Een aanrader voor het thuisfront: film Testament of Youth

Ik schrijf even een kort blog. Zelf ben ik druk bezig met de voorbereidingen van onze vakantie. Wat een heerlijk vooruitzicht!
Samen met mijn militair even weer ontsnappen aan de hectiek van het leven. Samen lekker genieten en tijd voor elkaar hebben. Meer heeft een mens niet nodig toch!

Voordat ik vertrek wil ik het volgende met jullie delen:
Thuisfront in onze tijd is niet altijd makkelijk daar kunnen wij het over eens zijn. Zelf heb ik regelmatig gesproken met thuisfront van militairen uit de WOII en de periode daarna. Dan ga je toch echt anders denken over hoe wij het nu hebben. Dan kom ik tot het besef dat het toch wel fijn is dat wij regelmatig contact e.d. hebben met onze militair in het uitzendgebied.
Hoe moet het dan geweest zijn tijdens WO I? Daarover is nu een film gemaakt en die gaat morgen in première in de bioscoop!

Testament_Of_youth_7   Testament_Of_Youth_5  Testament_Of_Youth_1  Testament_Of_Youth_6

Een korte beschrijving van de film:

1914:Schrijfster en feministe Vera Brittain (Alicia Vikander, A Royal Affair en Ex_Machina) is haar tijd ver vooruit als ze op 18-jarige leeftijd besluit om aan de Universiteit van Oxford Engelse literatuur te gaan studeren. Haar vader stemt schoorvoetend in met zijn dochters droom en laat haar toelatingsexamen doen. Hoewel Vera eigenlijk niets moet weten van het huwelijk, valt ze als een blok voor Roland Leighton (Kit Harington, Game of Thrones), een vriend van haar broer. Maar dan breekt de Eerste Wereldoorlog uit en Vera’s broer en Roland vertrekken naar het front. Vera beseft dat ze niet in Oxford kan toekijken en geeft zich onder luid protest van haar ouders en haar decaan vrijwillig op als verpleegster. Haar zorgeloze leven verandert in een onzeker bestaan waarin ze levensbepalende keuzes moet maken.
Regie: James Kent
Met: Alicia Vikander, Kit Harington, Hayley Atwell, Dominic West, Emily Watson
Vanaf 11 juni in de bioscoop


Het moet een treffende film zijn (ik moet hem zelf ook nog kijken, maar dat ga ik zeker doen). Een geliefde (haar vriend) en een dierbare (haar broer) vertrekken naar het front. Hoe gaat dit thuisfront om met alle moeilijke beslissingen en angsten.  Zelf kan ik mij daar al alle gevoelens en emoties bij voorstellen.  TestamentOfYouth_Poster

Ik geef een prijzenpakket weg met daarin:
– Een dagboekje (in de stijl van de film…….leuk om in te schrijven……..misschien als je eigen militair weg is)
– Het boek Testament of Youth (Engels geschreven, als je het zelf niet prettig vind lezen kun je er altijd iemand anders gelukkig mee maken)
En…….. 2 vrijkaarten voor de bioscoop voor de film Testament of Youth!!!!!!!!! (de vrijkaarten kun je inleveren in iedere bioscoop waar de film gedraaid wordt)

Wil jij nou ook kans maken op dit prijzenpakket…………like dan even dit bericht via mijn Facebookpagina. Heb je geen Facebook en wil je alsnog graag meedoen stuur mij dan even een DM via Twitter of een email via vrouwvan@outlook.com

Delen van dit blog en/of Facebook/Twitter bericht mag natuurlijk. Hoe meer thuisfront hiervan op de hoogte is hoe beter natuurlijk. Voor ons als thuisfront is het  namelijk een heel herkenbaar onderwerp.

Rondom 18 juni maak ik de winnaar bekend van het prijzenpakket via dit blog/Facebook en Twitter.

Tot snel weer!

ps: binnenkort nog een leuke winactie dus hou het in de gaten.

Advertenties

3 maanden verder. Hoe gaat het nu?

3 maanden verder…………………. Onderhand zijn we bijna 3 maanden verder sinds mijn militair terug kwam uit Mali. De roes van de eerste paar weken zijn weer voorbij. Het duurde een poos voordat het oude leventje weer opgepakt werd. Langzaam maar zeker, stapje voor stapje merk ik dat wij weer echt samen zijn. …………… Niet zoals de eerste paar weken, wel samen, maar ook in gedachten allebei er niet bij zijn. Weer wennen aan elkaar. Dingen die wij elkaar vertelden gingen langs elkaar heen. Zaken die al via mail of telefoon verteld waren tijdens de uitzending moesten opnieuw verteld worden. Allebei toch weer veranderd door een uitzending. Het was raar in het begin, je bent samen maar toch ben je in gedachten nog steeds met de uitzending bezig. Geen pakketjes meer hoeven samen te stellen, wat heerlijk…….. maar oh zo onwennig en saai. Geen kaartjes meer versturen, niet meer denken met boodschappen doen dat vindt hij leuk of lekker, dat stuur ik op. En vooral die pc en telefoon. Die hebben overuren gedraaid en daar moest ik echt van afkicken. Die hoefde in 1x niet meer de hele tijd aan te staan want stel je toch eens voor dat ik net een mail van mijn man mis! Hij zat nu gewoon naast me op de bank!! De afstandsbediening is weer ingenomen en in de auto ben ik weer verbannen naar de bijrijdersstoel 😉

