Thuisfront ontmoetingsdag 10 oktober 2015

Allereerst………het is nog mogelijk om je aan te melden voor de thuisfront ontmoeting dag!!

En zo is het!

     Zo voelt het soms wel, maar dat ben je niet!!

 

 

Tijdens een uitzending kennen wij allemaal de thuisfrontdagen. Deze zijn door mij altijd als zeer prettig ervaren. Je ervaringen kunnen delen, maar ook aan 1 woord genoeg te hebben. Een dag van herkenning noem ik het maar.
Is de uitzending voorbij dan merk je toch dat je in een “gat” valt. De thuisfrontdagen zijn voorbij, de militair is weer aan het werk, en het normale leven is weer begonnen (voor zover je kan spreken over een normaal leven met een militair). En toch mis ik juist ook dan de contacten met mede thuisfronters.

Wij blijven altijd tegen bepaalde zaken aanlopen als thuisfront. Voor mij persoonlijk blijft mijn grootste struikelblok de omgeving die geen tot weinig begrip heeft. De “domme” opmerkingen die er regelmatig in een gesprek vallen……..oh je man krijgt een mooie loonsverhoging hé (uitleggen dat dit toch wel enorm tegenvalt en als het wel zo zou zijn…..dan is het nog eens terecht verdiend denk ik dan!) Of de vraag en grappige opmerkingen over het munitie tekort………..haha haha oefenen met pang pang…….tja, niet leuk om dit keer op keer te moeten horen. Zo kennen wij als thuisfront alle vooroordelen wel dromen lijkt mij.

Altijd blijf ik het uitleggen en soms leidt dit tot stevige discussies. Ach ja mijn eigen schuld……..ik had tenslotte ook beter moeten weten en verliefd moeten worden op een burgerman 😉

In een vorig blog heb ik gevraagd om jullie ideeën en belangstelling om elkaar te ontmoeten. Nou die belangstelling is er zeer zeker!!

En nu…….gaat het langzaam vorm krijgen. En ja, ik als mens vind het spannend, maar zeker erg leuk dat het er echt van gaat komen.
Inmiddels ben ik bezig geweest met het in elkaar zetten van een ontspannen programma. Ga je alleen bij elkaar zitten en een kop thee drinken of ga je het anders inkleden was de vraag die mij wel slapeloze nachten bezorgde. De een wil dit, de ander wil dat. Dus gaan we het een klein beetje combineren.

Na een geweldig overleg met het Veteranen Instituut en Stichting de Basis kan ik dus vertellen dat dit gaat gebeuren onder hun dak in Doorn (vlakbij Utrecht). Ik heb er enorm veel zin. En wat vooral mooi is……het is een geweldige locatie (centraal in het midden van het land), een prachtig gebied, een mooie ontspannen sfeer en als kers op de taart………..zij begrijpen ons als thuisfronters!!
De laatste puntjes worden nu op de i gezet om te zorgen dat iedereen ook de kans heeft om elkaar te ontmoeten.

Het ontmoeten is mogelijk op 10 oktober vanaf 10.00 uur tot 14.00 uur. Daarna en zeker ook tussendoor heb je de tijd om thuisfront waar jij je prettig bij voelt te ontmoeten. Want dat is de opzet van 10 oktober. Elkaar ontmoeten, leren kennen. Mijn persoonlijke doel daarin is toch wel dat je naar huis gaat met misschien wel een paar zeer leuke en prettige contacten die je hieraan over houdt. Zodat op het moment dat je ergens tegen aanloopt ook weet met wie je contact kunt opnemen, maar ook om eens lekker van je af te kletsen met iemand die jou begrijpt. Tenslotte hebben wij als thuisfronters meestal al aan 1 woord genoeg, omdat we elkaar begrijpen.

Onlangs kreeg ik een email van iemand die het best eng vind om zomaar ergens naar toe te gaan en daar andere “vreemde” thuisfronters te ontmoeten. Bedenk…..dat is het voor ons allemaal. Ik zelf stap rustig (dat lijkt zo aan de buitenkant) overal op af, maar diep van binnen raast het bij mij dan ook van de spanning. Dit is gezonde spanning en ik heb al diverse malen ondervonden dat dit niet nodig is. Dus zet je hierover heen en dan maken we er een top ontmoeting van!

Er is nog plek over dus als je nog interesse hebt meld je dan aan! Dat kan via een email naar mijn emailadres vrouwvan@outlook.com.

Je mag mij altijd (ook met andere vragen) een email sturen via het mailadres vrouwvan@outlook.com

PS: de mensen die zich al hadden aangemeld krijgen dit weekend ook een email van mij.

Tot snel!!

 

wpid-screenshot_2015-04-29-12-37-02-1.png

Thuisfront ontmoetingsdag!

Vraag? Ik hoor zo vaak dat jullie graag eens met ander thuisfront in contact willen komen. Dit heeft mij aan het denken gezet en ik dacht…..dit moet toch te realiseren zijn.

Tijdens een missie is het contact tussen thuisfronters er meestal wel (denk aan de thuisfront contact dagen ), maar ook wanneer er geen missie draait is die behoefte er. Soms juist ver voor of ver na een missie. Misschien is jou partner altijd weg op oefening en wil jij ook graag met ander thuisfront in contact komen.

Wat ik laatst ook al schreef….thuisfront heeft onderling meestal al genoeg aan 1 woord.

Dus wat vind je van…laagdrempelig contact in een ontspannen sfeer om ervaringen met elkaar delen of ander thuisfront op een leuke manier ontmoeten. Wie weet klikt het wel zo met iemand dat er telefoonnummers uitgewisseld worden zodat je ook contact met ander thuisfront blijft  houden. Gezien de vraag hiernaar en de berichten die ik ontvang ga ik ervan uit dat hier behoefte aan is.
– Zou jij bij een thuisfront ontmoeting aanwezig willen zijn?
– Wat zou de beste dag zijn…..een zaterdag, zondag of gewoon een doordeweekse dag?
– Hoelang? Een dagdeel of een hele dag. – En kies je dan liever voor een ochtend, middag of avond?
– Heb je behoefte aan informatie op zo’n dag en zo ja……geef aan wat voor een informatie je graag wilt.
– Of…..wil je liever alleen andere thuisfronters ontmoeten?

