Wij konden onze dag in vrijheid vieren!

Zoals al eerder geschreven had ik even de tijd nodig om enkele dingen een plek te geven. Met ons gaat het goed. Wij genieten van het samenzijn en van het thuis zijn. Natuurlijk wel gewoon aan het werk, maar ’s avonds mijn militair thuis is wel zo prettig.

Ik had jullie beloofd om terug te komen op onze trouwdag. Waarom ik dit alsnog na die lange periode doe? Omdat ik jullie wil vertellen hoe indrukwekkend en mooi en onze dag was. Nou is als het goed is je trouwdag één van de mooiste dagen van je leven. Bij ons stond de trouwdag niet alleen in teken als de mooiste dag, maar hebben wij ook herdacht. Op onze bruiloft liep als rode draad “operatie marketgarden”. Zoals jullie wel weten hebben wij een Engelse Veteraan uit de tweede wereldoorlog in huis gehad. Onze veteraan (zoals wij hem liefkozend noemen) is in januari 2014 overleden. Helaas heeft hij onze trouwdag niet mee kunnen maken.

Op het moment dat wij aan het zoeken waren naar een locatie om te trouwen riep ik naar mijn man “waarom trouwen wij niet in Oosterbeek”? Wij wonen er niet, maar komen er wel regelmatig. Mijn man ( ja dat mag ik nu echt zeggen hahaha, het staat nog wel raar zo op mijn beeldscherm) heeft mij jaren geleden tijdens onze eerste date meegenomen naar Oosterbeek. Romantische plek voor een eerste date hé hahahaha. Dat zegt wel iets over zijn interesse. Hij wilde graag dat ik zou zien wat er in Oosterbeek is gebeurd. Daar liepen we dan jaren geleden………smoorverliefd…………..door Oosterbeek. Hij nam mij mee naar het museum, de oude kerk en de begraafplaats.  Niet echt een plek voor een eerst echt uitstapje. Toch wist mijn militair mij daar gelijk te raken door zijn uitleg en geduld om mij precies te vertellen wat daar gebeurd is tijdens de 2de wereldoorlog. Hier sloeg de vonk dus echt over bij mij. Toen wij onze Engelse Veteraan in huis kregen (65jarige herdenking) ben ik mij nog meer gaan verdiepen in “de slag om Arnhem” en dan voornamelijk het gebied van Oosterbeek. Juist door de informatie van onze Veteraan kwam het nog dichter bij. Dus……..voor mij was het een perfecte plek om te gaan trouwen in Oosterbeek. Echter had ik niet gerekend op de gedachte van mijn militair. Trouwen in Oosterbeek is goed, een mooi idee, maar dan wil ik trouwen op 17 september……………was zijn antwoord. Dit was de dag dat het precies 70 jaar geleden was dat “operatie marketgarden” begon. Tja……….. ga dat maar eens regelen!

Wij zijn dan ook een behoorlijk tijd bezig geweest met de voorbereidingen en vooral om overal toestemming voor te krijgen. Wij wilden namelijk graag dat onze huwelijksvoltrekking plaats zou vinden in De oude kerk van Oosterbeek. En dat op 17 september terwijl het de 70 jarige herdenking is! De kerk is de hele week gesloten voor huwelijken. Toch ons verhaal bij het kerkelijk bureau neergelegd. Zij gingen overleggen. Na enkele spannende weken kregen wij het akkoord om ons “burgerlijk” huwelijk te voltrekken in de Oude Kerk. Kerkelijk bureau…………en dan speciaal Kathy………..bedankt voor de hulp!

