Thuisfront ontmoetingsdag bij het Veteraneninstituut

Vorige week was er een thuisfront ontmoetingsdag bij het Veteraneninstituut. Omdat het mij wel eens leuk leek om iemand anders een verslag te laten maken heeft een ander thuisfront onderstaande geschreven. Hieronder kun je dus lezen wat haar ervaring is. Dat is weer eens wat anders dan een blog van mijn kant 🙂
Wil je nou ook op de hoogte blijven van een thuisfront ontmoetingsdag of zelf zo’n dag meemaken……stuur dan een email naar info@veteraneninstituut.nl

Dit keer waren er alleen partners van het thuisfront aanwezig, maar de ontmoetingsdag is ook net zo goed voor ouders en (volwassen) kinderen om de ervaringen te delen. Het zou echt helemaal geweldig zijn wanneer ook deze groep thuisfronters hierbij aanwezig is.
Thuisfront ontmoetingsdag 16 April 2016 bij het Veteraneninstituut

Vanmorgen was het dan zover. Tussen 09.00 – 09.30 uur werden wij ontvangen door Anita Mensing. Anita heeft deze thuisfront ontmoetingsdag bij het Veteraneninstituut in Doorn georganiseerd. We hadden een groepje van tien vrouwen (in verschillende leeftijden) die in de ochtend bij binnenkomst al genoeg gespreksstof hadden. Het klikte meteen en het gesprek begon al gelijk vorm te krijgen onder het genot van een kopje koffie / thee met een heerlijk plak cake…Het leuke van deze ontmoetingsdag is dat onze mannen bij verschillende onderdelen zaten, van de landmacht, luchtmacht, en de marine. Van de vrouwen die aanwezig waren kwam de ene van dichtbij en de andere kwam helemaal vanuit Groningen. De een had nog geen uitzending meegemaakt, de andere twee of drie uitzendingen, vervolgens weer een ander was nu op uitzending en binnenkort gaan er twee mannen op missie. Op deze ochtend konden we ervaringen uitdelen met elkaar. Elkaar tips en tools meegeven… Het was heel fijn om met iedereen verhalen uit te wisselen. Vooral omdat iedereen ook de situaties herkent. Wat ook enorm was is dat deze groep mensen elkaar bij een klein woord al direct begrijpen.

Vaak is het zo wanneer je relatie op uitzending gaat de eerste week na het afscheid, dat de vrienden, kennissen etc. niet zo vaak meer aan je zal vragen hoe gaat het met jou, of kan ik iets voor je doen. Vaak gaat het meer van hoe gaat het met de militair…. En als hij/zij dan terug is van uitzending val je best wel in een gat. Daarom is het fijn als er thuisfrontdagen georganiseerd worden, en nu ook heel belangrijk meer aandacht voor het thuisfront. Daar zijn deze ontmoetingsdagen voor. Het is prettig om bij een groep mensen te zijn die jou wel begrijpen omdat ze in het zelfde schuitje zitten, maar ook weten wat je doormaakt of door hebt gemaakt.

We konden nog uren doorpraten, maar rond 12:15 uur was er een heerlijke lunch geregeld…Na de lunch was er een symposium georganiseerd door het Veteraneninstituut. Ongeveer 70 mensen waren aanwezig. Tijdens dit symposium over het thuisfront werden er filmpjes vertoond van veteranen die over het thuisfront spraken.  Ook werden er filmpjes van het thuisfront vertoond die over de militair spraken. Thuisfronters zijn geïnterviewd hiervoor… Er werd ook besproken hoe bijvoorbeeld de voorbereidingen voor een uitzending gaan, maar ook voor tijdens de uitzending en de thuiskomst van de militair…  Het was voor een ieder heel herkenbaar, er werd gelachen in de zaal en er werd een traan weggepinkt. Het is zo fijn om mee te mogen maken. Het is vooral fijn om te zien dat er steeds meer aandacht aan het thuisfront wordt besteed. Ik weet de tijd nog wel dat mijn man op missie was in Bosnië. Toen konden we maar 3 minuten per maand met elkaar bellen. De tijden zijn gelukkig zo veranderd dat het thuisfront geregeld contact kan houden met de militair op missie.. Dat scheelt zoveel.

Na het symposium was er nog even een samenzijn met de vrouwen van de ochtend.
Iedereen heeft deze dag als heel fijn ervaren, en waren blij dat ze naar deze dag zijn geweest. De dames bedankte Anita voor de fijne georganiseerde dag. Iedereen gaf ook aan het fijn te vinden dat er wederom een thuisfront ontmoetingsdag wordt georganiseerd.
Daarna was er nog tijd om met elkaar te praten tijdens een hapje en drankje.
Ik kijk nu al uit naar het vervolg!

Groet een thuisfronter!

 

DSC_0273

Thuisfront ontmoetingsdag 10 oktober 2015

Allereerst………het is nog mogelijk om je aan te melden voor de thuisfront ontmoeting dag!!

En zo is het!

     Zo voelt het soms wel, maar dat ben je niet!!

 

 

Tijdens een uitzending kennen wij allemaal de thuisfrontdagen. Deze zijn door mij altijd als zeer prettig ervaren. Je ervaringen kunnen delen, maar ook aan 1 woord genoeg te hebben. Een dag van herkenning noem ik het maar.
Is de uitzending voorbij dan merk je toch dat je in een “gat” valt. De thuisfrontdagen zijn voorbij, de militair is weer aan het werk, en het normale leven is weer begonnen (voor zover je kan spreken over een normaal leven met een militair). En toch mis ik juist ook dan de contacten met mede thuisfronters.

Wij blijven altijd tegen bepaalde zaken aanlopen als thuisfront. Voor mij persoonlijk blijft mijn grootste struikelblok de omgeving die geen tot weinig begrip heeft. De “domme” opmerkingen die er regelmatig in een gesprek vallen……..oh je man krijgt een mooie loonsverhoging hé (uitleggen dat dit toch wel enorm tegenvalt en als het wel zo zou zijn…..dan is het nog eens terecht verdiend denk ik dan!) Of de vraag en grappige opmerkingen over het munitie tekort………..haha haha oefenen met pang pang…….tja, niet leuk om dit keer op keer te moeten horen. Zo kennen wij als thuisfront alle vooroordelen wel dromen lijkt mij.

Altijd blijf ik het uitleggen en soms leidt dit tot stevige discussies. Ach ja mijn eigen schuld……..ik had tenslotte ook beter moeten weten en verliefd moeten worden op een burgerman 😉

In een vorig blog heb ik gevraagd om jullie ideeën en belangstelling om elkaar te ontmoeten. Nou die belangstelling is er zeer zeker!!

En nu…….gaat het langzaam vorm krijgen. En ja, ik als mens vind het spannend, maar zeker erg leuk dat het er echt van gaat komen.
Inmiddels ben ik bezig geweest met het in elkaar zetten van een ontspannen programma. Ga je alleen bij elkaar zitten en een kop thee drinken of ga je het anders inkleden was de vraag die mij wel slapeloze nachten bezorgde. De een wil dit, de ander wil dat. Dus gaan we het een klein beetje combineren.