Ik hoor het graag van jullie.
Even nog een opmerking ivm veiligheid: zorg bij openbaar reageren via Facebook of Twitter dat je jouw profiel privé hebt staan of reageer via een prive bericht. Je mag mij ook een email sturen via het mailadres vrouwvan@outlook.com

image

Zonder thuisfront geen inzet.

Wat een aparte dag heb ik achter de rug en die wil ik toch ook met jullie delen. Samen met funnymrs en nog een thuisfronter zijn wij benaderd door het AFMP om mee te gaan naar de tweede kamer voor het aanbieden van het onderzoeksrapport. Tja…..daar zeg ik geen nee tegen natuurlijk!

Vanmorgen al vroeg van huis vertrokken. Afgesproken met de andere thuisfronters om samen het laatste stuk naar Den Haag te rijden. Ondertussen in de auto al een gekwebbel van jewelste. En het leuke is dat alles zo herkenbaar is. De zekerheden en de onzekerheden van ons leven snappen wij allemaal. Heerlijk om aan één woord genoeg te hebben. Het wordt allemaal gelijk begrepen als er één van ons iets verteld. Gelijk weer die verbonden sfeer. En dat terwijl wij allemaal ergens anders vandaan komen. Onze mannen allemaal ander werk doen en wij kennen elkaar niet eens. 1 keer eerder hebben wij elkaar kort ontmoet, een jaar geleden.

overhandigen onderzoeksrapport

overhandigen onderzoeksrapport

Even verder over vandaag. Ik heb er een poosje geleden aandacht voor gevraagd: de AFMP heeft een onderzoek gedaan onder het thuisfront. De uitslag was nu bekend en deze werd dus aangeboden aan 2 leden van de Tweede Kamer. Namelijk aan mevrouw Eijsink van de PvdA en de heer Segers van de CU. Zij hebben vorig najaar een motie ingediend voor meer aandacht voor het thuisfront.

Even komt de twijfel wanneer ik gevraagd wordt om mee te gaan. Waar ik over twijfel is dat er ook n.a.v. het onderzoek dingen uit komen die ik niet herken. Zo heb ik geen ervaring met het gezinsleven én kinderen van een militair. Ik kan mij wel inleven, maar vind niet dat ik hier iets over kan zeggen. Ook een paar andere zaken verbazen mij persoonlijk. Ben ik dan wel de persoon om mee te gaan om dit rapport aan te bieden? Na overleg met mijzelf en besluit ik om te gaan en gewoon ook bij mijzelf te blijven. Ik heb geen negatieve ervaringen met Defensie. Ik weet wel een paar zaken die anders zouden kunnen. Ik besluit dus om deze zaken naar voren te brengen.

In Den Haag aangekomen gaan wij naar het terras waar wij hebben afgesproken met de AFMP. Een journalist van radio éénvandaag sluit ook aan. Van te voren zijn wij al gevraagd of wij onze ervaringen evt. willen vertellen dus wij staan niet voor het blok. Wil je niet dan is het ook gewoon goed. Ik heb besloten om hier wel aan mee te merken. Gezamenlijk gaan we naar de tweede kamer. Indrukwekkend om daar zo naar binnen te gaan. Natuurlijk gaat dit niet zonder slag of stoot en dat is maar goed ook. De boel moet goed beveiligd zijn dus alle begrip dat we eerst door een poortje heen moeten. Ik zeg eerlijk het was prachtig weer dus ik heb een jurkje aan met laarzen. Neeeee denk ik bij mijzelf wanneer ik iedereen de laarzen zie uitdoen……potjandorrie ik heb knal roze sokken aan……….sta ik hier mooi voor gek 😉vrouwvanmilitair

Natuurlijk begint het poortje bij mij te piepen. Oh gelukkig, ik mag mijn laarzen aanhouden en het zijn mijn haarschuifjes die zorgen voor het piepen…..en die hoef ik gelukkig niet allemaal te verwijderen. Oké, binnen dus…… bezoekerspasje ophalen en dan verder naar binnen toe. Toch wel apart om daar als normaal mens te zijn. Ik zie wat bekende gezichten van Kamerleden. Hee denk ik “jou heb ik wel eens of tv gezien”. De Tweede Kamerleden komen ook bij ons. Er wordt gewoon even gekeuveld over het weer en de gespannen sfeer (dat is het toch wel een klein beetje voor ons thuisfronters) wordt gelijk een ontspannen sfeertje. Het rapport wordt aangeboden. Wij vertellen nog wat over onze ervaringen. Gelukkig wordt dit allemaal heel positief ontvangen. De Tweede Kamerleden bedanken ons trouwens enorm voor onze inzet als thuisfront. Ook wel eens leuk om te horen toch!! En dan is het zo al weer voorbij.

Nog een interview met de radio. Ook heel apart trouwens. Als vrouw van militair al diverse interviews gegeven, ik ben erachter……radio is iets heel anders. Oppassen dat ik niet stuntel met mijn zinnen die ik uitspreek denk ik bij mijzelf. Maar ach, ik ben ook maar een mens en zie wel waar het schip strand. Leuk interview met de 3 thuisfronters. Deze is trouwens vanmiddag op de radio 1 uitgezonden om half 3 en een vervolg om half 4. Hierbij ook de link http://www.radio1.nl/item/284312-Te

Nog even een bakkie doen op het terras en weer op weg naar huis. Ik kijk terug op weer een leuke dag met hopelijk meer begrip voor ons als thuisfront. En dat is waar ik mij voor in zal blijven zetten net zoals de waardering en erkenning voor onze militairen en veteranen. vrouwvanmilitair

Tot zover even deze blog. Ik vond toch dat ik even een kort verslag moest schrijven en met jullie moest delen.

Tot snel weer!

De kracht van ons allemaal. Elkaar helpen en steunen.

Van de week kreeg ik de vraag “waarom doe je het allemaal, heb je niet genoeg te doen”.

Ja, dat heb ik ook. Ik moet toegeven dat ik het soms echt tussendoor moet plannen. Toen ik begon met mijn blog, Facebook en Twitter had ik niet verwacht dat het in korte tijd zou gewaardeerd, gelezen en gedeeld zou worden.

