.v. het onderzoek dingen uit komen die ik niet herken. Zo heb ik geen ervaring met het gezinsleven én kinderen van een militair. Ik kan mij wel inleven, maar vind niet dat ik hier iets over kan zeggen. Ook een paar andere zaken verbazen mij persoonlijk. Ben ik dan wel de persoon om mee te gaan om dit rapport aan te bieden? Na overleg met mijzelf en besluit ik om te gaan en gewoon ook bij mijzelf te blijven. Ik heb geen negatieve ervaringen met Defensie. Ik weet wel een paar zaken die anders zouden kunnen. Ik besluit dus om deze zaken naar voren te brengen.

In Den Haag aangekomen gaan wij naar het terras waar wij hebben afgesproken met de AFMP. Een journalist van radio éénvandaag sluit ook aan. Van te voren zijn wij al gevraagd of wij onze ervaringen evt. willen vertellen dus wij staan niet voor het blok. Wil je niet dan is het ook gewoon goed. Ik heb besloten om hier wel aan mee te merken. Gezamenlijk gaan we naar de tweede kamer. Indrukwekkend om daar zo naar binnen te gaan. Natuurlijk gaat dit niet zonder slag of stoot en dat is maar goed ook. De boel moet goed beveiligd zijn dus alle begrip dat we eerst door een poortje heen moeten. Ik zeg eerlijk het was prachtig weer dus ik heb een jurkje aan met laarzen. Neeeee denk ik bij mijzelf wanneer ik iedereen de laarzen zie uitdoen……potjandorrie ik heb knal roze sokken aan……….sta ik hier mooi voor gek 😉vrouwvanmilitair

Natuurlijk begint het poortje bij mij te piepen. Oh gelukkig, ik mag mijn laarzen aanhouden en het zijn mijn haarschuifjes die zorgen voor het piepen…..en die hoef ik gelukkig niet allemaal te verwijderen. Oké, binnen dus…… bezoekerspasje ophalen en dan verder naar binnen toe. Toch wel apart om daar als normaal mens te zijn. Ik zie wat bekende gezichten van Kamerleden. Hee denk ik “jou heb ik wel eens of tv gezien”. De Tweede Kamerleden komen ook bij ons. Er wordt gewoon even gekeuveld over het weer en de gespannen sfeer (dat is het toch wel een klein beetje voor ons thuisfronters) wordt gelijk een ontspannen sfeertje. Het rapport wordt aangeboden. Wij vertellen nog wat over onze ervaringen. Gelukkig wordt dit allemaal heel positief ontvangen. De Tweede Kamerleden bedanken ons trouwens enorm voor onze inzet als thuisfront. Ook wel eens leuk om te horen toch!! En dan is het zo al weer voorbij.

Nog een interview met de radio. Ook heel apart trouwens. Als vrouw van militair al diverse interviews gegeven, ik ben erachter……radio is iets heel anders. Oppassen dat ik niet stuntel met mijn zinnen die ik uitspreek denk ik bij mijzelf. Maar ach, ik ben ook maar een mens en zie wel waar het schip strand. Leuk interview met de 3 thuisfronters. Deze is trouwens vanmiddag op de radio 1 uitgezonden om half 3 en een vervolg om half 4. Hierbij ook de link http://www.radio1.nl/item/284312-Te

Nog even een bakkie doen op het terras en weer op weg naar huis. Ik kijk terug op weer een leuke dag met hopelijk meer begrip voor ons als thuisfront. En dat is waar ik mij voor in zal blijven zetten net zoals de waardering en erkenning voor onze militairen en veteranen. vrouwvanmilitair

Tot zover even deze blog. Ik vond toch dat ik even een kort verslag moest schrijven en met jullie moest delen.

Tot snel weer!

Word ook een dagboekheld!