Na een geweldig overleg met het Veteranen Instituut en Stichting de Basis kan ik dus vertellen dat dit gaat gebeuren onder hun dak in Doorn (vlakbij Utrecht). Ik heb er enorm veel zin. En wat vooral mooi is……het is een geweldige locatie (centraal in het midden van het land), een prachtig gebied, een mooie ontspannen sfeer en als kers op de taart………..zij begrijpen ons als thuisfronters!!
De laatste puntjes worden nu op de i gezet om te zorgen dat iedereen ook de kans heeft om elkaar te ontmoeten.

Het ontmoeten is mogelijk op 10 oktober vanaf 10.00 uur tot 14.00 uur. Daarna en zeker ook tussendoor heb je de tijd om thuisfront waar jij je prettig bij voelt te ontmoeten. Want dat is de opzet van 10 oktober. Elkaar ontmoeten, leren kennen. Mijn persoonlijke doel daarin is toch wel dat je naar huis gaat met misschien wel een paar zeer leuke en prettige contacten die je hieraan over houdt. Zodat op het moment dat je ergens tegen aanloopt ook weet met wie je contact kunt opnemen, maar ook om eens lekker van je af te kletsen met iemand die jou begrijpt. Tenslotte hebben wij als thuisfronters meestal al aan 1 woord genoeg, omdat we elkaar begrijpen.

Onlangs kreeg ik een email van iemand die het best eng vind om zomaar ergens naar toe te gaan en daar andere “vreemde” thuisfronters te ontmoeten. Bedenk…..dat is het voor ons allemaal. Ik zelf stap rustig (dat lijkt zo aan de buitenkant) overal op af, maar diep van binnen raast het bij mij dan ook van de spanning. Dit is gezonde spanning en ik heb al diverse malen ondervonden dat dit niet nodig is. Dus zet je hierover heen en dan maken we er een top ontmoeting van!

Er is nog plek over dus als je nog interesse hebt meld je dan aan! Dat kan via een email naar mijn emailadres vrouwvan@outlook.com.

Je mag mij altijd (ook met andere vragen) een email sturen via het mailadres vrouwvan@outlook.com

PS: de mensen die zich al hadden aangemeld krijgen dit weekend ook een email van mij.

Tot snel!!

 

wpid-screenshot_2015-04-29-12-37-02-1.png

Een aanrader voor het thuisfront: film Testament of Youth

Ik schrijf even een kort blog. Zelf ben ik druk bezig met de voorbereidingen van onze vakantie. Wat een heerlijk vooruitzicht!
Samen met mijn militair even weer ontsnappen aan de hectiek van het leven. Samen lekker genieten en tijd voor elkaar hebben. Meer heeft een mens niet nodig toch!

Voordat ik vertrek wil ik het volgende met jullie delen:
Thuisfront in onze tijd is niet altijd makkelijk daar kunnen wij het over eens zijn. Zelf heb ik regelmatig gesproken met thuisfront van militairen uit de WOII en de periode daarna. Dan ga je toch echt anders denken over hoe wij het nu hebben. Dan kom ik tot het besef dat het toch wel fijn is dat wij regelmatig contact e.d. hebben met onze militair in het uitzendgebied.
Hoe moet het dan geweest zijn tijdens WO I? Daarover is nu een film gemaakt en die gaat morgen in première in de bioscoop!

Testament_Of_youth_7   Testament_Of_Youth_5  Testament_Of_Youth_1  Testament_Of_Youth_6

Een korte beschrijving van de film:

1914:Schrijfster en feministe Vera Brittain (Alicia Vikander, A Royal Affair en Ex_Machina) is haar tijd ver vooruit als ze op 18-jarige leeftijd besluit om aan de Universiteit van Oxford Engelse literatuur te gaan studeren. Haar vader stemt schoorvoetend in met zijn dochters droom en laat haar toelatingsexamen doen. Hoewel Vera eigenlijk niets moet weten van het huwelijk, valt ze als een blok voor Roland Leighton (Kit Harington, Game of Thrones), een vriend van haar broer. Maar dan breekt de Eerste Wereldoorlog uit en Vera’s broer en Roland vertrekken naar het front. Vera beseft dat ze niet in Oxford kan toekijken en geeft zich onder luid protest van haar ouders en haar decaan vrijwillig op als verpleegster. Haar zorgeloze leven verandert in een onzeker bestaan waarin ze levensbepalende keuzes moet maken.
Regie: James Kent
Met: Alicia Vikander, Kit Harington, Hayley Atwell, Dominic West, Emily Watson
Vanaf 11 juni in de bioscoop


Het moet een treffende film zijn (ik moet hem zelf ook nog kijken, maar dat ga ik zeker doen). Een geliefde (haar vriend) en een dierbare (haar broer) vertrekken naar het front. Hoe gaat dit thuisfront om met alle moeilijke beslissingen en angsten.  Zelf kan ik mij daar al alle gevoelens en emoties bij voorstellen.  TestamentOfYouth_Poster

Ik geef een prijzenpakket weg met daarin:
– Een dagboekje (in de stijl van de film…….leuk om in te schrijven……..misschien als je eigen militair weg is)
– Het boek Testament of Youth (Engels geschreven, als je het zelf niet prettig vind lezen kun je er altijd iemand anders gelukkig mee maken)
En…….. 2 vrijkaarten voor de bioscoop voor de film Testament of Youth!!!!!!!!! (de vrijkaarten kun je inleveren in iedere bioscoop waar de film gedraaid wordt)

Wil jij nou ook kans maken op dit prijzenpakket…………like dan even dit bericht via mijn Facebookpagina. Heb je geen Facebook en wil je alsnog graag meedoen stuur mij dan even een DM via Twitter of een email via vrouwvan@outlook.com

Delen van dit blog en/of Facebook/Twitter bericht mag natuurlijk. Hoe meer thuisfront hiervan op de hoogte is hoe beter natuurlijk. Voor ons als thuisfront is het  namelijk een heel herkenbaar onderwerp.

Rondom 18 juni maak ik de winnaar bekend van het prijzenpakket via dit blog/Facebook en Twitter.

Tot snel weer!

ps: binnenkort nog een leuke winactie dus hou het in de gaten.

Wij konden onze dag in vrijheid vieren!

Zoals al eerder geschreven had ik even de tijd nodig om enkele dingen een plek te geven. Met ons gaat het goed. Wij genieten van het samenzijn en van het thuis zijn. Natuurlijk wel gewoon aan het werk, maar ’s avonds mijn militair thuis is wel zo prettig.

Ik had jullie beloofd om terug te komen op onze trouwdag. Waarom ik dit alsnog na die lange periode doe? Omdat ik jullie wil vertellen hoe indrukwekkend en mooi en onze dag was. Nou is als het goed is je trouwdag één van de mooiste dagen van je leven. Bij ons stond de trouwdag niet alleen in teken als de mooiste dag, maar hebben wij ook herdacht. Op onze bruiloft liep als rode draad “operatie marketgarden”. Zoals jullie wel weten hebben wij een Engelse Veteraan uit de tweede wereldoorlog in huis gehad. Onze veteraan (zoals wij hem liefkozend noemen) is in januari 2014 overleden. Helaas heeft hij onze trouwdag niet mee kunnen maken.