Even een paar cijfers om een indruk te geven wat het los maakt:
In ongeveer 4 maanden zijn mijn artikelen op mijn blog meer dan 35.000 keer gelezen.
Er zijn nu 375 personen die zich aangemeld hebben om een E-mail te ontvangen wanneer ik een nieuw blog schrijf.
Via mijn blog zijn de verhalen 229 keer gedeeld op Twitter en 6576 keer op Facebook.
Zijn er 321 geweldige mensen via Twitter die mijn tweets volgen.
En heb ik net dit weekend de 200ste “vind ik leuk” erbij gekregen op mijn Facebook account.

Tja, het is best wel overweldigend kan ik vertellen.
Alle reacties die ik via Twitter, Facebook, mijn blog en andere kanalen binnen krijg zijn overweldigend. De steun die er is voor elkaar is super groot. Ik merk dat er langzaam meer mensen bijkomen die niets met Defensie te maken hebben. Die Defensie en onze mannen en vrouwen een warm hart toedragen. Die zich wel kunnen voorstellen hoe het is om tegenwoordig militair te zijn. Zij beginnen te begrijpen dat onze veteranen het zwaar hebben. Zij beginnen ook begrip te tonen naar het thuisfront toe.

En dat was toch mijn doel? Zeker weten, de eerste paar stappen waren het moeilijkst en oh ik ben er nog lang niet. Heel langzaam begin ik te merken dat ook militairen, veteranen en thuisfront weer een beetje opstaan. Uit de negatieve sfeer willen komen en ook beginnen uit te leggen waarom zij voor dit beroep of deze partner ooit hebben gekozen. In het begin kreeg ik veel reacties dat bijvoorbeeld het thuisfront de puf niet meer had om telkens maar uit te leggen waarom ze juist voor die persoon hadden gekozen. Het is natuurlijk ook een rare vraag als je er goed over na denkt. Ik zal ook niet vragen waarom iemand verliefd is geworden op een advocaat. Waarom vragen ze mij dit dan wel?

Iedere keer wanneer ik een blog heb geschreven gaat de computer en de telefoon even uit. Het kan soms even een paar uur duren voordat ik op berichten, reacties en tweets reageer. Waarom……..omdat ik na het schrijven van een blog meestal even helemaal leeg ben. Het is erg goed om te doen, vooral omdat er steeds meer mensen bij betrokken worden, maar het vraagt soms ook heel veel energie om mijn gevoelens via het toetsenbord op het scherm te zien verschijnen. Nee, dat is geen klagen, maar zelfbescherming om daarna even de telefoon uit te zetten. Ik ben maar bereikbaar op dat moment voor 1 persoon. En dan snappen jullie al dat deze persoon mijn eigen militair is 🙂

Wanneer ik na een paar uur weer kijk is het ook altijd leuk om alle enthousiaste berichten e.d. te lezen. Ook wel eens minder leuk want er zijn al een paar hatelijke opmerkingen geweest. Wanneer ze mij te grof worden of mij persoonlijk raken ga ik ze ook echt niet plaatsen. Die zelfbescherming heb ik gelukkig ingebouwd. Toch is het soms lastig om daarna weer over te gaan tot de orde van de dag. Ach, niet zeuren denk ik dan “je kunt het, je hebt de kracht om het te doen”.

Waarom ga ik door? Omdat er steeds meer erkent wordt dat deze groep mensen meer waardering verdienen. Mijn eerste stappen zijn een poosje geleden gezet voor meer bekendheid. Dan bedoel ik voor meer bekendheid voor deze wereld en het begrip dat er bij hoort.  Mijn blog, mijn Twitter, mijn Facebook, zijn zeg maar een soort van doorgeefluik. Ik ben er dan toevallig mee begonnen, maar ik kan het alleen met jullie steun. Alleen wanneer jullie allemaal meehelpen, kunnen wij zorgen voor een positieve kijk van de medemensen naar ons Defensie. Zoals de meesten weten is een paar weken geleden mijn blog genoemd in een artikel van Oplinie. Dit blad is van de AFMP / FNV. Afgelopen week is mijn eerste gastcolumn hierin verschenen.  Nu weet ik dat ik hier al heel trots op mag zijn, dit heb ik al bereikt. Een groter bereik van de mensen die mijn blog hopelijk gaan lezen. Zodat ook zij meer opstaan en uitleggen waarom onze militairen dit werk doen of waarom ons thuisfront het soms moeilijk heeft. Dus ja trots ben ik zeker op deze gastcolumn!!

Er zitten nog 2 projecten in de pen. De ene loopt ook binnen de defensiewereld, maar……….de andere gaat lopen via de burgerwereld. Dit gaat inhouden dat ik ons verhaal naar buiten ga brengen in de burgermaatschappij. Hoe of wat……daar kom ik later nog wel op terug. Bij Defensie is een veel gehoorde kreet “één ding is zeker, niets is zeker”.  Totdat ik de definitieve bevestiging heb is dat ook mijn kreet 🙂

Waar ik de tijd vandaan haal? Het scheelt dat mijn man nu op uitzending is. Dus ik kan ook op andere momenten even andere dingen doen (voordeel hé 🙂 )
Waar ik de puf en kracht vandaan haal? Van jullie allemaal! Jullie helpen allemaal stuk voor stuk mee. Door het delen, de reacties en de steun die ik van jullie mag ontvangen En daar ben ik nog het meest trots op!!!

artikel oplinie

Mijn voordelen als de vrouwvan een militair

Een paar weken geleden heb ik een blog geschreven over de 10 dingen die je niet aan een vrouw van een militair moet vragen. Geldt natuurlijk ook voor de man van, ouder van, kind van etc.
Al die vervelende opmerkingen ben ik wel eens zat. En daar ben ik niet de enige in, dat bleek wel uit de reacties.

Toch is het niet altijd kommer en kwel hoor. Ik leef namelijk ook in een prachtige wereld. En om nog meer openheid te krijgen zal ik mijn persoonlijke voordelen ook eens vermelden en waarom dit zo is. Dus hierbij mij voordelen als de vrouwvan een militair.