Hij kwam al heel relaxt terug. Geen verwilderde blik in zijn ogen, maar rustige ontspannen ogen. De eerste week zijn wij thuis geweest. Alleen maar bij elkaar geweest. Lekker op de bank gelegen, een film kijken, wat lekkers erbij. Hij kon er zo dubbel van genieten. De luxe van een bad en een goede douche. Hij genoot van ieder moment. Direct de tweede dag wou hij al uit eten, daar had hij zin in. Zo anders als Afghanistan toen hij alleen opgesloten thuis wou zitten. We zijn lekker wezen winkelen. Dit was ook wel nodig want mijn man was in deze periode toch 11 kilo kwijt geraakt. Waarschijnlijk vooral door de hitte in Mali. Ik kreeg gelijk alle foto’s en verhalen te horen en ja………ik was zo verbaasd. Ik had mij zo voorbereid op een persoon die nog een beetje in zijn eigen wereld zou leven, maar hij was gewoon vanaf het eerste moment echt thuis. Zo voelde het echt.

Dit keer was ik degene die er moeite mee had om alles los te laten. Wij kregen dus een omgekeerde wereld vergeleken met de vorige uitzending. Ik was natuurlijk terwijl hij weg was begonnen met mijn blog, Facebook en Twitter als “vrouw van militair”. Dagelijks was ik daar ook mee bezig. En dit moest ik nu los laten. Nu was het moment om mijn tijd aan hem te geven i.p.v. mij in te zetten voor meer begrip voor onze militairen, veteranen en thuisfront. Dat vond ik enorm lastig om heel eerlijk te zijn. Het was een levenswijze van mij geworden. En…… nu moest ik opbiechten waar ik mee bezig was.

Mijn man wist dat ik een blog heb e.d. maar had in Mali niet door dat dit zo uit de hand liep. Dat er zoveel reacties zouden komen en zoveel mensen die zich hiertoe aangetrokken en begrepen voelde. Mijn interviews, mijn gastcolumn in de Oplinie, mijn blog voor Your Song Powered bij Humanisme, mijn ontmoetingen op het veteraneninstituut en nog veel meer………hij wist er niets van. 2 dagen nadat hij thuis was heb ik het hem verteld. Ik heb hem een stapeltje met kranten en artikelen gegeven en gezegd “dit moet je eigenlijk eens lezen”. Verbazing trok over zijn hele gezicht. Een hele avond zijn wij achter de computer gaan zitten. Hij heeft mijn hele Facebook pagina doorgespit en mijn Twitter account. En zijn mooie lach werd steeds groter……….van trots 🙂  Trots dat ik mij zo inzette voor meer begrip voor zijn en onze wereld. Meer begrip voor onze militairen, onze veteranen die vergeten worden, maar ook voor het thuisfront die in een moeilijke en haast onbegrijpbare wereld leven. Zijn eerste woorden waren; hier moet je veel meer mee gaan doen. Je kunt misschien een klein beetje het verschil gaan maken. Of ik dat kan weet ik niet, maar ik blijf wel doorgaan om mij hiervoor in te zetten.  Doordat ik open kaart speelde had hij ook het begrip dat ik tijdens de vakantie zei “wacht even ik moet even iets delen, of ik moet even een paar mensen opbeuren”.

Na een week thuis zijn wij samen op vakantie geweest. Samen er even uit. In de eerste week hadden we de bezoeken aan ouders al gedaan dus nu even echt weg met elkaar. Wennen was het wel. Ik had het gevoel dat hij helemaal thuis was. Ook in gedachten. Dom van mij natuurlijk. Tijdens de vakantie kwam ik erachter dat er toch veel spanning zat. Hij raakte meer afwezig en ik merkte dat hij terug telde. “2 weken geleden deed ik nog dit of dat”. De roes van de eerste week was dus verdwenen en zorgde voor een paar gespannen momenten. Onderhand weet ik dat ik hem moet laten gaan dan. Ik moet niet gaan trekken met de vraag gaat het goed e.d. Dit heb ik ook gedaan, maar bracht bij mij toch weer veel onzekerheid met zich mee. Is hij dan toch anders? Wij waren in een gebied in Italië waar op dat moment veel werd geschoten voor de jacht. De eerste keer vroeg ik “wat is dat toch voor een geluid”? Mijn militair legde uit dat er geschoten werd i.v.m. de jacht. Oké, als dat moet dan moet dat, wel zielig, maar verder dacht ik niet. Totdat wij op een dag bij het zwembad lagen en hij in 1x riep. $%%^$#@#$$$ hou nou eens op met dat schieten.

Stilte kwam er in mij. Ik die dacht dat het allemaal zo goed ging werd met mijn neus op de feiten gedrukt. Was mij er in 1x van bewust dat dit geluid voor hem iets heel anders betekend dan voor mij. Misschien dat hij niet eens aan Mali dacht, maar het heeft wel een andere betekenis voor hem. Schaamde mij ervoor dat ik hier nog geen seconde bij stil had gestaan. Hoe dom kon ik zijn. Het ging te relaxt, kwam ik achter, er zat een stuk spanning die ik niet wou zien, Waarschijnlijk uit angst voor de vorige keer.

Na 3 weken samen kwam het moment dat ik 100 % ontspanning van beide kanten voelde. Dat was voor het eerst. Vanaf die dag kwamen dit soort dagen steeds vaker voor. Het koste even tijd, maar langzaam kwam het ‘normale’ ritme weer bij ons samen terug. De veranderingen beginnen weer te verdwijnen naar de achtergrond. Het heeft allemaal tijd nodig. Tijd om weer samen te gaan door het leven. Tijd om je leven op te pakken zoals het was daarvoor. Wordt het ooit nog echt als daarvoor? Ik denk het niet………….. ik denk dat we door iedere uitzending een ander ontwikkeld persoon worden. Noem het maar de levenservaring. Die dingen die je meemaakt en niet met elkaar kan delen. De angst die je toch beheerst tijdens een uitzending. Kan er niet echt een vinger opleggen. Ik weet wel dat door iedere uitzending onze relatie sterker wordt. Dat is toch een mooie bijkomstigheid 🙂 Juist doordat je zo bewust met je neus er op gedrukt wordt waardeer je wat je hebt.