Op het moment dat wij aan het zoeken waren naar een locatie om te trouwen riep ik naar mijn man “waarom trouwen wij niet in Oosterbeek”? Wij wonen er niet, maar komen er wel regelmatig. Mijn man ( ja dat mag ik nu echt zeggen hahaha, het staat nog wel raar zo op mijn beeldscherm) heeft mij jaren geleden tijdens onze eerste date meegenomen naar Oosterbeek. Romantische plek voor een eerste date hé hahahaha. Dat zegt wel iets over zijn interesse. Hij wilde graag dat ik zou zien wat er in Oosterbeek is gebeurd. Daar liepen we dan jaren geleden………smoorverliefd…………..door Oosterbeek. Hij nam mij mee naar het museum, de oude kerk en de begraafplaats.  Niet echt een plek voor een eerst echt uitstapje. Toch wist mijn militair mij daar gelijk te raken door zijn uitleg en geduld om mij precies te vertellen wat daar gebeurd is tijdens de 2de wereldoorlog. Hier sloeg de vonk dus echt over bij mij. Toen wij onze Engelse Veteraan in huis kregen (65jarige herdenking) ben ik mij nog meer gaan verdiepen in “de slag om Arnhem” en dan voornamelijk het gebied van Oosterbeek. Juist door de informatie van onze Veteraan kwam het nog dichter bij. Dus……..voor mij was het een perfecte plek om te gaan trouwen in Oosterbeek. Echter had ik niet gerekend op de gedachte van mijn militair. Trouwen in Oosterbeek is goed, een mooi idee, maar dan wil ik trouwen op 17 september……………was zijn antwoord. Dit was de dag dat het precies 70 jaar geleden was dat “operatie marketgarden” begon. Tja……….. ga dat maar eens regelen!

Wij zijn dan ook een behoorlijk tijd bezig geweest met de voorbereidingen en vooral om overal toestemming voor te krijgen. Wij wilden namelijk graag dat onze huwelijksvoltrekking plaats zou vinden in De oude kerk van Oosterbeek. En dat op 17 september terwijl het de 70 jarige herdenking is! De kerk is de hele week gesloten voor huwelijken. Toch ons verhaal bij het kerkelijk bureau neergelegd. Zij gingen overleggen. Na enkele spannende weken kregen wij het akkoord om ons “burgerlijk” huwelijk te voltrekken in de Oude Kerk. Kerkelijk bureau…………en dan speciaal Kathy………..bedankt voor de hulp!

En dan de grote dag
ja, ik sla even een stukje over want anders wordt het helemaal zo’n lang verhaal.
Wij trouwen in aanwezigheid van een klein clubje familie en dierbare mensen. De locatie voor de rest van de dag was Hotel Dreijeroord. Een prachtig hotel ook wel genoemd “The White House” (enorm jammer, maar inmiddels heeft dit familiehotel zijn deuren moeten sluiten). Voor ons was er geen twijfel over deze plek. Het hotel heeft nog de uitstraling of je terug gaat in de tijd. En dan niet omdat het oudbollig is, maar omdat dit paste in de sfeer van het hotel. Dit hotel werd dan ook alle jaren nog veel bezocht door veteranen. Voorwerpen uit de oorlog, maar ook oude foto’s hangen her en der door het hotel heen. Het ademt nog oude sfeer om het maar zo uit te leggen. Wij zijn de dag van te voren al aangekomen om niet op de grote dag te hoeven stressen. Het hotel zit al redelijk vol met Engelsen. Veel kinderen van veteranen, maar ook nog een paar veteranen. Het worden er steeds minder natuurlijk.  Oud, maar vol energie, voor hun gaan de herdenkingen weer beginnen. Sommige zijn al dagen lang druk, want overal wordt naar hun komst uitgekeken.

17 september: Het is in jaren niet zo’n mooi weer geweest. Het was zelfs zweten in mijn jurk 🙂
’s morgens foto’s wezen maken bij het museum “Hartenstein” In de tuin en op het bordes. Het bordes en de oude ingang op de achtergrond. Daarna door naar de Rijn. Hier heeft onze eigen veteraan enorm gevochten dus dit was voor ons plek die bezocht moest worden. De laatste locaties voor foto’s was bij de kerk zelf. Allemaal plekken waar enorm gevochten is tijdens de 2de wereldoorlog. Oké, het was misschien een beetje naïef van ons. We wisten wel dat er iets bekijks zou komen, maar dat het zoveel zou zijn hadden wij echt nooit verwacht. Ik heb nog nooit zoveel handen geschud en felicitaties gehad van mensen die ik totaal niet ken! Ons huwelijk gaat helemaal goed komen want ik heb nog nooit zo vaak “god bless you” gehoord. Veel Engelsen (kinderen van veteranen en veteranen zelf) kwamen even een hand geven of riepen ons toe. Nederlanders die op hun fietsje genoten van het mooie weer stopten om te blijven kijken. Zoveel bedankjes van mensen om juist op deze dag te gaan trouwen. Overweldigend was het allemaal. Nou vielen wij ook wel op. Meer als dat we voorzien hadden. Mijn man in zijn mooie ceremoniële tenue was al een enorme verschijning. En ach……zelf zag ik er ook niet verkeerd uit hahahahaha een beetje verwaand mag op je trouwdag toch! Het vervoer voor ’s middags waren oude auto’s (jeeps en er reden een paar originele motors mee e.d.). Origineel militair vervoer uit de 2de wereldoorlog. Onze jeep was zelfs gebruikt in Oosterbeek. Zulke auto’s trekken natuurlijk veel aandacht. En natuurlijk…..hoe indrukwekkend is het om de collega’s van mijn man te zien staan tijdens de militaire erehaag en welkom geheten te worden.

Ik ga nu niet alles hier neerschrijven. Toch wil ik jullie nog mee nemen naar 2 momenten. Voor ons beide hele bijzondere momenten. Sinds het overlijden van onze veteraan hebben wij contact met zijn zoon en schoondochter. Zij wisten dat wij gingen trouwen en vroegen ons of zij mochten komen kijken. Zij waren toch in  Nederland voor de herdenkingen. Hoe bijzonder om deze mensen op onze trouwdag terug te zien. Hun vader kon er niet meer bij zijn, maar zij hebben dit trieste gevoel helemaal weggenomen. Een emotioneel moment toen ons ringkussen aan hun getoond werd. Hierin hadden wij namelijk de badge verwerkt van hun vader/schoonvader met daarboven op onze ringen. Zo was onze veteraan en toch nog een beetje bij. Zeer bijzonder dit.

Aan het eind van de dag zijn wij samen met de fotograaf naar de begraafplaats geweest. Wij hebben hier een krans gelegd voor alle gevallenen tijdens de slag om Arnhem. Het was aan het eind van de middag. De zon ging al een klein beetje onder. Er waren maar enkele mensen op de begraafplaats. Gelukkig maar, want ik voelde mij toch een beetje ongemakkelijk in mijn trouwjurk om daar aan te komen lopen. Dat gevoel was trouwens snel weg want wij merkte al snel dat we alleen maar respect kregen van de mensen die aanwezig waren. Op deze begraafplaats zijn wij met z’n tweetjes zo vaak geweest. Even een bloemetje leggen voor alle gevallenen en sinds kort leggen we dus ook een bloemetje voor onze eigen veteraan (die gewoon in Engeland begraven is) En nu op deze dag………….70 jaar naar het begin van de “slag om arnhem” ………………….onze trouwdag………… staan wij stil bij wat zij hebben gedaan. Wij staan stil bij de omgekomen militairen en hun thuisfront…………gewoon even samen stil staan en niemand meer om je heen zien. Kippenvel en zachtjes vullen onze ogen zich met tranen. Wat zijn wij dankbaar dat wij deze dag ………zo in vrijheid mogen vieren!

dankbaar

dankbaar

De gelukkigs ballon werd al snel doorgeprikt. Helaas verloren wij kort hierna een dierbare vriend. Daarom heeft het zo lang geduurd voordat ik weer kon schrijven. Ik moest mijn gevoelens op een rijtje zien te krijgen. Van intens geluk naar diep verdriet. Mijn bruiloft stond in het teken van gedenken en herdenken met daarnaast alles in een militair sfeertje. Helaas de crematie enkele weken later weer. Het kwam te snel op te elkaar en was te confronterend. Op mijn bruiloft stond er een erehaag voor ons……….een paar weken later voor onze vriend die is overleden. Mijn volgende blog lees je meer.