Ik begin met de mooiste van mijn wereld.
Ik ben altijd verliefd:
Ik moet zelf wel altijd erg lachen als ik mijzelf dit hardop hoor zeggen.  Ja, ik ben verliefd. Nog steeds. Iedere dag weer. En ik ben niet meer piepjong die fase ben ik ook al voorbij, dus daar ligt het niet aan. Natuurlijk als hij langere tijd thuis is verdwijnt dit weer iets naar de achtergrond, maar oh wat kan ik nog steeds genieten wanneer ik mijn man zie aankomen aan het eind van zijn werkdag.  Is hij langere tijd thuis dan is het ook een normaal leven wat wij hebben. Gewoon naar het werk en gewoon daarna weer thuis komen. Net zoals ieder ander mens. Het liefst in de avond heerlijk samen op de bank en de weekenden zijn ons heilig. Mijn drukke leven wat ik had voordat ik hem ontmoette heb ik omgeruild voor een rustig maar zeker geen saai leven. Ik heb rust gevonden. En er is niets zo fijn als dat! De avonden en weekenden zijn juist heilig omdat we ook weten dat het er zo weer anders uit ziet. Een korte of lange oefening voor de deur of zoals nu een uitzending. Tja, en wat dan een beetje weer net naar de achtergrond zakt, die vlinders die op hol slaan in mijn buik, die komen weer volledig in beweging. Die zijn weer volop aanwezig. Want er is niets zo fijn om tijdens een oefening iedere dag een sms’je te krijgen of eens een belletje. Er is niets zo fijn om tijdens een uitzending een pakje, bos bloemen of een kaartje te ontvangen. Een telefoontje of een kort berichtje. Verzonden of geregeld uit het verre land, ver van mij vandaan, is mijn man namelijk weer net zo verliefd op mij als ik op hem. Dit houdt ons leven goed en zorgt ervoor dat we eigenlijk nooit op elkaar uitgekeken raken. Irritaties en ruzie kennen wij eigenlijk niet. Vooral omdat wij altijd het besef hebben…….waar maken wij ons hier druk om. Er is zoveel ellende op onze planeet. Waarom zullen wij ons dan druk maken over die stomme dingen terwijl wij zoveel hebben om dankbaar voor te zijn.  Ik heb het persoonlijk niet gezien alle ellendige dingen. Hij wel. En door hem ben ik ook gaan nadenken en dankbaarder geworden voor wat ik heb. Wees blij met wat je hebt en wees dankbaar dat je elkaar hebt. Wees blij dat wij onze militairen hebben die zorgen voor onze veiligheid. Zodat wij niet hoeven te leven in ellende en geweld.  Dat is voor ons het enige belangrijkste wat telt. En ja…….. ik kan zeggen “ik ben altijd verliefd, wat wilt een mens nog meer”!

Ik voel mij altijd veilig:
Misschien heb ik als eens iets over geschreven, maar vergeef mij dat dan. Ouderdom en vergeetachtigheid komt ook met de jaren hé 😉 Militairen hebben een bepaalde uitstraling. Zij hebben een uitstraling van wie maakt mij wat. Bedenk het is hun uitstraling. Zo zijn ze niet van binnen. Dit is geen uitstraling van arrogantie, maar een houding die zij van zichzelf hebben of leren. Denk je dat een militair met een zeer bange uitstraling het lang volhoudt in ons leger. Nee, dat weet ik zeker, dat gaat niet lukken. Stel je voor…… ga je als leger in een uitzendingsgebied een dorp bezoeken om te onderhandelen of informatie te krijgen…..en dan komen er allemaal bange militairen aanlopen. Dat lukt je niet als leger, dan kun je gelijk vertrekken en valt er niets te onderhandelen of op te bouwen. Een ongeloofwaardig leger zal het dan zijn. Daarom hebben onze militairen een bepaalde uitstraling en houding nodig. Het is geen arrogantie, totaal niet, maar het is een natuurlijk overwicht. Dit stralen zij ook uit in het burgerleven. En daarom wordt er al snel gezegd……daar heb je die arrogantie lui weer. Geloof mij als ik zeg dat het geen arrogante mensen zijn. Geloof mij dat het mensen zijn net zoals jij en ik. Ook zij hebben hun onzekerheden en twijfels. Ook zij kennen frustraties, gevoelens van verdriet en angst. Neem van mij aan dat hun angst soms groter is dan die wij in het burgerleven kennen. Ik ben zelf niet op mijn mondje gevallen en redt mij altijd behoorlijk. En toch wanneer mijn militair naast mij loopt voel ik mij altijd veilig. Omdat ik weet dat hij de rust heeft en de overwicht om een bepaalde situatie in goede banen te leiden. Hij zal niet in paniek raken zoals mij wel eens is overkomen. Hem is geleerd om rustig te blijven in welke voor mij ondenkbare situatie dan ook. Ook andere mensen uit onze maatschappij mogen zich eens wat veiliger voelen bij deze mensen en niet oordelen. Wees trots op hun!

Ik ben een stuk zelfstandiger geworden:
Ik was al behoorlijk zelfstandig maar toch ben ik het nog meer geworden. Tja, wat doe je als je man vaak van huis is. Of het nou kort is of lang het maakt niet uit, maar er gaat altijd iets mis. Het lijkt de wet van Murphy wel! Altijd prompt wanneer hij weg is gaat het mis. Dan moet je toch zelf de boel draaiend zien te houden. Of je het leuk vind of niet, je moet toch iets. En aangezien ik niet altijd die vriend of aardige buurman wil lastig vallen ga ik zelf maar aan de slag. Er is al heel wat gerepareerd door mij. Onderhand weet ik hoe ik met de boormachine moet omgaan en hoe ik andere dingen moet repareren. Als ik het niet weet dan zoek ik wel op via internet (een bron vol uitkomsten) en in uiterste nood ga ik naar die vriend of buurman.  Intussen zijn er tijdens oefeningen en uitzending al heel wat kamers opgeknapt en aangepakt. Ik vind niets zo leuk om hem bij thuiskomst te verrassen met weer een werkje wat ik hem uit handen heb genomen. Behangen kon ik nooit, maar ook dat kan ik tegenwoordig. Belangrijke zaken van het huis, bank, belastingaangifte e.d. ook die worden aangepakt. Normaal hebben wij alles van te voren geregeld maar toch komt er ook altijd één of andere brief waarvan ik denk…..oh en nu? Negeren heeft geen nut dus aanpakken maar en uitzoeken. Soms tot irritatie van degene die ik moet bellen. Leg maar eens aan een telefoniste uit dat je weet dat het op zijn naam staat maar dat hij in uitzendingsgebied zit en dat hij niet kan bellen of langs komen. Onderhand is dit mij ook gelukt, door kalm te blijven en het nog eens uit te leggen. Wanneer het mij niet lukt dan vraag ik wel naar een collega die wel begrip heeft voor de situatie. Uiteindelijk komt er echt wel begrip en krijg ik de informatie waar ik weer verder mee kan. Dit hoeft niet inhoudelijk te zijn als ik maar weet wat ik moet regelen om het weer goed te krijgen. Dus ja ik ben een stuk zelfstandiger geworden want ik zit in een situatie waarin ik dit wel moet. Huilen en achterover hangen heeft geen nut dus ga ik door met de boel draaiend te houden. Tenslotte geven onze militairen ook niet op………nou deze vrouwvan ook niet hoor!