Ik heb al eerder geschreven dat ik veel geleerd heb in de periode dat mijn militair weg was, vooral over mezelf. Ook nu heb ik weer een nieuwe kant van mijzelf ontdekt. Ik kan nog sterker zijn dan ik ooit had verwacht. Voordat mijn militair vertrok naar Mali was er een knobbeltje ontdekt in mijn borst. Dit was een goedaardige tumor en kon geen kwaad. Tijdens de uitzending kwam toch naar voren dat het verstandig was om deze alsnog te laten verwijderen i.v.m. misschien wel kans op kwaadaardig worden. Verder zat er iets in mijn lichaam dat misschien wel goed was, maar wat mij een verschrikkelijk onzeker gevoel gaf. Ik ben dus tijdens de uitzending geopereerd. Heb het knobbeltje laten verwijderen. De dag voor de operatie sprak ik mijn man en heb ik hem alleen maar verteld dat ik de volgende dag ging winkelen dus misschien slecht bereikbaar zou zijn. Precies 2 weken voor zijn thuiskomst werd ik geopereerd. Enkele mensen wisten er van af, maar mijn eigen man niet eens. Dit heeft heel veel met mij gedaan. Dat ik dit niet kon delen. Ja, natuurlijk had ik dit door de telefoon kunnen zeggen, maar dan? Dan zit er in een ver land iemand zich helemaal gek te maken…….niemand schiet er iets mee op. Ik ben enorm over mijn toeren geweest durf ik nu wel toe te geven. En toch gaat mijn bescherming naar hem zo ver dat ik het er voor over had. Dezelfde avond heb ik contact met hem gezocht met het verzoek of hij mij kon bellen. Helaas met een zeer slechte verbinding, maar op dat moment was alles achter de rug en kon ik eindelijk de waarheid vertellen. Ga ik te ver in mijn bescherming naar hem toe tijdens een uitzending? Nee, ik vind van niet. Hij zou het zelfde voor mij hebben gedaan. Ondanks dat de situatie in Mali wel een rustige situatie was wil ik dat hij zijn hoofd bij zijn werk houdt. Voor zijn veiligheid, maar ook voor de veiligheid van zijn collega’s. En nu is hij weer thuis en beschermd hij mij……dus is het toch goed! Dat is je leven met een militair. Je zelf soms even helemaal aan de kant cijferen. Dat is toch ook liefde!

Ik heb mij wel voorgenomen om een brief te schrijven naar de minister van Defensie of hij volgend jaar weer een paar weken naar Mali kan 🙂 Geen maanden dat duurt te lang, een paar weken is goed J Mijn man heeft normaal geen hekel aan de zomer, maar de echte warmte daar heeft hij wel moeite mee. Ik ben een echt zonnemens en het kan mij niet warm genoeg zijn. Nu hij terug is uit Mali geniet hij van de warmte en de zon hier in ons eigen land. Positief dus 🙂

Nu zijn we al weer een poosje aan het werk en doen onze dingen weer gewoon. Intussen is mijn militair gewijzigd van functie. De periode van Mali zit er voorlopig op, hoewel die nog lang in onze gedachten doorgaat. Hoewel er nog vaak over gesproken wordt.  De mannen en vrouwen die mijn man daar hebben afgelost komen ook binnenkort weer veilig naar huis. De nieuwe lichting zal weer gaan vertrekken of is alweer vertrokken. En ik blijf meeleven en duim dat ook zij weer veilig naar hun thuisfront terug mogen keren. Natuurlijk zit er altijd een de kans er in dat hij weer een keer op uitzending moet. Niemand weet nog wanneer, nog niet waar naar toe. Als het zo is komen we daar ook wel weer doorheen. Steunen zal ik hem blijven doen, zoals hij mij in al die tijd ook is blijven steunen. Ik heb me in de periode blauw geërgerd aan de reacties van mensen dat ik dan maar niet had moeten kiezen voor een militair. Mensen die amper het fatsoen hadden om te vragen hoe het ging. Hoe hij zich voelde, hoe ik mij voelde. En nu……..komen natuurlijk wel de vragen. Heb je het leuk gehad daar is een vraag die hij kreeg? Dit blijkt wel dat mensen totaal niet door hebben wat onze mannen en vrouwen doen. En om dit naar buiten te krijgen zal ik doorzetten. Ik ben een vechter, geleerd van mijn militair 🙂

 

één van de prachtige boeketten die ik maandelijks ontving van mijn militair

één van de prachtige boeketten die ik maandelijks ontving van mijn militair

Een achtbaan van emoties

Sinds ik ben begonnen met bloggen heb ik ook een Twitter en Facebook dat weten jullie wel. Ik begon heel rustig en had nooit verwacht dat het zo enorm gelezen en gevolgd zou worden. Nooit verwacht dat ik zo benaderd zou worden door allerlei partijen. Inmiddels heeft er een interview plaatsgevonden met het AD en met een weekblad (dit moet nog geplaatst worden). Heb ik een bijdrage mogen leveren voor Your Song powered by humanism Een manier om thuis te komen  Schrijf ik een gastcolumn voor de OpLinie/AFMP   en ben ik vermeld in de GV Present
Ik ben zelfs nog benaderd door een televisieprogramma. Die laatste heb ik maar afgeslagen omdat ik dan mijn anonimiteit kwijt zou raken 🙂 Wie weet misschien ooit in de toekomst.