Tot snel
vrouwvanmilitair

3 maanden verder. Hoe gaat het nu?

3 maanden verder…………………. Onderhand zijn we bijna 3 maanden verder sinds mijn militair terug kwam uit Mali. De roes van de eerste paar weken zijn weer voorbij. Het duurde een poos voordat het oude leventje weer opgepakt werd. Langzaam maar zeker, stapje voor stapje merk ik dat wij weer echt samen zijn. …………… Niet zoals de eerste paar weken, wel samen, maar ook in gedachten allebei er niet bij zijn. Weer wennen aan elkaar. Dingen die wij elkaar vertelden gingen langs elkaar heen. Zaken die al via mail of telefoon verteld waren tijdens de uitzending moesten opnieuw verteld worden. Allebei toch weer veranderd door een uitzending. Het was raar in het begin, je bent samen maar toch ben je in gedachten nog steeds met de uitzending bezig. Geen pakketjes meer hoeven samen te stellen, wat heerlijk…….. maar oh zo onwennig en saai. Geen kaartjes meer versturen, niet meer denken met boodschappen doen dat vindt hij leuk of lekker, dat stuur ik op. En vooral die pc en telefoon. Die hebben overuren gedraaid en daar moest ik echt van afkicken. Die hoefde in 1x niet meer de hele tijd aan te staan want stel je toch eens voor dat ik net een mail van mijn man mis! Hij zat nu gewoon naast me op de bank!! De afstandsbediening is weer ingenomen en in de auto ben ik weer verbannen naar de bijrijdersstoel 😉

Hij kwam al heel relaxt terug. Geen verwilderde blik in zijn ogen, maar rustige ontspannen ogen. De eerste week zijn wij thuis geweest. Alleen maar bij elkaar geweest. Lekker op de bank gelegen, een film kijken, wat lekkers erbij. Hij kon er zo dubbel van genieten. De luxe van een bad en een goede douche. Hij genoot van ieder moment. Direct de tweede dag wou hij al uit eten, daar had hij zin in. Zo anders als Afghanistan toen hij alleen opgesloten thuis wou zitten. We zijn lekker wezen winkelen. Dit was ook wel nodig want mijn man was in deze periode toch 11 kilo kwijt geraakt. Waarschijnlijk vooral door de hitte in Mali. Ik kreeg gelijk alle foto’s en verhalen te horen en ja………ik was zo verbaasd. Ik had mij zo voorbereid op een persoon die nog een beetje in zijn eigen wereld zou leven, maar hij was gewoon vanaf het eerste moment echt thuis. Zo voelde het echt.

Dit keer was ik degene die er moeite mee had om alles los te laten. Wij kregen dus een omgekeerde wereld vergeleken met de vorige uitzending. Ik was natuurlijk terwijl hij weg was begonnen met mijn blog, Facebook en Twitter als “vrouw van militair”. Dagelijks was ik daar ook mee bezig. En dit moest ik nu los laten. Nu was het moment om mijn tijd aan hem te geven i.p.v. mij in te zetten voor meer begrip voor onze militairen, veteranen en thuisfront. Dat vond ik enorm lastig om heel eerlijk te zijn. Het was een levenswijze van mij geworden. En…… nu moest ik opbiechten waar ik mee bezig was.

Mijn man wist dat ik een blog heb e.d. maar had in Mali niet door dat dit zo uit de hand liep. Dat er zoveel reacties zouden komen en zoveel mensen die zich hiertoe aangetrokken en begrepen voelde. Mijn interviews, mijn gastcolumn in de Oplinie, mijn blog voor Your Song Powered bij Humanisme, mijn ontmoetingen op het veteraneninstituut en nog veel meer………hij wist er niets van. 2 dagen nadat hij thuis was heb ik het hem verteld. Ik heb hem een stapeltje met kranten en artikelen gegeven en gezegd “dit moet je eigenlijk eens lezen”. Verbazing trok over zijn hele gezicht. Een hele avond zijn wij achter de computer gaan zitten. Hij heeft mijn hele Facebook pagina doorgespit en mijn Twitter account. En zijn mooie lach werd steeds groter……….van trots 🙂  Trots dat ik mij zo inzette voor meer begrip voor zijn en onze wereld. Meer begrip voor onze militairen, onze veteranen die vergeten worden, maar ook voor het thuisfront die in een moeilijke en haast onbegrijpbare wereld leven. Zijn eerste woorden waren; hier moet je veel meer mee gaan doen. Je kunt misschien een klein beetje het verschil gaan maken. Of ik dat kan weet ik niet, maar ik blijf wel doorgaan om mij hiervoor in te zetten.  Doordat ik open kaart speelde had hij ook het begrip dat ik tijdens de vakantie zei “wacht even ik moet even iets delen, of ik moet even een paar mensen opbeuren”.

Na een week thuis zijn wij samen op vakantie geweest. Samen er even uit. In de eerste week hadden we de bezoeken aan ouders al gedaan dus nu even echt weg met elkaar. Wennen was het wel. Ik had het gevoel dat hij helemaal thuis was. Ook in gedachten. Dom van mij natuurlijk. Tijdens de vakantie kwam ik erachter dat er toch veel spanning zat. Hij raakte meer afwezig en ik merkte dat hij terug telde. “2 weken geleden deed ik nog dit of dat”. De roes van de eerste week was dus verdwenen en zorgde voor een paar gespannen momenten. Onderhand weet ik dat ik hem moet laten gaan dan. Ik moet niet gaan trekken met de vraag gaat het goed e.d. Dit heb ik ook gedaan, maar bracht bij mij toch weer veel onzekerheid met zich mee. Is hij dan toch anders? Wij waren in een gebied in Italië waar op dat moment veel werd geschoten voor de jacht. De eerste keer vroeg ik “wat is dat toch voor een geluid”? Mijn militair legde uit dat er geschoten werd i.v.m. de jacht. Oké, als dat moet dan moet dat, wel zielig, maar verder dacht ik niet. Totdat wij op een dag bij het zwembad lagen en hij in 1x riep. $%%^$#@#$$$ hou nou eens op met dat schieten.

Stilte kwam er in mij. Ik die dacht dat het allemaal zo goed ging werd met mijn neus op de feiten gedrukt. Was mij er in 1x van bewust dat dit geluid voor hem iets heel anders betekend dan voor mij. Misschien dat hij niet eens aan Mali dacht, maar het heeft wel een andere betekenis voor hem. Schaamde mij ervoor dat ik hier nog geen seconde bij stil had gestaan. Hoe dom kon ik zijn. Het ging te relaxt, kwam ik achter, er zat een stuk spanning die ik niet wou zien, Waarschijnlijk uit angst voor de vorige keer.