Ik ben zo heerlijk creatief als hij weg is:
Wat doe je als je man ver van huis is. Dan ga je maar creatief worden om hem te verrassen. Wekelijks worden pakketjes op de meest komische, romantische of humoristische manier ingepakt en verzonden. Het vraagt altijd wel even werk, maar dat geeft niet. Dat zorgt er namelijk voor dat ik heerlijk in gedachten voor hem bezig ben en ieder uur brengt ons weer een uur dichter bij elkaar. Kaarten, brieven, alles wordt wel creatief aangepakt. Het is leuk om pakketjes te verzenden naar je lief. Daarnaast ben ik dus weer druk bezig met projectjes in huis. Dit zorgt er alleen maar voor dat mijn gedachten even op wat ander gefocust zijn. Zalig om zo bezig te zijn.

Ik bepaal zelf het huishouden en het dagritme:
Ja, ik weet niet hoe het met de rest van de militairen is, maar mijn man en degene die behoren tot onze vriendenkring (ook veel militairen) zijn nogal pietjes precies. Zalig vind ik het als hij op oefening of uitzending is en ik heerlijk kan denken, laat maar lekker liggen. Ik ruim het straks wel op. Nou moeten jullie niet denken dat het bij mij thuis een paleis is als hij thuis is en een zooitje als het weg is. Dat valt ook wel weer mee. Van de week was het prachtig weer, ik had een heerlijke vrije dag gepland. Niets zo zalig om te weten dat je moet stofzuigen (huisdieren) maar het gewoon lekker te laten liggen. Heerlijk in de zon zitten genieten. In de avond zeeën van tijd dus toen alsnog even de stofzuiger door het huis gehaald. En nee het is niet zo dat ik voor hem in de houding spring, dat doen ze op zijn werk maar 😉 Wel is het zo dat ik als hij niet weg is ik vaak denk, kan ik nog wel even snel doen voordat hij thuiskomt. Hij helpt normaal gewoon mee in huis, maar soms is het toch wel eens lekker om je eigen ritme in te delen. Niet te lang hoor, want dan gaat het al weer vervelen, maar met deze zonnige dagen geniet ik er gewoon even extra van.

Eten wanneer ik zin heb en waar ik zin in heb:
Deze hoort eigenlijk onder het vorige kopje. Nu heb ik al uitgelegd in een vorig blog dat ik nooit zo geweldig goed voor mijzelf zorg als hij weg is.  Daar heb ik mijn ouders en schoonouders voor 🙂 Wat wel erg lekker is dat ik zelf bepaal wat ik eet, ik hoef geen rekening te houden met zijn smaak en tijd. Ik ga eten wanneer het mij uitkomt. Wat ik vorige week omschreef als ik voel mij zielig is soms dus ook een pluspunt. Nu zit ik nog achter de pc, maar anders was ik nu met het eten bezig geweest. Dat is namelijk wel mijn taak in het huishouden. En nu………. ach ik zie wel wanneer ik eet en wat ik eet. Heerlijk makkelijk en die vrijheid is soms wel eens lekker.

Kameraadschap/vriendschap:
Ik eindig met nog een hele belangrijke van mijn wereldje. Zoals mijn militair de onderlinge kameraadschap ervaart bij defensie, zo ervaar ik de vriendschappen met de partners van. Militairen moeten op elkaar kunnen vertrouwen, zij delen soms maanden alles in primitieve omstandigheden. Zij moeten weten dat hun collega er staat als ze hem/haar nodig hebben. Voor hun is het natuurlijk meer gericht op het werk, maar ook buiten het werk om vangen zij elkaar op. Zit een militair er even doorheen, dan is er altijd één die hem er met een grap of een serieus gesprek er door heen trekt. Die zelfde kameraadschap is er ook bij het thuisfront. Ook zij zullen elkaar er altijd door heen trekken met een grap of een serieus gesprek. Ook zij zullen altijd een luisterend oor bieden wanneer iemand het zwaar heeft. Ook als iemand het niet zwaar heeft leven zij met elkaar mee. En dat is zo fijn aan dit wereldje.

Zie……..defensie is helemaal geen enge wereld vol met arrogante kwasten en huilend thuisfront. Soms hebben wij net even iets meer moeite met sommige zaken, maar dit heeft meer te maken met ons doel. Iedere militair heeft maar 1 doel in zijn werk. Zorgen voor vrede en veiligheid in de wereld. En het thuisfront heeft als doel: zorgen dat we door bepaalde periodes heen komen en thuis de boel draaiend te houden.