Op Facebook en Twitter heb ik zoveel verbondenheid gekregen. Dat had ik nooit verwacht. Ik heb zoveel lieve reacties gehad op mijn blog, maar ook zoveel steun via Twitter. Op Facebook zie ik dat mensen elkaar steeds meer gaan steunen. Mooi om te zien want ik kan het niet alleen en dat wil ik ook niet.

Schrijven over mijn leven is niet altijd makkelijk. Er zijn er meerdere die dit doen en hoe hou ik mijn blog zo origineel mogelijk. Hoe hou ik mijn lezers betrokken bij mijn blog? Besloten om daar niet over te gaan piekeren want ik schrijf gewoon op wat ik belangrijk vind. En wie het wil volgen die volgt het. Ik zit hier niet te schrijven om beroemd te worden. Wel om de aandacht te krijgen voor meer waardering. Ik heb echt wel eens gedacht “moet ik stoppen met bloggen, Twitteren en Facebook”. Ik heb echt wel eens gedacht……het is mij teveel want ik heb ook een druk privéleven. Echt ik heb er wel eens van wakker gelegen. In mijn geval niet erg want slapen doe ik al maanden niet normaal hahaha. Soms is ook de jaloezie een groot struikelblok geweest. De ene krijgt de aandacht de andere niet. Er zijn mensen die niet weten hoe ze daar mee om moeten gaan. Echt wel eens overwogen om te stoppen om te zorgen dat de andere mensen ook een kans krijgen. Toch ben ik niet gestopt en doorgegaan. Tenslotte doen wij dit allemaal met één doel: meer waardering voor onze militairen en veteranen. Wanneer die waardering er komt volgt vanzelf de waardering voor het thuisfront. En ben ik toevallig degene die hiervoor benaderd wordt dan pak ik de kans. Met het doel wat wij alle (bloggers) hebben, het naar buiten brengen van ons verhaal. Wat doet het met ons. Wat is ons leven nou precies. Dus jullie zijn nog lang niet van mij af 🙂

Een achtbaan van emoties zijn de laatste maanden geweest. Door al het moois wat ik heb meegemaakt, maar ook door de angst en het gemis van mijn man.

Ik kan door zetten als dat moet. Tenslotte doet mijn man dat ook. Hij zet door om veilig thuis te komen met zijn mannen/vrouwen. Ik zet door om te zorgen dat er meer waardering gaat komen voor hem en zijn mannen/vrouwen. Jong en oud. Ik zet door voor het respect dat onze veteranen moeten krijgen. Ik zet door voor het thuisfront, voor de waardering die zij verdienen.  Het is niet altijd leuk geweest. Ik heb ook een paar hatelijke reacties gekregen. Deze heb ik uiteraard niet geplaatst en daarom ben ik blij dat ik de reacties altijd eerst kan lezen voordat ik beslis of ik het wel wil plaatsen. Op die momenten ben ik echt wel eens overstuur geweest. Heb ik echt wel eens gedacht……wil ik dit wel. Waarom ik door ben gegaan?
Omdat ik merendeel reacties krijg die mij over die streep heen trekken. Een vader van een beroepsmilitair die mij verteld dat hij trots op mij is…….op mij!! Ik ben juist trots op zijn kind. Dat zijn kind de risico’s neemt om ons land te verdedigen en de wereld in moet om anderen te helpen. Voor onze vrede en veiligheid. Een militair die mij via een privebericht laat weten dat ik mijn man moet vertellen dat hij jaloers is. Niets verkeerds bedoelde hij ermee, alleen wel dat hij zou willen dat hij zo’n thuisfront had. Slik…..zit ik weer met een brok……. Een veteraan die mij openlijk op internet bedankt voor mijn bijdrage. Al die reacties geven mij de kracht om door te gaan. De kracht die in een paar maanden is uitgegroeid tot een levenswijze. Het hoort er nu helemaal bij. Ja, er zit soms best veel tijd in, maar als ik zie op bijvoorbeeld mijn blog of facebook hoe mensen elkaar onderling ook gaan steunen dan weet ik dat ik door moet. Dan weet ik dat ik mensen alleen maar kan helpen. Ik heb mijn drukke priveleven, maar probeer toch meestal even iedere dag of om de paar dagen via social media iets te delen. Het is in de maanden dat mijn man weg is een stukje van mijzelf geworden. Het is ook een nieuwe missie geworden. Doorgaan en doorzetten, ook als hij straks thuis is. Ook dan zal ik heus wel een weg vinden om hiermee door te gaan.