 

Ik wil even het volgende onder jullie aandacht brengen. Toen mijn militair op missie ging naar Afghanistan hebben hij en ik allebei een dagboek bijgehouden. Voor hem zelf werd het een boekje waarin hij schreef wat hij die dag had gedaan. Als hij het nu nog naleest weet hij precies wat hij ermee bedoelde………..voor mij is het abracadabra al die afkortingen. Hahaha, maar hij legt mij rustig uit wat het betekent en wat hij gedaan heeft. Tja en dan mijn eigen dagboekje……  iedere dag erin geschreven………..en wat is het leuk om na te lezen.

Daarom wil ik ook graag onderstaand project steunen. Omdat ik zelf uit ervaring weet hoe belangrijk het is om een dagboekje bij te houden wanneer je beide met een missie bezig bent. Het is een geweldig naslag werk wat ik nu soms nog wel eens lees.

Eva en Margaret zijn 2 studentes aan de Universiteit van Tilburg. Zij hebben samen een actie opgezet om het dagboekjes project te laten voortbestaan. Omdat ik zelf uit ervaring weet hoe belangrijk dit is voor militair en thuisfront deel ik hun bericht met jullie en hoop ik dat ook jullie dit project steunen.

Dagboekjes

Dagboekjes

Wat doe je als je een half jaar of langer van huis bent? Militairen leven in twee werelden: die van Defensie en die van het thuisfront. Tijdens uitzending zijn militair en thuisfront lange tijd van elkaar gescheiden, en kunnen ze niet zomaar alles met elkaar delen. Gemiste ervaringen kun je niet herleven. Wat je wel kunt doen is ervaringen achteraf delen met elkaar. Door dagboekjes uit te delen aan militairen die worden uitgezonden en hun thuisfront, wil Hulp voor Helden de kloof tussen beide levens helpen overbruggen. Het bijhouden van een dagboek biedt een uitlaatklep tijdens de missie en helpt elkaar achteraf snel bij te praten. Onder de naam Dagboek voor Helden hebben wij – twee studentes aan de Universiteit van Tilburg – een actie opgezet om het dagboekjesproject te laten voortbestaan. Word ook een dagboekheld. Bekijk op www.dagboekvoorhelden.blogspot.nl hoe jij deze actie kunt steunen.

Groetjes van de dagboekhelden, Eva en Margaret.

Ik wil jullie ook vragen om dit bericht zoveel mogelijk te delen. Hoe meer mensen dit project steunen….hoe meer militairen én thuisfront een middel hebben om de gemiste momenten toch te kunnen delen!

Tot snel weer!

 

Wij konden onze dag in vrijheid vieren!

Zoals al eerder geschreven had ik even de tijd nodig om enkele dingen een plek te geven. Met ons gaat het goed. Wij genieten van het samenzijn en van het thuis zijn. Natuurlijk wel gewoon aan het werk, maar ’s avonds mijn militair thuis is wel zo prettig.

Ik had jullie beloofd om terug te komen op onze trouwdag. Waarom ik dit alsnog na die lange periode doe? Omdat ik jullie wil vertellen hoe indrukwekkend en mooi en onze dag was. Nou is als het goed is je trouwdag één van de mooiste dagen van je leven. Bij ons stond de trouwdag niet alleen in teken als de mooiste dag, maar hebben wij ook herdacht. Op onze bruiloft liep als rode draad “operatie marketgarden”. Zoals jullie wel weten hebben wij een Engelse Veteraan uit de tweede wereldoorlog in huis gehad. Onze veteraan (zoals wij hem liefkozend noemen) is in januari 2014 overleden. Helaas heeft hij onze trouwdag niet mee kunnen maken.