Het is een wereld waar keihard gewerkt wordt. Het leger en alles wat erbij hoort is alleen een wereld waar weinig over bekend is. Ook hier zijn normale mensen, maar genieten zij soms net even extra van de kleine dingen die het leven ons geeft. Waarschijnlijk omdat wij ook de andere kant van de medaille kennen of horen. Ook wij hebben onze verdrietige momenten qua ziektes en overlijden. Ook wij hebben de gebruikelijke ellende die iedere mens kan overkomen. Daarnaast zorgen wij er ook voor dat Nederland een veilig land is. Daar zetten wij ons gezin, liefde en soms nog meer voor in. Daar hebben sommige veteranen en sommige zelfs nog werkende militairen behoorlijk wat voor moeten doen. Daar hebben sommige militairen en sommige veteranen nog dagelijks last van. Zij doen het alleen maar met één doel. Een veilig leven voor ons allemaal.
Daarom toch weer de vraag. Ga eens in gesprek met een militair of met iemand van het thuisfront.  Kom je een militair op straat tegen (thuisfront herken je natuurlijk niet)  vraag dan eens hoe het met ze gaat. Ze zijn niet arrogant en zeker zo dankbaar als iemand serieus interesse in hun toont. En zeker zo dankbaar als iemand laat merken dat ze nodig zijn voor de vrede en veiligheid. Wanneer we zorgen met zijn allen dat zoveel mogelijk mensen dit lezen en weten. Dan moeten er toch ook bij meerdere mensen ogen open gaan en zullen zij het misschien eens ander gaan bekijken.

Ik zou zeggen deel zoveel mogelijk. Niet voor mij……dan had ik wel een professioneel blog aangemaakt. Daar gaat het mij niet om. Ik heb met mijn blog maar 1 doel: Meer waardering en respect voor onze militairen, veteranen en het thuisfront!

Het draait toch allemaal om de liefde. Voor elkaar en voor de medemens.

Top 10 lijst: wat kun je beter niet vragen?

Wat kun je beter niet vragen aan een vrouw van een militair!

1: Je hebt toch zelf gekozen voor een militair? Zoveel andere mannen, nee jij kiest een militair
–  Dit is een erg irritante vraag/opmerking. Ik ben met een militair omdat ik van die man hou. Niet omdat hij toevallig militair is, maar omdat hij een ontzettende leuke lieve mooie man is. En op die man ben ik verliefd geworden en nog steeds verliefd. En dan heb ik ook nog een man waar ik trots op ben!!  Die zich inzet voor een betere wereld en niet omdat hij wil vechten. Wel wilt hij zijn steentje bijdragen zodat iedereen in vrijheid kan leven. Net als wij in ons landje! Hij traint er hard voor om te zorgen dat hij weet wat hij moet doen. Ik hoorde iemand van de week zeggen die van mij hangt alleen maar met zijn bierbuik op de bank. Nou daar heb ik geen last van 🙂

2: Ben je niet bang dat er iets met hem gaat gebeuren?
– Wat denk je zelf? Dat ik sta te springen wanneer hij weg is? Jaaaa, ik hang de vlag uit!! Zo blij dat hij weg is! Denk na voordat je deze vraag stelt. Natuurlijk mis ik hem als hij weg is. Enorm zelfs. Natuurlijk ben ik bang dat er iets met hem gebeurt. De angst kruipt soms bijna onder je huid. Bedenk wel dat ik de kracht heb om dit opzij te zetten. Doe ik dit niet dan heb ik geen leven. En voor de volgende keer: stel deze vraag alsjeblieft niet dan wordt ik alleen maar meer geconfronteerd met de angst.

3: Hoe hou je het vol zo lang alleen? En dan ook nog altijd die oefeningen……zucht
– Ik kijk iedere dag weer uit naar de volgende dag, maar ik leef met de dag. Morgen kan ik wel een hele slechte dag hebben omdat het tegen zit of gewoon omdat ik hem mis. Dus vandaag wil ik graag genieten van de andere mooie dingen om mij heen.  Iedere dag brengt ons ook weer een dag dichter bij elkaar. Ga ik iedere dag zitten zuchten, gaat het alleen maar langer duren. Ik heb die kracht van doorzetten en niet zuchten. Heb ik een slechte dag? Niet erg, morgen is er weer een nieuwe dag!

4: Gelukkig kun je tegenwoordig bellen en chatten….
– Oké, ik leg het nog één keer uit. Onze militairen zitten soms in gebieden waar ze niet kunnen of mogen bellen. Dit heeft te maken met of geen verbinding of het mag gewoonweg niet. Onthoud dat het iedere dag onzeker is of ik wel contact heb. Soms wel soms niet. En nee voordat je het gaat vragen….ik kan hem niet bellen! Hij is aan het werk en heeft zijn hoofd erbij nodig. Gaat leuk worden wanneer iedere ‘partner van’ gaat bellen “zeg schat ik dacht……ik heb nu toch niets te doen…….ik mis je, ik bel je even” terwijl hij net met iets belangrijks bezig is. Ik weet niet wat hij allemaal doet op dat moment en wil het ook niet weten. Dat hoor ik wel wanneer hij weer veilig thuis is. Voor zijn eigen veiligheid en de veiligheid van zijn collega’s kan ik hem niet gaan afleiden met bepaalde onzinnige dingen. Bij hoge uitzonderingen kan ik een nummer bellen. Denk dan niet aan een lekkage in de toilet o.i.d, maar aan ernstige ziekte of overlijden. Zij regelen dan dat dit nieuws bij hem terecht komt.

5: Hij zit er toch mooi op onze belastingcenten……daar werk ik voor
– Ja, en ik ook!!! En wij allemaal…….zodat wij rustig kunnen slapen. Ook de militair moet belasting betalen net als ieder ander persoon in Nederland. Hij werkt dus net zo hard mee voor zijn eigen inkomen. Weet dat wij militairen in ons land hebben die voor ons zorgen. Gelukkig is er momenteel geen oorlog bij ons daar mogen wij dankbaar voor zijn. Onze militairen worden overal ter wereld ingezet. Zowel op het land, in de lucht en over de zee. Dagelijks worden onze militairen ook ingezet in ons eigen land. Wees dus maar iets dankbaarder daarvoor. Dat wij dit nog hebben en loop niet zo te klagen 🙂

6: Het scheelt al die oefeningen en uitzending…….je hebt het al eerder mee gemaakt dus nu is het een makkie
– Wat denk je zelf? Dat het altijd leuk is om van je partner gescheiden te zijn terwijl je elkaar mist? Puur omdat hij zijn beroep uitoefent en ik achter hem sta? Iedere missie is een missie op zich en brengt onzekerheden met zich mee. Dit geldt ook voor oefeningen. Wanneer gaat hij weg? Wanneer komt hij terug? Is het daar veilig? Gaat het goed met hem ondanks dat hij zegt van wel? Het zal nooit makkelijk zijn en het zal ook nooit wennen. Toch ben ik trots op hem en zal dat blijven ook. Ik zal hem steunen waar ik kan, dat is mijn taak en mijn missie!