Ik begin langzaam in de fase te komen van het einde van de uitzending in zicht. Langzaam begin ik met de voorbereidingen voor zijn thuiskomst. Alles nog langzaam omdat ik het nog niet kan geloven. Het besef wilt nog steeds niet echt goed tot mij doordringen. Ook begint er langzaam een besef te komen dat ik nog een zware periode ga krijgen. De gewenning aan elkaar, maar ook de stilte die gaat vallen. Hij wilt rust en ik wil juist zoveel mogelijk met hem doen. Daar zal weer een weg in gevonden moeten worden. De eerste paar dagen weet ik wel, dat leven is in een roes. De eerste dag weer wakker worden naast hem en niet in dat ellendige grote bed alleen. Hopelijk slaapt hij nog zodat ik langzaam tot mij door kan laten dringen dat hij echt naast mij ligt en ik het niet droom. Het is ook tijd…..het is ook mooi geweest zo……tijd om terug te komen naar huis. Toch zal het nog een poos duren voordat we thuis weer echt samen zullen zijn. Na die eerste paar dagen zal ik de veranderingen weer langzaam zien. Het wennen aan de luxe die wij hier hebben. Het wennen aan de verwende en klagende mensen die wij hier hebben. Het zal voor hem best weer een pittig proces worden. En ik…….ik moet daar weer in mee. Voor zijn werk heb ik een paar maanden alles aan de kant gezet, Voor zijn werk moet ik nog een paar maanden veel aan de kant zetten. Niet erg………… ik hou van hem en ben trots op hem en het werk wat hij doet. We moeten er weer doorheen komen, maar ik zie er tegen op dat zeg ik eerlijk.  Ergens ben ik ook bang dat hij te mooi weer gaat spelen. Ik kom heel anders terug dan de vorige keer krijg ik nu te horen. Hmmmm oké denk ik bij mijzelf. Eerst zien of je niet iedereen voor de gek gaat houden inclusief jezelf denk ik. Door mijn blog, facebook en twitter heb ik zoveel speciale contacten gekregen dat ik weet dat meerdere militairen dit zeggen. Hij kan straks uitrusten en bijkomen, maar ik sta op scherp. En ik zal hem helpen en opvangen waar ik maar kan.

Langzaam komt het besef dat ik deze maand mijn militair in mijn armen kan sluiten. Langzaam komt het besef dat ik straks weer met bonkend hart, vlinders gierend door mijn hele lijf naar Eindhoven rij. Binnenkort nog een keer shoppen. Ja hallo, ik moet er natuurlijk wel tip top uitzien hé. Daar ben ik vrouw voor 😉
Langzaam komt de angst weer naar boven…….zie ik hem tussen al die mensen. Oh en lieve mensen die hun militair ophalen, mag ik alsjeblieft 1 heel klein verzoek doen. Wanneer je spandoeken bij je hebt, wat natuurlijk hartstikke leuk is, ga dan een beetje naar achteren staan wanneer de militairen de aankomsthal binnen komen. Ten eerste hebben jullie spandoeken waardoor jullie militair toch wel gelijk ziet waar zijn/haar thuisfront staat. Ten tweede er is echt niets zo erg om je militair te zoeken en er staan alleen maar mensen voor je………die ook nog eens spandoeken in de lucht steken. Kinderen en andere mensen kunnen hierdoor gewoon niets meer zien en tenslotte willen wij allemaal maar één ding en dat is zo snel mogelijk onze eigen militair vinden. Ik hoop dat er een paar mensen zijn die denken…….nooit aan gedacht. Geeft ook niet, maar ik heb het meegemaakt dat er kinderen stonden te huilen omdat ze niets konden zien omdat er groepen volwassenen met spandoeken helemaal vooraan staan. Wie het eerst komt wie het eerst maalt…….toch een bepaald gezegde. Volgens mij gunnen wij als thuisfront elkaar alleen maar het beste toe. Willen jullie hier een beetje bij stilstaan?

Langzaam komt het besef hoe de afgelopen maanden waren. Ik heb het weer meegemaakt en het is mij weer gelukt. Thuis zijn er een paar behoorlijke tegenslagen geweest, maar ik heb ze overwonnen zonder mijn man lastig te hoeven vallen. Zonder hem van zijn werk af te leiden.

Langzaam bedenk ik mij wanneer ik terugkijk hoe vriendschappen zijn veranderd. De éne vriendschap die veel hechter is geworden (juist uit een hoek die je niet verwacht) de andere vrienden die je vergeten.  De mensen die in het begin nog wel aan je denken, dezelfde mensen waar je na een paar weken niets meer van hoort. De mensen die nu het hardst roepen “komt hij deze maand thuis……. wat is de tijd snel gegaan”. Voor hun wel, voor mij niet. Of de opmerking…..oh wat fijn, we hebben hem zo gemist……nou als je weken niet informeert hoe het met hem gaat valt dat ook wel mee. Ook deze mensen zullen, dat weet ik nu, nooit meer zo deel nemen aan mijn leven. Vrienden…..een te groot woord geworden door een uitzending. Veel digitale “vrienden” heb ik erbij gekregen. Zij hebben mij door moeilijke tijden heen geholpen. Sommige van die digitale vrienden heb ik real life ontmoet. Zonder hun had ik het niet getrokken. Zelf altijd van de zonnige kant alles proberen in te zien, maar als mij dat even niet lukte waren er genoeg die mij er met een digitale knuffel uit trokken. En dit is alleen maar ontstaan via een blog en social media.

Langzaam komt ook het besef wat ga ik straks doen. Wat doe ik wanneer mijn man thuis is. Ik heb al gezegd dat ik doorga. Ik zal waarschijnlijk in het begin minder vaak online zijn. Wat…….. ik ben zelfs een poosje uit het net. Ik laat het jullie zeker weten als hij thuis is. En…….ik ga zeker door met bloggen, facebook en twitter. Over het leven van een vrouw van een militair valt genoeg te vertellen…….of hij nou thuis is of weg. Er kan hier dagelijks van alles veranderen, en regelmatig loopt de boel weer anders dan gepland.  Ondanks dat mijn man straks weer terug is zullen er veel mensen zijn die dan in het schuitje zitten waar ik nu in zit. Ik blijf mij inzetten voor de waardering van onze militairen, veteranen en het thuisfront. Ik blijf doorgaan, maar neem eerst even tijd voor ons samen. Nu ga ik eerst langzaam verder met de voorbereidingen van zijn thuiskomst. Een spandoek maken en bedenken en bestellen…………..die gewoon hier thuis komt te hangen zodat hij het hier ziet en ik geen andere mensen hinder 🙂

Een wereld zijn tijdelijk twee werelden geworden heb ik eens geschreven. Het is tijd dat die twee werelden weer samen komen en weer gaan werken om er één wereld van te maken. Ik moet nog even volhouden dat gaat lukken, maar langzaam mag ik gaan aftellen……………………..