En dan de grote dag
ja, ik sla even een stukje over want anders wordt het helemaal zo’n lang verhaal.
Wij trouwen in aanwezigheid van een klein clubje familie en dierbare mensen. De locatie voor de rest van de dag was Hotel Dreijeroord. Een prachtig hotel ook wel genoemd “The White House” (enorm jammer, maar inmiddels heeft dit familiehotel zijn deuren moeten sluiten). Voor ons was er geen twijfel over deze plek. Het hotel heeft nog de uitstraling of je terug gaat in de tijd. En dan niet omdat het oudbollig is, maar omdat dit paste in de sfeer van het hotel. Dit hotel werd dan ook alle jaren nog veel bezocht door veteranen. Voorwerpen uit de oorlog, maar ook oude foto’s hangen her en der door het hotel heen. Het ademt nog oude sfeer om het maar zo uit te leggen. Wij zijn de dag van te voren al aangekomen om niet op de grote dag te hoeven stressen. Het hotel zit al redelijk vol met Engelsen. Veel kinderen van veteranen, maar ook nog een paar veteranen. Het worden er steeds minder natuurlijk.  Oud, maar vol energie, voor hun gaan de herdenkingen weer beginnen. Sommige zijn al dagen lang druk, want overal wordt naar hun komst uitgekeken.

17 september: Het is in jaren niet zo’n mooi weer geweest. Het was zelfs zweten in mijn jurk 🙂
’s morgens foto’s wezen maken bij het museum “Hartenstein” In de tuin en op het bordes. Het bordes en de oude ingang op de achtergrond. Daarna door naar de Rijn. Hier heeft onze eigen veteraan enorm gevochten dus dit was voor ons plek die bezocht moest worden. De laatste locaties voor foto’s was bij de kerk zelf. Allemaal plekken waar enorm gevochten is tijdens de 2de wereldoorlog. Oké, het was misschien een beetje naïef van ons. We wisten wel dat er iets bekijks zou komen, maar dat het zoveel zou zijn hadden wij echt nooit verwacht. Ik heb nog nooit zoveel handen geschud en felicitaties gehad van mensen die ik totaal niet ken! Ons huwelijk gaat helemaal goed komen want ik heb nog nooit zo vaak “god bless you” gehoord. Veel Engelsen (kinderen van veteranen en veteranen zelf) kwamen even een hand geven of riepen ons toe. Nederlanders die op hun fietsje genoten van het mooie weer stopten om te blijven kijken. Zoveel bedankjes van mensen om juist op deze dag te gaan trouwen. Overweldigend was het allemaal. Nou vielen wij ook wel op. Meer als dat we voorzien hadden. Mijn man in zijn mooie ceremoniële tenue was al een enorme verschijning. En ach……zelf zag ik er ook niet verkeerd uit hahahahaha een beetje verwaand mag op je trouwdag toch! Het vervoer voor ’s middags waren oude auto’s (jeeps en er reden een paar originele motors mee e.d.). Origineel militair vervoer uit de 2de wereldoorlog. Onze jeep was zelfs gebruikt in Oosterbeek. Zulke auto’s trekken natuurlijk veel aandacht. En natuurlijk…..hoe indrukwekkend is het om de collega’s van mijn man te zien staan tijdens de militaire erehaag en welkom geheten te worden.

Ik ga nu niet alles hier neerschrijven. Toch wil ik jullie nog mee nemen naar 2 momenten. Voor ons beide hele bijzondere momenten. Sinds het overlijden van onze veteraan hebben wij contact met zijn zoon en schoondochter. Zij wisten dat wij gingen trouwen en vroegen ons of zij mochten komen kijken. Zij waren toch in  Nederland voor de herdenkingen. Hoe bijzonder om deze mensen op onze trouwdag terug te zien. Hun vader kon er niet meer bij zijn, maar zij hebben dit trieste gevoel helemaal weggenomen. Een emotioneel moment toen ons ringkussen aan hun getoond werd. Hierin hadden wij namelijk de badge verwerkt van hun vader/schoonvader met daarboven op onze ringen. Zo was onze veteraan en toch nog een beetje bij. Zeer bijzonder dit.

Aan het eind van de dag zijn wij samen met de fotograaf naar de begraafplaats geweest. Wij hebben hier een krans gelegd voor alle gevallenen tijdens de slag om Arnhem. Het was aan het eind van de middag. De zon ging al een klein beetje onder. Er waren maar enkele mensen op de begraafplaats. Gelukkig maar, want ik voelde mij toch een beetje ongemakkelijk in mijn trouwjurk om daar aan te komen lopen. Dat gevoel was trouwens snel weg want wij merkte al snel dat we alleen maar respect kregen van de mensen die aanwezig waren. Op deze begraafplaats zijn wij met z’n tweetjes zo vaak geweest. Even een bloemetje leggen voor alle gevallenen en sinds kort leggen we dus ook een bloemetje voor onze eigen veteraan (die gewoon in Engeland begraven is) En nu op deze dag………….70 jaar naar het begin van de “slag om arnhem” ………………….onze trouwdag………… staan wij stil bij wat zij hebben gedaan. Wij staan stil bij de omgekomen militairen en hun thuisfront…………gewoon even samen stil staan en niemand meer om je heen zien. Kippenvel en zachtjes vullen onze ogen zich met tranen. Wat zijn wij dankbaar dat wij deze dag ………zo in vrijheid mogen vieren!