7: Zoooo, hij ziet nog eens wat van de wereld
– Ja vooral wanneer hij aan het oefenen is op een oefenterrein waar ze al tig keer zijn geweest! Wanneer zij werken in een grote zandbak/woestijn! Het klopt hij komt op verschillende plekken en in verschillende landen. Vergelijk dit alleen niet met een vakantie. Hij is aan het werk en heeft dus niet de tijd om de omgeving te gaan bekijken. En daarbij is dit meestal nog gevaarlijk ook. Denk je dat onze mannen en vrouwen overal maar kunnen doen wat zij willen? Nee……zij zijn hard aan het werk voor een doel. Een betere wereld!! Voor jou en voor mij

8: Ben je niet bang dat hij vreemd gaat tegenwoordig met het gemengde leger……ze zijn zolang van huis en hebben ook behoefte aan een stukje liefde
– Heeeeeerlijk deze vraag: NEE, ik kan er volmondig nee op zeggen. Daar ben ik niet bang voor. En waarom niet? Omdat ik weet dat wij juist een hele sterke relatie hebben. Doordat wij elkaar moeten missen blijft onze relatie misschien wel leuker dan die van een ander. De momenten van terugkeer (2 weken- 6 weken -5 maanden etc.) zijn alleen maar momenten dat je weer opnieuw verliefd bent op elkaar.  Iedere keer opnieuw. De kleine momenten van samen zijn (post en elkaars stem horen) zijn het meer dan waard om op elkaar te wachten. Dat stukje liefde leg ik volledig in een gesprek, brief of kaart. Natuurlijk komt het wel voor in het wereldje, maar dan moet er toch meer mis zitten. Enne……..bedankt dat je me toch aan het denken zet met deze vraag. Dat heb ik echt nodig in deze periode 😉

9: Hij heeft er zelf voor gekozen…..hij weet het risico
– Ja, dat klopt helemaal! Hij heeft ervoor gekozen om een klein stukje mee te helpen aan een betere wereld. Hij is bereid om zich hier voor 1000% voor in te zetten. Daar zitten risico’s aan. Daar zijn wij ons beiden van bewust. Dit betekend niet dat het niet erg is wanneer hem iets overkomt!!! Dit geeft jou niet het recht om te zeggen “dat is zijn eigen keus”. Een brandweerman of politieman heeft ook een beroepsrisico daar zeg je het toch ook niet over? Zeg het dan ook niet over mijn man!! En waarom ik ervoor heb gekozen kijk je nog maar eens naar vraag 1

10: Mijn partner moet ook een paar dagen/weken weg op zakenreis…..ik ga hem zo missen…..ik weet wat je voelt
– Stop, stop stop, ik wil het niet eens horen. Ik zit echt niet op dit soort opmerkingen te wachten wanneer mijn man maanden van huis is. En dan ook nog ergens in een onveilig gebied. Ik hoef dus niet te horen dat je partner een paar daagjes/weken gezellig in een hotel zit te vergaderen met een geweldig diner erbij. Ik ben heel begripvol, maar nu even niet. Het leven draait niet alleen om mijn militair of mij, maar die arm van jou zou nu even prettig zijn.

Oh en natuurlijk is dit ook voor de man van, ouders van, vrienden van e.d. Ook zij hebben steun en begrip nodig. Ook zij willen niet met vervelende vragen geconfronteerd worden tijdens een toch al moeilijke periode. Er is geen nummer 1 en geen nummer 10. Het zijn stuk voor stuk vervelende vragen

Zo dit is mijn top 10. Ik vraag jullie allemaal: PRINT UIT!!!
Hang het op in jullie toilet zodat een ieder die bij jou binnenkomt de volgende keer niet meer dit soort vragen stelt 🙂 🙂
Zodat degene die bij jou op het toilet komt eens gaat nadenken wat het allemaal inhoudt: het leven van een militair en zijn thuisfront. Waarom zij het doen en waarom zij er zo achter staan
Zodat degene die bij jou op het toilet komt de volgende keer wanneer hij een militair of veteraan tegenkomt daar respect en begrip voor opbrengt.
Zodat degene die bij jou op het toilet komt de volgende keer die hulp aanbiedt aan degene die thuis achter blijven. Die arm of dat vriendelijke belangstellende woord, een kaartje het is zo’n kleine moeite maar wordt dubbel gewaardeerd.

Meer begrip en openheid is nodig om uit te leggen waar wij als militair, veteraan of thuisfront tegen aan lopen.

Vrouwvanmilitiar

Doorzetten…dat is de kracht van onze militairen

Allereerst mijn dank. Mijn vorige blog is zo massaal gelezen en gedeeld. Dat had ik toch even niet verwacht. Meer dan 2400 bezoekers. Wauw wat gebeurde er! Ook alle reacties die er zijn gekomen. In het begin dacht ik die geef ik allemaal antwoord. Op een bepaald moment dacht ik…. wow dit is soms niet bij te houden! Dat het zoveel gelezen en gedeeld is maakt toch wel iets heel duidelijk! Ik hoop dat dit ook nu weer gaat gebeuren. Niet voor mij maar het blijkt toch wel dat het veel reacties oproept.

Veel (oud) militairen en thuisfront voelen zich onbegrepen tussen de gewone mensen om hun heen of op straat (waarvan ik er 1 ben hoor……ook een heel gewoon mens 🙂 ). Hebben dagelijks te maken met weerstand van deze mensen. Hoe zij dan toch hun werk blijven doen? Doorzetten… dat is de kracht van onze militairen en dat is het de kracht van het thuisfront. Onze militairen leggen het naast zich neer en gaan door met doel waar ze voor zijn opgeleid. Op komen voor een betere wereld, vrede en veiligheid voor iedereen. Voor jou en voor mij. Voor jou familie en die van mij. In ons land en in andere landen.