Een klein overzicht van artikelen. En het gaat mij om de waardering voor onze militairen, veteranen en thuisfront.

Een klein overzicht van artikelen. En het gaat mij om de waardering voor onze militairen, veteranen en thuisfront.

 

Koude voeten in het bed

De mensen die mij volgen via Facebook en Twitter weten dat ik even mijn prioriteit op andere zaken ging leggen. Het bloggen van 1 x per week is mij vorige week niet gelukt. Afgelopen weekend een te gek weekend gehad met een vriendin. Huilen van het lachen, pijn in mijn buik van het lachen en heerlijk zoals vriendinnen onder elkaar kunnen zijn.  Een vriendin die niets met defensie te maken heeft en die ik soms nog moet wijzen op kwetsende opmerkingen. Dan komt de onwetendheid weer naar boven. Ondanks dat ze heel dicht bij mij staat snapt ook zij niet altijd mijn wereld.  En toch……juist doordat ze in de wereld buiten defensie leeft is het heerlijk om met haar op pad te zijn.  Het is zalig om even niet aan de wereld te denken. Dus mensen ik heb zo genoten.

Toch komt er voor een thuisfront na ieder leuk moment weer iedere keer een minder leuk moment. Het gevoel komt weer diep binnen van gemis. De dingen die ik nu met mijn vriendin doe, doe ik toch liever met mijn man….. Volhouden en mijzelf voor houden dat die momenten ook weer vanzelf gaan komen.

Door een verwijzing in de GV Present heb ik deze week ontzettend veel lieve reacties en berichten ontvangen op Facebook. Hierbij deel ik ook gelijk de Facebook pagina van GV Present https://www.facebook.com/GvPresent  Enorm bedankt hiervoor!! Ik snapte er eerst al niets van. Ik zag dat er veel nieuwe mensen bijkwamen op mijn Facebook pagina, maar had geen flauw idee waardoor het kwam. Totdat iemand mij vertelde dat ze mij tegen was gekomen in een artikel. Oké……..dan toch maar de stoute schoenen aantrekken en vragen in welk artikel dan toch. Whahahaha het kwartje begon eindelijk bij mij te vallen. Misschien ben ik blond, misschien niet 😉  Zo ontzettend veel nieuwe mensen erbij op mijn pagina. Dat doet goed. Ik weet dat ik op de goede weg zit en ga zeker door. Wel met jullie hulp hoor want alleen kan ik het niet 🙂 Ik ontvang diverse privé berichten met zulke lieve woorden. Mensen die mij een hart onder de riem steken, mensen die hun leven/gevoelens met mij delen. Militairen én thuisfront.  Een militair die zijn hele vriendenlijst heeft uitgenodigd om mijn pagina “leuk” te vinden. Ik moet toegeven dat ik daar heel stil van ben. Bedankt iedereen voor jullie steun en hulp.

Ik ben enorm trots. Trots op wat al deze mensen delen en doen. Dat ik in ieder geval mensen heb gevonden die net als ik bereid zijn om voor de wereld binnen Defensie op te komen. En vooral het belangrijkste……om ervoor te zorgen dat zij dit ook naar buiten gaan brengen. Ik begin in mijn omgeving heel langzaam een omslag te merken. Mensen denken beter na voordat ze iets zeggen. Ook krijg ik meer vragen, hoe doe je dit, hoe doe je dat etc. Hierdoor beginnen mensen om mij heen heel langzaam ook het besef te krijgen wat defensie allemaal doet en er meer waardering voor  te krijgen en dat is mijn uiteindelijke doel.  De domme opmerkingen blijven en die zullen ook altijd blijven. Afgelopen week kreeg ik de vraag: mis je hem weleens? Mijn antwoord: nee nooit……. waarop ik aan werd gekeken of ik gek was. 🙂  Ik het alleen gezegd “wat een rare vraag, je kunt toch zelf ook bedenken dat ik hem mis”. Persoon in kwestie was zich gelijk bewust van zijn vraag en had ook gelijk zoiets van “ja, nooit over nagedacht”. Daarna is er een heel open en eerlijk gesprek geweest waardoor de persoon zei “goh, dat heb ik mij nooit zo gerealiseerd”…………..Mooi, weer iemand die in het vervolg zal nadenken voordat hij wat zegt en ook in zijn omgeving zal uitleggen hoe het is voor de mensen die in het kleine wereldje van Defensie leven. 🙂 🙂 🙂  Zo zal mijn doel om meer respect voor onze militairen, veteranen steeds bewuster worden bij de medemens.