Na 3 weken samen kwam het moment dat ik 100 % ontspanning van beide kanten voelde. Dat was voor het eerst. Vanaf die dag kwamen dit soort dagen steeds vaker voor. Het koste even tijd, maar langzaam kwam het ‘normale’ ritme weer bij ons samen terug. De veranderingen beginnen weer te verdwijnen naar de achtergrond. Het heeft allemaal tijd nodig. Tijd om weer samen te gaan door het leven. Tijd om je leven op te pakken zoals het was daarvoor. Wordt het ooit nog echt als daarvoor? Ik denk het niet………….. ik denk dat we door iedere uitzending een ander ontwikkeld persoon worden. Noem het maar de levenservaring. Die dingen die je meemaakt en niet met elkaar kan delen. De angst die je toch beheerst tijdens een uitzending. Kan er niet echt een vinger opleggen. Ik weet wel dat door iedere uitzending onze relatie sterker wordt. Dat is toch een mooie bijkomstigheid 🙂 Juist doordat je zo bewust met je neus er op gedrukt wordt waardeer je wat je hebt.

Ik heb al eerder geschreven dat ik veel geleerd heb in de periode dat mijn militair weg was, vooral over mezelf. Ook nu heb ik weer een nieuwe kant van mijzelf ontdekt. Ik kan nog sterker zijn dan ik ooit had verwacht. Voordat mijn militair vertrok naar Mali was er een knobbeltje ontdekt in mijn borst. Dit was een goedaardige tumor en kon geen kwaad. Tijdens de uitzending kwam toch naar voren dat het verstandig was om deze alsnog te laten verwijderen i.v.m. misschien wel kans op kwaadaardig worden. Verder zat er iets in mijn lichaam dat misschien wel goed was, maar wat mij een verschrikkelijk onzeker gevoel gaf. Ik ben dus tijdens de uitzending geopereerd. Heb het knobbeltje laten verwijderen. De dag voor de operatie sprak ik mijn man en heb ik hem alleen maar verteld dat ik de volgende dag ging winkelen dus misschien slecht bereikbaar zou zijn. Precies 2 weken voor zijn thuiskomst werd ik geopereerd. Enkele mensen wisten er van af, maar mijn eigen man niet eens. Dit heeft heel veel met mij gedaan. Dat ik dit niet kon delen. Ja, natuurlijk had ik dit door de telefoon kunnen zeggen, maar dan? Dan zit er in een ver land iemand zich helemaal gek te maken…….niemand schiet er iets mee op. Ik ben enorm over mijn toeren geweest durf ik nu wel toe te geven. En toch gaat mijn bescherming naar hem zo ver dat ik het er voor over had. Dezelfde avond heb ik contact met hem gezocht met het verzoek of hij mij kon bellen. Helaas met een zeer slechte verbinding, maar op dat moment was alles achter de rug en kon ik eindelijk de waarheid vertellen. Ga ik te ver in mijn bescherming naar hem toe tijdens een uitzending? Nee, ik vind van niet. Hij zou het zelfde voor mij hebben gedaan. Ondanks dat de situatie in Mali wel een rustige situatie was wil ik dat hij zijn hoofd bij zijn werk houdt. Voor zijn veiligheid, maar ook voor de veiligheid van zijn collega’s. En nu is hij weer thuis en beschermd hij mij……dus is het toch goed! Dat is je leven met een militair. Je zelf soms even helemaal aan de kant cijferen. Dat is toch ook liefde!

Ik heb mij wel voorgenomen om een brief te schrijven naar de minister van Defensie of hij volgend jaar weer een paar weken naar Mali kan 🙂 Geen maanden dat duurt te lang, een paar weken is goed J Mijn man heeft normaal geen hekel aan de zomer, maar de echte warmte daar heeft hij wel moeite mee. Ik ben een echt zonnemens en het kan mij niet warm genoeg zijn. Nu hij terug is uit Mali geniet hij van de warmte en de zon hier in ons eigen land. Positief dus 🙂

Nu zijn we al weer een poosje aan het werk en doen onze dingen weer gewoon. Intussen is mijn militair gewijzigd van functie. De periode van Mali zit er voorlopig op, hoewel die nog lang in onze gedachten doorgaat. Hoewel er nog vaak over gesproken wordt.  De mannen en vrouwen die mijn man daar hebben afgelost komen ook binnenkort weer veilig naar huis. De nieuwe lichting zal weer gaan vertrekken of is alweer vertrokken. En ik blijf meeleven en duim dat ook zij weer veilig naar hun thuisfront terug mogen keren. Natuurlijk zit er altijd een de kans er in dat hij weer een keer op uitzending moet. Niemand weet nog wanneer, nog niet waar naar toe. Als het zo is komen we daar ook wel weer doorheen. Steunen zal ik hem blijven doen, zoals hij mij in al die tijd ook is blijven steunen. Ik heb me in de periode blauw geërgerd aan de reacties van mensen dat ik dan maar niet had moeten kiezen voor een militair. Mensen die amper het fatsoen hadden om te vragen hoe het ging. Hoe hij zich voelde, hoe ik mij voelde. En nu……..komen natuurlijk wel de vragen. Heb je het leuk gehad daar is een vraag die hij kreeg? Dit blijkt wel dat mensen totaal niet door hebben wat onze mannen en vrouwen doen. En om dit naar buiten te krijgen zal ik doorzetten. Ik ben een vechter, geleerd van mijn militair 🙂

 

één van de prachtige boeketten die ik maandelijks ontving van mijn militair

één van de prachtige boeketten die ik maandelijks ontving van mijn militair

Een achtbaan van emoties

Sinds ik ben begonnen met bloggen heb ik ook een Twitter en Facebook dat weten jullie wel. Ik begon heel rustig en had nooit verwacht dat het zo enorm gelezen en gevolgd zou worden. Nooit verwacht dat ik zo benaderd zou worden door allerlei partijen. Inmiddels heeft er een interview plaatsgevonden met het AD en met een weekblad (dit moet nog geplaatst worden). Heb ik een bijdrage mogen leveren voor Your Song powered by humanism Een manier om thuis te komen  Schrijf ik een gastcolumn voor de OpLinie/AFMP   en ben ik vermeld in de GV Present
Ik ben zelfs nog benaderd door een televisieprogramma. Die laatste heb ik maar afgeslagen omdat ik dan mijn anonimiteit kwijt zou raken 🙂 Wie weet misschien ooit in de toekomst.

Op Facebook en Twitter heb ik zoveel verbondenheid gekregen. Dat had ik nooit verwacht. Ik heb zoveel lieve reacties gehad op mijn blog, maar ook zoveel steun via Twitter. Op Facebook zie ik dat mensen elkaar steeds meer gaan steunen. Mooi om te zien want ik kan het niet alleen en dat wil ik ook niet.