Het voordeel voor mij als vrouwvanmilitair is dat ik die kracht overneem. Wanneer ik zo de reacties lees op mijn vorige blog denk ik meerdere partners. Dus Defensie…. jullie leren niet alleen de mannen en vrouwen hun vak te verstaan. Nee, Defensie leert ook hoe die mannen en vrouwen hun krachten doorgeven aan het thuisfront (ouders, partners, kinderen etc.)

Zoals jullie weten is mijn man weg en op missie en ja…..ik mis hem enorm. Niet uit te leggen hoeveel. Toch voel ik mij redelijk goed, ga ik redelijk fluitend door. Afgelopen zaterdag heb ik een enorm breek moment gehad. Even zag ik het niet meer zitten. Even was het teveel. Er ging natuurlijk weer iets kapot in huis. Natuurlijk…….altijd wanneer mijn man weg is 😉 Ik kwam al uit bed met het gevoel van…..o nee weekend….het ergste wat er is. Het is altijd fijn als ik mij na het weekend weer kan richten op de dagelijkse bezigheden. Blij iedere keer opnieuw wanneer het weekend voorbij is. Omgekeerde wereld nu: wanneer mijn man thuis is kijk ik uit naar de weekenden…..zalig tijd voor elkaar. Dus raap ik mijzelf afgelopen zaterdag maar weer bij elkaar. Probeer het zelf zo goed en zo kwaad mogelijk te repareren. Bel even mensen om te vragen of ik het zo goed heb gedaan en ga weer verder. Ben trots op mijzelf want ik heb het toch maar weer gedaan. Er zijn ook voordelen hoor….. ik ben af en toe net Bob de bouwer en vind het nog leuk ook. Nog een voordeel….je kent vast het boek wel: het zit op de bank en het zapt……..nou ik ben het momenteel hoor 🙂

Na een stevige jankpartij afgelopen zaterdag pak ik mij zelf weer op en ga weer door. Wat heb ik eraan om zielig te doen? Niets en ik ben ook niet zielig. Totaal niet en wil ook niet dat mensen mij zielig vinden. Ik mis alleen iemand even heel erg. Die komt, daar ga ik van uit, over een tijd weer gewoon thuis. Dan gaan we beginnen aan de volgende periode. Het zit op de bank en zapt…….nou ik ben het dan niet meer dat weet ik nu al 😉 dus dan wordt het weer wennen. Oké, nu loop ik te ver vooruit voor mijzelf…….zo ver is het helaas nog niet 😦

Militairen zijn stoere, nuchtere mannen en vrouwen, die lopen niet met hun gevoelens rond te zwaaien naar buiten toe. Thuisfront wil niet overkomen als zeurpieten dus houden het ook maar voor zich. Veteranen…….. sommige kunnen hun verhaal niet delen omdat ze het te moeilijk hebben. Laat die mensen dan ook lekker met rust. Ga niet vragen om sensatieverhalen (hoe haal je het ook in je hoofd!!!) . Het zijn opmerkingen waar geen één man of vrouw op zit te wachten.

Doordat mijn man militair is denkt ieder mens maar dat ze alles maar kunnen zeggen. En dat doet zeer, iedere keer weer opnieuw. Ik ben er moe van om altijd maar het leger te moeten verdedigen. Tot de meest kwetsende opmerkingen hoort het thuisfront. “Veel succes hé soldaatje spelen op onze kosten” heerlijk om die opmerking te horen terwijl je je man net wegbrengt voor een missie………Halloooooooo…. Het gaat over mijn man, mijn man behoort dan tot de wereld van defensie…. maar thuis en op zijn werk is het gewoon een normale man en ook nog mijn man!!! En ja, hij doet zijn werk en gaat ervoor. Tja, misschien ben ik dan zelf wel zo dom om iedere keer in de verdediging te springen. Ik ben nou eenmaal het type dat het niet kan laten om dan heel defensie breed of alle (oud) militairen te verdedigen omdat het dicht bij mij staat.

Mensen hebben allemaal een voorstelling bij een beroep als bouwvakker, accountmanager, directeur noem het maar op. Over het beroep van militairen en alles wat erbij komt voor thuis hebben de meeste mensen geen idee. Veel mensen snappen het niet, ook logisch als je niet weet wat het inhoudt of als er te weinig over gesproken wordt. Toch hoop ik dat er ooit meer begrip gaat komen voor onze militairen, veteranen en thuisfront. Defensie zelf is al op de goede weg door meer openheid te geven naar buiten toe. Nu wij nog als thuisfront of militair. En dan heb ik het niet over bepaalde informatie, maar over het leven als militair, veteraan of thuisfront. Ik geef nu via dit blog een heel klein kijkje in mijn leven als vrouw van, maar ik kan het echt niet alleen!!

Ik geloof echt niet dat alleen maar militairen en thuisfront mijn blog lezen. Ik geloof (hoop) dat er ook wel mensen uit de burgermaatschappij tussen zitten die dit gelezen hebben.  Laat ook eens een reactie achter. Bedenk….. mijn man is militair, maar ik niet. Ook ik behoor tot dezelfde maatschappij. Wel wil ik laten zien dat het soms zwaar is. Ben ik zielig? Nee, totaal niet. Zijn de andere militairen of thuisfront zielig? Nee, ook totaal niet……maar een goedbedoeld woord van de medemens zou dit kleine wereldje enorm goed doen.

We hebben elkaar toch nodig en ieder beroep is waardevol. Ik zal nooit een opmerking maken over iemands beroep. Ben je schilder….mooi, misschien heb ik je over een poosje wel nodig. Werk je op de bank……….mooi kun jij mij dan helpen met mijn bankzaken want ik kom er niet uit. Werk je in de zorg……….petje af ik zou jou beroep niet kunnen doen. Respect voor degene. Respect voor ieder mens en zijn beroep

Wie weet komt het nog eens zover dat andere gaan inzien en denken “ben jij militair, veteraan of thuisfront……….mooi dan weet ik dat ik veilig kan gaan slapen en dat ik jullie zal helpen waar ik kan”

Tot snel weer enne…….. kom maar weer op met die reacties….. of ik ze allemaal zal beantwoorden kan ik alleen niet garanderen.
oh en de volgende keer komt er wel een iets korter blog pfffffff 🙂