Van de week kreeg ik een gedicht van iemand. Speciaal voor mij geschreven. Mijn reactie was direct:  “WOW ik ben niet snel stil, maar zit nu met een brok in mijn keel en kippenvel. Het gedicht heeft als titel “©Koude voeten”. Toen ik laat in de nacht naar bed ging had ik koude voeten. Ik miste mijn maatje om even aan op te warmen. Ik lag te mopperen en te balen.  Het gedicht van “©Koude voeten” kwam in één keer weer naar boven bij mij. Ik dacht alleen maar………mopper niet zo, wees dankbaar voor wat je hebt. Gelijk de volgende morgen heb ik haar benaderd en verteld dat ze iets in mij los heeft gemaakt. Dat haar gedicht door mijn hoofd blijft spoken en wat het met mij gedaan heeft. Ook heb ik haar gevraagd of ik het met jullie mocht delen en gelukkig mag dit. Ik heb de eer gehad om nog een gedicht van haar te lezen en haar verteld dat ze er iets mee moet gaan doen.

Het gedicht is geschreven door Karin (uiteraard heb ik toestemming gevraagd om haar naam te vermelden)

Karin bedankt voor het geweldige gedicht!!

GVPresent

artikel in de GVPresent

©Koude voeten
Samen één, maar toch alleen
Koude voeten in het bed
Even geen gekroel, gekeuvel
Of iemand die haar theetje zet

Extra kriebels in haar buik
Ze leest zijn brieven keer op keer
En weetje, deze mooie woorden
Raken haar juist nu nog meer

Een beetje ziek, is ze het meisje
Koude voeten, maar dat went
Trots op hem, haar militair
Die ze steeds iets beter kent

Geleefd heeft hij en ook gevochten
Voor de vrijheid van de mensen
Die zich een bed met koude voeten
Enkel toe konden wensen..

Zonder zorgen slaapt het meisje
Koude voeten doen geen zeer
En dromen maakt alles mooier
Daar zijn ze samen, telkens weer..

 

Ik vind het prachtig! Ik hoor graag van jullie wat jullie ervan vinden:

 

 

 

Diep ademhalen, positief blijven en doorgaan. Thuisfront dip

Vertel mij niet dat het snel gaat
Vertel mij niet dat het makkelijk is
Het gaat niet snel. En het is niet makkelijk
Ja makkelijk voor andere mensen (voor hun gaat alles door) maar voor mij….. voor mij zijn minuten uren.
Ik ben een zeer positief ingesteld persoon, maar soms zie ik het ook even niet meer.
Dagen voelen aan als weken. Ik heb het gevoel dat mijn leven zonder mijn man niet volledig is. Wat…..dat is niet alleen een gevoel dat is een feit.
Ik mis hem soms meer dan ik dragen kan
klinkt dramatisch, maar soms denk ik pffffff lang genoeg weg geweest…..tijd om terug te komen
Het is vreselijk om zonder hem naar bed te gaan.
Mijn ritme staat ook enorm op zijn kop.
Duik diep in de nacht in bed en ben er de volgende morgen weer vroeg uit. Wie heeft er tips voor dikke ogen want die beginnen zo langzamerhand te komen 🙂
Zonder hem te eten, om alles alleen te moeten doen.
Eten….het is een behoefte die een mens nodig heeft.
Dus pak ik maar een broodje, een bakje rauwkost voor wat vitamines, wat fruit op zijn tijd.
En regelmatig ga ik even eten bij mijn ouders of schoonouders.
Dat is maar goed ook want anders zou ik gewoon niet goed voor mij zelf zorgen.
Ik heb er gewoon geen zin in. De reacties beginnen nu te komen. Niet te mager worden hé, maar ach als hij straks thuis is……komt dat er wel weer bij 😉
Boodschappen doen en al die gezellige mensen in de supermarkt te zien.
Verschrikkelijk vind ik dit. Raar want tijdens een oefening heb ik daar totaal geen last van.
Komt het omdat ik niet weet wanneer hij thuis komt? Ik weet het niet, maar al die boodschappenkarren volgeladen die wij normaal ook hebben….loop ik nu met een klein mandje door de supermarkt. Ik vind mijzelf zielig en ja daar mag ik ook wel een keer aan toegeven. Ik hoef me niet altijd groot te houden. Dus de supermarkt vermijdt ik zoveel mogelijk of ik kom op de momenten dat het er rustig is.
Wat me dan wel weer opvalt, is dat mensen niet zo gezellig met elkaar omgaan. Snauwen op elkaar en commanderen elkaar. Lekkere relatie denk ik dan, waardoor het gemis soms nog groter wordt.
Vrienden, collega’s en mensen om me heen proberen me te steunen
Ik zou ze niet kunnen missen.
Toch hoe goed ook gedaan en bedoeld….het is niet hetzelfde als wanneer hij er weer zou zijn.
Mensen vinden het ook eng om mij te benaderen (ik zie er heel normaal uit hoor 🙂   ) maar ik merk dat ze niet veel durven te vragen.
Bang dat ze zijn dat ik het nog zwaarder krijg. Bang dat ze een gevoelig onderwerp aansnijden wanneer ik vrolijk ben.
Dat maakt het nog moeilijker. Vraag het mij gewoon!! Je merkt vanzelf wel of ik die arm op dat moment nodig heb of dat het goed gaat
Bang omdat ze een snauwerig antwoord krijgen op een domme vraag: heeft hij al geschoten!
Ohhh verschrikkelijk die onbegrip 😦
Mijn liefdesverklaringen schrijf ik wekelijks op kaartjes, brieven en de pakketjes die ik hem stuur.
Iedere keer weer iets origineels verzinnen. Lastig, maar ik geef toe dat ik dit één van de voordelen vindt.
Altijd leuk om te doen namelijk. Al is soms diep in de nacht (maakt toch niet uit omdat ik er toch weinig slaap) schrijven doe ik iedere dag.
Een kaartje, een briefje, het maakt niet uit, maar alles deel ik op papier (bijna alles dan want ik behoed hem ook nog eens voor bepaalde zorgen hier thuis)
Ik wacht op zijn telefoontje of een berichtje
De kriebels die ik voel als de telefoon gaat.
Soms ook de frustratie want ook mij kan het wel eens niet uitkomen wanneer hij belt.
Ik ben ook wel eens even ergens anders mee bezig of op een plek waar ik niet ongestoord kan praten.
De telefoon over laten gaan en niet opnemen……No Way.
Stel toch dat er iets aan de hand is.
Het piepje dat ik een berichtje binnen heb laat mij alles uit mijn handen vallen.
Eerst even snel lezen hoe het gaat en wat hij schrijft.
Terwijl ik nog zoveel wil zeggen of schrijven zie ik dat de verbinding weer weg is.
Terwijl ik nog even met hem verder online wil kletsen geeft hij aan dat hij verder moet.
Ik probeer weer verder te gaan met waar ik mee bezig was
De momenten aan de telefoon van even samen zijn houden mij op de been en trekt mij door de uitzendduur heen.
Ook niet altijd het geval: want soms gaat het gewoon even niet goed met mij.
Daar ga ik hem niet mee lastig vallen. Voorgaande uitzending heb ik dat vaak niet goed verborgen kunnen houden
Hierdoor merkte ik dat hij het zwaar had.
Ik vind dat niet noodzakelijk en wil graag dat hij zijn hoofd bij zijn werk houdt.
Op de momenten dat ik het zwaar heb en hij heeft net gebeld wordt het nog zwaarder. Het gemis is nog meer aanwezig.
Meestal krijg ik na het telefoongesprek wel een chatbericht “Alles echt goed met je? Je klonk zo anders”.
En mijn antwoord is eigenlijk meestal: ja, tuurlijk schat, maak je geen zorgen over mij. Alles gaat goed.
Ach, we weten het allebei dat dit onze manier is om elkaar te beschermen.
Tel niet de dagen zei hij tegen mij
Tel de weken dan gaat het sneller.
Nou die dagen en weken kruipen voorbij zeg.
Het lijkt wel of er geen eind aan komt.
Misschien komt het wel omdat ik nog niet weet hoelang hij wegblijft.
Snel genoeg kan het mij in ieder geval niet gaan
Wees niet bang zei hij. Ik zie je snel weer.
Gelukkig ben ik nu niet bang. Nog niet, het is nog redelijk rustig en veilig.
De vorige uitzending is de angst onder mijn huid gekropen en niet meer weg gegaan.
Deze uitzending ga ik met de angst redelijk relaxt om.
Wel ben ik mij ervan bewust dat het ook zo maar kan veranderen.
Tot die tijd (die hopelijk niet komt) blijf ik positief dat er weinig aan de hand is