Schrijven over mijn leven is niet altijd makkelijk. Er zijn er meerdere die dit doen en hoe hou ik mijn blog zo origineel mogelijk. Hoe hou ik mijn lezers betrokken bij mijn blog? Besloten om daar niet over te gaan piekeren want ik schrijf gewoon op wat ik belangrijk vind. En wie het wil volgen die volgt het. Ik zit hier niet te schrijven om beroemd te worden. Wel om de aandacht te krijgen voor meer waardering. Ik heb echt wel eens gedacht “moet ik stoppen met bloggen, Twitteren en Facebook”. Ik heb echt wel eens gedacht……het is mij teveel want ik heb ook een druk privéleven. Echt ik heb er wel eens van wakker gelegen. In mijn geval niet erg want slapen doe ik al maanden niet normaal hahaha. Soms is ook de jaloezie een groot struikelblok geweest. De ene krijgt de aandacht de andere niet. Er zijn mensen die niet weten hoe ze daar mee om moeten gaan. Echt wel eens overwogen om te stoppen om te zorgen dat de andere mensen ook een kans krijgen. Toch ben ik niet gestopt en doorgegaan. Tenslotte doen wij dit allemaal met één doel: meer waardering voor onze militairen en veteranen. Wanneer die waardering er komt volgt vanzelf de waardering voor het thuisfront. En ben ik toevallig degene die hiervoor benaderd wordt dan pak ik de kans. Met het doel wat wij alle (bloggers) hebben, het naar buiten brengen van ons verhaal. Wat doet het met ons. Wat is ons leven nou precies. Dus jullie zijn nog lang niet van mij af 🙂

Een achtbaan van emoties zijn de laatste maanden geweest. Door al het moois wat ik heb meegemaakt, maar ook door de angst en het gemis van mijn man.

Ik kan door zetten als dat moet. Tenslotte doet mijn man dat ook. Hij zet door om veilig thuis te komen met zijn mannen/vrouwen. Ik zet door om te zorgen dat er meer waardering gaat komen voor hem en zijn mannen/vrouwen. Jong en oud. Ik zet door voor het respect dat onze veteranen moeten krijgen. Ik zet door voor het thuisfront, voor de waardering die zij verdienen.  Het is niet altijd leuk geweest. Ik heb ook een paar hatelijke reacties gekregen. Deze heb ik uiteraard niet geplaatst en daarom ben ik blij dat ik de reacties altijd eerst kan lezen voordat ik beslis of ik het wel wil plaatsen. Op die momenten ben ik echt wel eens overstuur geweest. Heb ik echt wel eens gedacht……wil ik dit wel. Waarom ik door ben gegaan?
Omdat ik merendeel reacties krijg die mij over die streep heen trekken. Een vader van een beroepsmilitair die mij verteld dat hij trots op mij is…….op mij!! Ik ben juist trots op zijn kind. Dat zijn kind de risico’s neemt om ons land te verdedigen en de wereld in moet om anderen te helpen. Voor onze vrede en veiligheid. Een militair die mij via een privebericht laat weten dat ik mijn man moet vertellen dat hij jaloers is. Niets verkeerds bedoelde hij ermee, alleen wel dat hij zou willen dat hij zo’n thuisfront had. Slik…..zit ik weer met een brok……. Een veteraan die mij openlijk op internet bedankt voor mijn bijdrage. Al die reacties geven mij de kracht om door te gaan. De kracht die in een paar maanden is uitgegroeid tot een levenswijze. Het hoort er nu helemaal bij. Ja, er zit soms best veel tijd in, maar als ik zie op bijvoorbeeld mijn blog of facebook hoe mensen elkaar onderling ook gaan steunen dan weet ik dat ik door moet. Dan weet ik dat ik mensen alleen maar kan helpen. Ik heb mijn drukke priveleven, maar probeer toch meestal even iedere dag of om de paar dagen via social media iets te delen. Het is in de maanden dat mijn man weg is een stukje van mijzelf geworden. Het is ook een nieuwe missie geworden. Doorgaan en doorzetten, ook als hij straks thuis is. Ook dan zal ik heus wel een weg vinden om hiermee door te gaan.

Ik begin langzaam in de fase te komen van het einde van de uitzending in zicht. Langzaam begin ik met de voorbereidingen voor zijn thuiskomst. Alles nog langzaam omdat ik het nog niet kan geloven. Het besef wilt nog steeds niet echt goed tot mij doordringen. Ook begint er langzaam een besef te komen dat ik nog een zware periode ga krijgen. De gewenning aan elkaar, maar ook de stilte die gaat vallen. Hij wilt rust en ik wil juist zoveel mogelijk met hem doen. Daar zal weer een weg in gevonden moeten worden. De eerste paar dagen weet ik wel, dat leven is in een roes. De eerste dag weer wakker worden naast hem en niet in dat ellendige grote bed alleen. Hopelijk slaapt hij nog zodat ik langzaam tot mij door kan laten dringen dat hij echt naast mij ligt en ik het niet droom. Het is ook tijd…..het is ook mooi geweest zo……tijd om terug te komen naar huis. Toch zal het nog een poos duren voordat we thuis weer echt samen zullen zijn. Na die eerste paar dagen zal ik de veranderingen weer langzaam zien. Het wennen aan de luxe die wij hier hebben. Het wennen aan de verwende en klagende mensen die wij hier hebben. Het zal voor hem best weer een pittig proces worden. En ik…….ik moet daar weer in mee. Voor zijn werk heb ik een paar maanden alles aan de kant gezet, Voor zijn werk moet ik nog een paar maanden veel aan de kant zetten. Niet erg………… ik hou van hem en ben trots op hem en het werk wat hij doet. We moeten er weer doorheen komen, maar ik zie er tegen op dat zeg ik eerlijk.  Ergens ben ik ook bang dat hij te mooi weer gaat spelen. Ik kom heel anders terug dan de vorige keer krijg ik nu te horen. Hmmmm oké denk ik bij mijzelf. Eerst zien of je niet iedereen voor de gek gaat houden inclusief jezelf denk ik. Door mijn blog, facebook en twitter heb ik zoveel speciale contacten gekregen dat ik weet dat meerdere militairen dit zeggen. Hij kan straks uitrusten en bijkomen, maar ik sta op scherp. En ik zal hem helpen en opvangen waar ik maar kan.

Langzaam komt het besef dat ik deze maand mijn militair in mijn armen kan sluiten. Langzaam komt het besef dat ik straks weer met bonkend hart, vlinders gierend door mijn hele lijf naar Eindhoven rij. Binnenkort nog een keer shoppen. Ja hallo, ik moet er natuurlijk wel tip top uitzien hé. Daar ben ik vrouw voor 😉
Langzaam komt de angst weer naar boven…….zie ik hem tussen al die mensen. Oh en lieve mensen die hun militair ophalen, mag ik alsjeblieft 1 heel klein verzoek doen. Wanneer je spandoeken bij je hebt, wat natuurlijk hartstikke leuk is, ga dan een beetje naar achteren staan wanneer de militairen de aankomsthal binnen komen. Ten eerste hebben jullie spandoeken waardoor jullie militair toch wel gelijk ziet waar zijn/haar thuisfront staat. Ten tweede er is echt niets zo erg om je militair te zoeken en er staan alleen maar mensen voor je………die ook nog eens spandoeken in de lucht steken. Kinderen en andere mensen kunnen hierdoor gewoon niets meer zien en tenslotte willen wij allemaal maar één ding en dat is zo snel mogelijk onze eigen militair vinden. Ik hoop dat er een paar mensen zijn die denken…….nooit aan gedacht. Geeft ook niet, maar ik heb het meegemaakt dat er kinderen stonden te huilen omdat ze niets konden zien omdat er groepen volwassenen met spandoeken helemaal vooraan staan. Wie het eerst komt wie het eerst maalt…….toch een bepaald gezegde. Volgens mij gunnen wij als thuisfront elkaar alleen maar het beste toe. Willen jullie hier een beetje bij stilstaan?