Op het moment dat wij aan het zoeken waren naar een locatie om te trouwen riep ik naar mijn man “waarom trouwen wij niet in Oosterbeek”? Wij wonen er niet, maar komen er wel regelmatig. Mijn man ( ja dat mag ik nu echt zeggen hahaha, het staat nog wel raar zo op mijn beeldscherm) heeft mij jaren geleden tijdens onze eerste date meegenomen naar Oosterbeek. Romantische plek voor een eerste date hé hahahaha. Dat zegt wel iets over zijn interesse. Hij wilde graag dat ik zou zien wat er in Oosterbeek is gebeurd. Daar liepen we dan jaren geleden………smoorverliefd…………..door Oosterbeek. Hij nam mij mee naar het museum, de oude kerk en de begraafplaats.  Niet echt een plek voor een eerst echt uitstapje. Toch wist mijn militair mij daar gelijk te raken door zijn uitleg en geduld om mij precies te vertellen wat daar gebeurd is tijdens de 2de wereldoorlog. Hier sloeg de vonk dus echt over bij mij. Toen wij onze Engelse Veteraan in huis kregen (65jarige herdenking) ben ik mij nog meer gaan verdiepen in “de slag om Arnhem” en dan voornamelijk het gebied van Oosterbeek. Juist door de informatie van onze Veteraan kwam het nog dichter bij. Dus……..voor mij was het een perfecte plek om te gaan trouwen in Oosterbeek. Echter had ik niet gerekend op de gedachte van mijn militair. Trouwen in Oosterbeek is goed, een mooi idee, maar dan wil ik trouwen op 17 september……………was zijn antwoord. Dit was de dag dat het precies 70 jaar geleden was dat “operatie marketgarden” begon. Tja……….. ga dat maar eens regelen!

Wij zijn dan ook een behoorlijk tijd bezig geweest met de voorbereidingen en vooral om overal toestemming voor te krijgen. Wij wilden namelijk graag dat onze huwelijksvoltrekking plaats zou vinden in De oude kerk van Oosterbeek. En dat op 17 september terwijl het de 70 jarige herdenking is! De kerk is de hele week gesloten voor huwelijken. Toch ons verhaal bij het kerkelijk bureau neergelegd. Zij gingen overleggen. Na enkele spannende weken kregen wij het akkoord om ons “burgerlijk” huwelijk te voltrekken in de Oude Kerk. Kerkelijk bureau…………en dan speciaal Kathy………..bedankt voor de hulp!

En dan de grote dag
ja, ik sla even een stukje over want anders wordt het helemaal zo’n lang verhaal.
Wij trouwen in aanwezigheid van een klein clubje familie en dierbare mensen. De locatie voor de rest van de dag was Hotel Dreijeroord. Een prachtig hotel ook wel genoemd “The White House” (enorm jammer, maar inmiddels heeft dit familiehotel zijn deuren moeten sluiten). Voor ons was er geen twijfel over deze plek. Het hotel heeft nog de uitstraling of je terug gaat in de tijd. En dan niet omdat het oudbollig is, maar omdat dit paste in de sfeer van het hotel. Dit hotel werd dan ook alle jaren nog veel bezocht door veteranen. Voorwerpen uit de oorlog, maar ook oude foto’s hangen her en der door het hotel heen. Het ademt nog oude sfeer om het maar zo uit te leggen. Wij zijn de dag van te voren al aangekomen om niet op de grote dag te hoeven stressen. Het hotel zit al redelijk vol met Engelsen. Veel kinderen van veteranen, maar ook nog een paar veteranen. Het worden er steeds minder natuurlijk.  Oud, maar vol energie, voor hun gaan de herdenkingen weer beginnen. Sommige zijn al dagen lang druk, want overal wordt naar hun komst uitgekeken.