De dik gedrukte woorden heb ik bij de vorige uitzending (Afghanistan) via een vriendin gekregen en toen aangepast aan mijn eigen situatie. Het was mij toen op het lijf geschreven.  Zo apart om dat nu terug te lezen en het weer hetzelfde maar ook anders te zien.

Zo blijkt maar weer dat iedere uitzending een andere uitzending is. Geen ene missie kan je vergelijken met een andere missie. Toch blijft het missen 24/7 door mijn hoofd heen gaan. De dip die ik afgelopen week had was even niet mis. Even had ik de neiging om te zeggen, ik trek het niet meer. Kom alsjeblieft naar huis. Ik weet dat dit niet gaat, ik weet dat ik ook hier weer door heen ga komen. En ook schaam ik mij. Ik mis alleen mijn liefde van mijn leven omdat hij zich inzet voor onze vrede en veiligheid. Mensen zijn in het verleden gesneuveld of gestorven aan verschrikkelijke ziektes, een ongeluk, noem het maar op. En ik zit hier te zeuren omdat ik mijn militair mis die gewoon weer thuis komt (want daar vertrouw ik gewoon op). Eigenlijk te beschamend voor woorden, maar het is wel heel even mijn gevoel nu.

Ik weet dat het vanzelf weer morgen wordt met weer een nieuwe dag en hopelijk voel ik me dan weer een stuk beter!
Volhouden en niet zeuren. Diep ademhalen, positief blijven en doorgaan. Dat is wel mijn kracht die ik tegenwoordig heb.
Dat is de kracht die ik van mijn militair heb geleerd.
Zoals hij net zo trots is op mij…..ben ik alle dagen van het jaar op hem!

Extra toevoeging: Dit heb ik afgelopen week al geschreven.
Ik ben al weer redelijk uit mijn dip (het zonnetje maakt veel goed) en voel me alweer een stuk sterker dan van de week. Af en toe heeft het thuisfront dit soort dagen en dat is niet erg. Dat mag en hoort erbij. Het is ook niets om mij voor te schamen. Waarom ik het dan nu alsnog plaats? Omdat ik denk dat meer mensen wel eens mogen weten hoe het soms kan zijn. Het is niet altijd te dragen, maar je moet wel want je hebt geen keus. Het gemis is er altijd. En zelfs ik, als positief denkend persoon, kan mijzelf soms even behoorlijk tegenkomen. De ene keer is het gevoel een uurtje down zijn…..de andere keer duurt het een paar dagen. Er door heen komen lukt altijd wel. Juist ook door mensen die ik om mij heen heb die mij wel begrijpen. En nee, ik wil niet dat het thuisfront zielig overkomt. Ik wil wel dat er meer begrip komt voor het thuisfront en de militairen en ook de veteranen. Ik hoop door gewoon heel open en eerlijk te zijn dat meer mensen gaan inzien wat er soms voor gedaan wordt en wat er soms voor gelaten wordt.