Langzaam komt het besef hoe de afgelopen maanden waren. Ik heb het weer meegemaakt en het is mij weer gelukt. Thuis zijn er een paar behoorlijke tegenslagen geweest, maar ik heb ze overwonnen zonder mijn man lastig te hoeven vallen. Zonder hem van zijn werk af te leiden.

Langzaam bedenk ik mij wanneer ik terugkijk hoe vriendschappen zijn veranderd. De éne vriendschap die veel hechter is geworden (juist uit een hoek die je niet verwacht) de andere vrienden die je vergeten.  De mensen die in het begin nog wel aan je denken, dezelfde mensen waar je na een paar weken niets meer van hoort. De mensen die nu het hardst roepen “komt hij deze maand thuis……. wat is de tijd snel gegaan”. Voor hun wel, voor mij niet. Of de opmerking…..oh wat fijn, we hebben hem zo gemist……nou als je weken niet informeert hoe het met hem gaat valt dat ook wel mee. Ook deze mensen zullen, dat weet ik nu, nooit meer zo deel nemen aan mijn leven. Vrienden…..een te groot woord geworden door een uitzending. Veel digitale “vrienden” heb ik erbij gekregen. Zij hebben mij door moeilijke tijden heen geholpen. Sommige van die digitale vrienden heb ik real life ontmoet. Zonder hun had ik het niet getrokken. Zelf altijd van de zonnige kant alles proberen in te zien, maar als mij dat even niet lukte waren er genoeg die mij er met een digitale knuffel uit trokken. En dit is alleen maar ontstaan via een blog en social media.

Langzaam komt ook het besef wat ga ik straks doen. Wat doe ik wanneer mijn man thuis is. Ik heb al gezegd dat ik doorga. Ik zal waarschijnlijk in het begin minder vaak online zijn. Wat…….. ik ben zelfs een poosje uit het net. Ik laat het jullie zeker weten als hij thuis is. En…….ik ga zeker door met bloggen, facebook en twitter. Over het leven van een vrouw van een militair valt genoeg te vertellen…….of hij nou thuis is of weg. Er kan hier dagelijks van alles veranderen, en regelmatig loopt de boel weer anders dan gepland.  Ondanks dat mijn man straks weer terug is zullen er veel mensen zijn die dan in het schuitje zitten waar ik nu in zit. Ik blijf mij inzetten voor de waardering van onze militairen, veteranen en het thuisfront. Ik blijf doorgaan, maar neem eerst even tijd voor ons samen. Nu ga ik eerst langzaam verder met de voorbereidingen van zijn thuiskomst. Een spandoek maken en bedenken en bestellen…………..die gewoon hier thuis komt te hangen zodat hij het hier ziet en ik geen andere mensen hinder 🙂

Een wereld zijn tijdelijk twee werelden geworden heb ik eens geschreven. Het is tijd dat die twee werelden weer samen komen en weer gaan werken om er één wereld van te maken. Ik moet nog even volhouden dat gaat lukken, maar langzaam mag ik gaan aftellen……………………..

Een klein overzicht van artikelen. En het gaat mij om de waardering voor onze militairen, veteranen en thuisfront.

Een klein overzicht van artikelen. En het gaat mij om de waardering voor onze militairen, veteranen en thuisfront.

 

Weet je nog……

Op Twitter heb ik een bepaald clubje vrouwen “ontmoet”. Zij zijn allemaal vrouwen van militairen. De ene man is op uitzending, de andere is net terug. De ene man heeft het zwaar, de andere man gaat het makkelijker af etc.  Zo heeft een ieder van ons haar eigen verhaal. En toch dit groepje vrouwen heeft één ding met elkaar gemeen. Zij hebben een man die militair is en zij lopen allemaal tegen dezelfde dingen aan. Na een tijdje kwam het idee dat het wel eens leuk zou zijn om elkaar te ontmoeten. Oké, heel enthousiast reageer ik. Leuk ik doe mee. Heel langzaam komt ook het besef……ik moet naar enkele personen mijn anonimiteit bekend gaan maken. Behoorlijk eng moet ik toegeven. Want wil ik dat wel? Ondanks dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten, wil ik wel laten weten wie ik ben?

Gisteren was het dan zover. Wij hebben kunnen regelen dat we terecht konden bij het Veteranen Instituut in Doorn “De Basis”. De Basis biedt dienstverlening aan werknemers met een geüniformeerde, publieke taak. Goed gekozen naam……De Basis, daar begint het toch allemaal mee. De basis om bij je zelf te komen. En de basis om in het leven mee te kunnen blijven draaien. Ik was al eens eerder in dit prachtige gebouw geweest. Een gebouw met een aparte sfeer. Je weet dat hier mensen komen die het moeilijk hebben, je weet dat hier veel veteranen komen. En gisteren kwam er dus een groepje thuisfronters samen. Een mooiere plek hadden we niet kunnen krijgen voor onze eerste ontmoeting.

Het thuisfront ontmoet elkaar en achter al die namen komen de echte namen en gezichten naar voren toe. Het voelt of ik bij een groep meiden ben die ik al jaren niet heb gezien, maar die nooit uit mijn gedachten zijn weggeweest. We knuffelen elkaar terwijl wij elkaar niet eens echt kennen. Het is onwennig, maar voelt direct vertrouwd. Even elkaar aftasten bij een kop koffie of thee……nee dat was niet eens nodig. Binnen de kortste keren wordt er gelachen en vloeit er een traan, een arm wordt om iemand heengeslagen want hier kan dat.  Hier zijn wij allemaal mensen met het zelfde gevoel. Het gevoel van onbegrip naar ons kleine wereldje. Vrouwen in verschillende leeftijdscategorieën met en zonder kinderen. Vrouwen die zelf allemaal uit de wereld buiten defensie komen. Met één ding gemeen, allemaal een relatie met een militair. Ik ga terug komen op de naam “De Basis”. Vanmiddag is de basis gelegd voor een groepje mensen die elkaar aanvoelen zonder ook maar één woord te hoeven zeggen.