17 september: Het is in jaren niet zo’n mooi weer geweest. Het was zelfs zweten in mijn jurk 🙂
’s morgens foto’s wezen maken bij het museum “Hartenstein” In de tuin en op het bordes. Het bordes en de oude ingang op de achtergrond. Daarna door naar de Rijn. Hier heeft onze eigen veteraan enorm gevochten dus dit was voor ons plek die bezocht moest worden. De laatste locaties voor foto’s was bij de kerk zelf. Allemaal plekken waar enorm gevochten is tijdens de 2de wereldoorlog. Oké, het was misschien een beetje naïef van ons. We wisten wel dat er iets bekijks zou komen, maar dat het zoveel zou zijn hadden wij echt nooit verwacht. Ik heb nog nooit zoveel handen geschud en felicitaties gehad van mensen die ik totaal niet ken! Ons huwelijk gaat helemaal goed komen want ik heb nog nooit zo vaak “god bless you” gehoord. Veel Engelsen (kinderen van veteranen en veteranen zelf) kwamen even een hand geven of riepen ons toe. Nederlanders die op hun fietsje genoten van het mooie weer stopten om te blijven kijken. Zoveel bedankjes van mensen om juist op deze dag te gaan trouwen. Overweldigend was het allemaal. Nou vielen wij ook wel op. Meer als dat we voorzien hadden. Mijn man in zijn mooie ceremoniële tenue was al een enorme verschijning. En ach……zelf zag ik er ook niet verkeerd uit hahahahaha een beetje verwaand mag op je trouwdag toch! Het vervoer voor ’s middags waren oude auto’s (jeeps en er reden een paar originele motors mee e.d.). Origineel militair vervoer uit de 2de wereldoorlog. Onze jeep was zelfs gebruikt in Oosterbeek. Zulke auto’s trekken natuurlijk veel aandacht. En natuurlijk…..hoe indrukwekkend is het om de collega’s van mijn man te zien staan tijdens de militaire erehaag en welkom geheten te worden.

Ik ga nu niet alles hier neerschrijven. Toch wil ik jullie nog mee nemen naar 2 momenten. Voor ons beide hele bijzondere momenten. Sinds het overlijden van onze veteraan hebben wij contact met zijn zoon en schoondochter. Zij wisten dat wij gingen trouwen en vroegen ons of zij mochten komen kijken. Zij waren toch in  Nederland voor de herdenkingen. Hoe bijzonder om deze mensen op onze trouwdag terug te zien. Hun vader kon er niet meer bij zijn, maar zij hebben dit trieste gevoel helemaal weggenomen. Een emotioneel moment toen ons ringkussen aan hun getoond werd. Hierin hadden wij namelijk de badge verwerkt van hun vader/schoonvader met daarboven op onze ringen. Zo was onze veteraan en toch nog een beetje bij. Zeer bijzonder dit.

Aan het eind van de dag zijn wij samen met de fotograaf naar de begraafplaats geweest. Wij hebben hier een krans gelegd voor alle gevallenen tijdens de slag om Arnhem. Het was aan het eind van de middag. De zon ging al een klein beetje onder. Er waren maar enkele mensen op de begraafplaats. Gelukkig maar, want ik voelde mij toch een beetje ongemakkelijk in mijn trouwjurk om daar aan te komen lopen. Dat gevoel was trouwens snel weg want wij merkte al snel dat we alleen maar respect kregen van de mensen die aanwezig waren. Op deze begraafplaats zijn wij met z’n tweetjes zo vaak geweest. Even een bloemetje leggen voor alle gevallenen en sinds kort leggen we dus ook een bloemetje voor onze eigen veteraan (die gewoon in Engeland begraven is) En nu op deze dag………….70 jaar naar het begin van de “slag om arnhem” ………………….onze trouwdag………… staan wij stil bij wat zij hebben gedaan. Wij staan stil bij de omgekomen militairen en hun thuisfront…………gewoon even samen stil staan en niemand meer om je heen zien. Kippenvel en zachtjes vullen onze ogen zich met tranen. Wat zijn wij dankbaar dat wij deze dag ………zo in vrijheid mogen vieren!

dankbaar

dankbaar

De gelukkigs ballon werd al snel doorgeprikt. Helaas verloren wij kort hierna een dierbare vriend. Daarom heeft het zo lang geduurd voordat ik weer kon schrijven. Ik moest mijn gevoelens op een rijtje zien te krijgen. Van intens geluk naar diep verdriet. Mijn bruiloft stond in het teken van gedenken en herdenken met daarnaast alles in een militair sfeertje. Helaas de crematie enkele weken later weer. Het kwam te snel op te elkaar en was te confronterend. Op mijn bruiloft stond er een erehaag voor ons……….een paar weken later voor onze vriend die is overleden. Mijn volgende blog lees je meer.

Tot snel
vrouwvanmilitair