Er waren veel mensen aanwezig. Het bleek dat er 2 verschillende groepen veteranen waren. Net zoals wij nieuwsgierig zijn naar hen, zijn zij het naar ons. Al gauw komt de vraag of wij veteranen zijn. Wij leggen uit dat wij de vrouwen van militairen zijn die nu nog steeds dienen. Respect gaat over en weer. Een groep veteranen die in Cambodja gevochten hebben. Zij hebben een onverklaarbaar ziektebeeld. Voor hun is dit samenzijn heel belangrijk. Al snel worden er stoelen aangeschoven en zitten wij in gesprek met deze groep. Wat bijzonder deze dag……eerst deze vrouwen ontmoeten en nu deze veteranen. Het valt mij op dat zij net zoveel respect naar onze situatie hebben als wij naar hun. Er wordt gelachen en flink wat grapjes gemaakt. Heerlijk deze ongedwongen sfeer. Ergens in mijn achterhoofd roept een stemmetje…………hoe is dit mogelijk en wat een diep dierbaar moment is dit. Hun uitzendingen waren geen uitzendingen zoals wij ze nu kennen. Hun thuisfront konden zij niet zomaar informeren. Stilte in mij komt naar boven

Er is nog een groep aanwezig. Deze mensen zijn allemaal behoorlijk op leeftijd, maar mijn hart smelt. Ik heb een zwak voor oude mensen die de oorlog hebben meegemaakt. Ik heb altijd diep respect voor deze mensen. Op een stoel ligt een oudere man te slapen. “Dat mag lieve meneer” denk ik bij mijzelf. “Het zal best vermoeiend voor u zijn al deze emoties”. In de gedenkmuur buiten liggen keien, deze zijn allemaal beschilderd door deze groep veteranen. Wij hadden al besloten om hier vandaag een kaarsje te branden voor alle Nederlandse gesneuvelde militairen. Wij lopen naar binnen en vragen aan de mensen of wij onze kaarsjes tussen hun keien mogen leggen. Dat mag. De ene heeft er 2 vogels op getekend en de andere heeft er woorden op gezet. Zo heeft iedereen zijn eigen steen hier persoonlijk gemaakt met hun eigen gedachten en gevoelens. Er lopen wat oude mensen mee naar buiten toe terwijl wij onze kaarsjes aansteken. Een oude man met rollator komt naar me toe en zegt heb je mijn steen gezien? Nee meneer, welke is dat dan. Dan neemt hij ons mee naar zijn steen. Een kei met daarop een foto geplakt van een meisje in een kinderwagen. Ze is gestorven in mijn armen verteld hij toen ze 2 was.  Hij haalt een envelop naar voren en toont ons de foto in het groot, “ik draag dit verdriet dagelijks nog met mij mee” zijn de woorden die ik hoor…………………..stil heel stil is het om mij heen. Ik hoor geen vogels meer, ik hoor alleen zijn woorden nagalmen in mijn hoofd. Oh verschrikkelijk, ik heb mijn mondje wel snel klaar, maar weet even niet hoe ik moet reageren. Ik mompel iets als afschuwelijk, wat een verdriet voor u………..en zeg niet veel meer. Wat moet je zeggen als je weet dat ieder woord dat je zegt zijn verdriet nooit zal wegnemen. Langzaam schuifelt de oude man met zijn rollator weer weg.  Tranen voel ik opkomen en loop ik ook langzaam weg. Even weg bij deze mensen vandaan. Even laten bezinken wat hij vertelde.  Een andere oudere veteraan van 92 komt naar mij toe. Mevrouw bent u militair. Nee meneer, mijn man is militair. “Is hij thuis mevrouw” vraagt de oude man. “Nee meneer, hij is nu in Mali op uitzending”. “Oh nou diep respect voor hem” zegt de oude man. Mijn ogen schieten alweer vol. Respect voor mijn man…..hij moet eens weten hoeveel respect mijn man en ik voor hem hebben. Hij verteld dat hij bijna 7 jaar van huis is geweest in en na de tweede wereld oorlog. Hij geeft aan dat hij 3 jaar in Dachau heeft gezeten. Mijn keel begint al dicht te knijpen en ik krijg het gevoel dat ik niet veel lucht meer heb. Oh verschrikkelijk…… wat hebben deze mensen afgrijselijke dingen meegemaakt. Daar wil ik eigenlijk helemaal niet aan denken. Een jaar lang verteld hij heeft hij iedere dag de lichamen van overleden kampbewoners moeten “verslepen”. Na de oorlog is hij thuisgekomen en binnen een paar maanden zat hij 4 jaar in Nederlands-Indië. Hij verteld dat hij er achter kwam dat zijn vader was overleden………een jaar later….. na het overlijden. Zijn bril gaat af en met een keurige wit gestreken zakdoek droogt hij zijn ogen. Hij zegt “het slijt, maar vergeten kan ik het nooit”.  Hoe kan ik mij hier goed houden. Hoe kan ik nu zorgen dat ik niet ga staan huilen, maar deze man kan opvangen door alleen maar te luisteren naar zijn verhaal. Dat is het minste dat ik kan doen, ik zou zoveel meer willen doen. Deze man die zijn verhaal vertelde, maar vol zat met grapjes en humor. Heel langzaam begin ik mij diep te schamen. Wat zeur ik over 4 of 6 maanden dat mijn man van huis is dacht ik. Wat zeur ik over een ellendige krakende verbinding wanneer ik contact met mijn man heb. Wees dankbaar voor wat je hebt.

Zo komt het besef hoe speciaal het is: oud veteranen ontmoet toevallig jong thuisfront en voor mij en de andere thuisfronters was dit wel heel speciaal.

Met het groepje thuisfronters hebben we nog even apart gestaan en onze gevoelens geuit. Wat dit met ons doet. Hoe heftig, maar ook hoe raar het klinkt…hoe mooi en speciaal dit was. Een dag om niet te vergeten in ieder geval. Ook een dag om met je neus op de feiten gedrukt te worden. Terwijl wij onze spullen pakken om naar huis te gaan komen er nog enkele veteranen naar ons toe om een praatje te maken. “Hou hem in de gaten hoor, hij is een oude snoeperd” wordt er door één van de andere geroepen 🙂

Wij bedanken voor hun vriendelijkheid en openheid. Er wordt al geroepen door een ander “volgend jaar weer dames”. “Ja meneer graag” volgend jaar weer!!! Ik zou u allen graag terug zien en een dikke knuffel willen geven, meer kan ik niet. Bedanken voor alles wat u voor ons heeft gedaan. Al het verdriet willen wegnemen wat u heeft doorstaan. Als thuisfront zeggen we gedag tegen elkaar en knuffelen we elkaar.  Als oude bekende gaan we uit elkaar. Wat een bijzondere dag hebben we met elkaar gedeeld. Iedereen rijdt volgens mij stil en in gedachten naar huis toe. En wij weten dat we elkaar vaker zullen gaan ontmoeten…..de basis is gelegd.

“Weet je nog” staat met grote letters op de gedenkmuur. Kippenvel……………

Vandaag is het 4 mei. De dag om stil te staan bij onze oorlog slachtoffers en militairen. De dag om te herdenken. Iets wat ik mijn hele leven al trouw doe en waar ik veel waarde aan hecht. Ook voordat ik mijn militair al kende. Van huis uit is mij geleerd om respect te hebben hiervoor. Van huis uit is mij de waarde hiervan meegegeven. Ik sta vaker stil bij al deze mensen, niet alleen op 4 mei. Toch zal er vandaag een nog diepere betekenis bij komen voor mij. Ik zal in gedachten ook bij deze groep veteranen zijn. Zij die in Cambodja hebben gevochten en nu nog een gevecht met zichzelf of hun gezondheid hebben. Zij die waar ook ter wereld geweest zijn, jong of oud en niet meer goed kunnen functioneren, maar ook bij hen die de tweede wereld oorlog overleefd hebben, maar dit hun verdere leven nooit meer zijn vergeten. Zij die nu nog in leven zijn, maar zoveel pijn en verdriet hebben. 4 mei en 5 mei. Laten we alsjeblieft deze dagen nooit vergeten. Herdenken, gedenken en bedenken……….dat wij het goed hebben en dankbaar mogen zijn voor de inzet van al deze mensen.

Weet je nog....

Alleen nog maar stilte……….