dankbaar

dankbaar

De gelukkigs ballon werd al snel doorgeprikt. Helaas verloren wij kort hierna een dierbare vriend. Daarom heeft het zo lang geduurd voordat ik weer kon schrijven. Ik moest mijn gevoelens op een rijtje zien te krijgen. Van intens geluk naar diep verdriet. Mijn bruiloft stond in het teken van gedenken en herdenken met daarnaast alles in een militair sfeertje. Helaas de crematie enkele weken later weer. Het kwam te snel op te elkaar en was te confronterend. Op mijn bruiloft stond er een erehaag voor ons……….een paar weken later voor onze vriend die is overleden. Mijn volgende blog lees je meer.

Tot snel
vrouwvanmilitair

Thuisfront laat je horen!

En de dagen worden weken, en de weken worden maanden. Ik zal jullie snel bijpraten, maar daarvoor moet ik de tijd nemen. Toch wil ik even iets onder jullie aandacht brengen.

Wij, als thuisfront kunnen best wel eens mopperen over hoe het nu gaat en hoe alles geregeld is binnen Defensie. Vooral omdat je als thuisfront regelmatig moeten schakelen. Dus ja, laten we eerlijk zijn……als thuisfront zijn wij wel heel belangrijk voor Defensie.

Zonder thuisfront geen inzet. Dit zijn de woorden die minister van Defensie Jeanine Hennis vorig jaar tegen de Tweede Kamer zei. Ook de AFMP onderkent het belang van het thuisfront voor een succesvolle missie. En om nóg beter zicht te krijgen op de vraagstukken die het thuisfront bezighouden, houdt AFMP een enquête onder de partners en een enquête onder ouders van thuiswonende militairen. Deze enquête mag iedereen invullen. Dus ook het thuisfront van niet AFMP leden zijn welkom om deze enquête in te vullen. Het maakt niet uit welke rang of krijgsmachtonderdeel. Er zijn 2 verschillende vragenlijsten.

Ik heb het uiteraard zelf ook ingevuld. Ik vind het namelijk wel heel belangrijk om mij te laten horen en te laten weten hoe mijn ervaringen zijn. Neem jij ook even de tijd om dit te doen? Zoveel tijd ben je er niet voor kwijt, het kost je een paar minuten. Dus bij deze zeg ik echt……….THUISFRONT LAAT JE HOREN……dit is je kans!!!!

Om het je iets makkelijker te maken hierbij gelijk de link naar de directe pagina van het AFMP.

http://afmp.nl/inhoud/artikel/enquete-thuisfront

Tot snel!

 

 

Wat een jaar was 2014

2014 was een jaar om niet snel te vergeten voor mij. Uitzending, huwelijk en dan noem ik al gelijk een dal en een piek. Zo nog meerdere pieken en dalen meegemaakt. Wanneer ik door mijn blog heen scrol ben ik mij ervan bewust dat ik jullie nodig moet bijpraten. De gebeurtenis waar ik jullie toch in mee wil nemen lag emotioneel nog te hoog voor mij. De ergste en donkere kant is nu een beetje aan het slijten dus ik hoop er binnenkort klaar voor te zijn om dit ook te kunnen delen. Want ook dit hoort bij mijn leven en mijn leven met mijn militair.

Ik wil gelijk via deze weg een heel gezond, liefdevol, maar vooral ook veilig 2015 toewensen. Ook wil ik jullie vragen rekening te houden deze dagen met diverse mensen. Oudere mensen kunnen vuurwerk geluiden associëren met oorlog. Tegenwoordig zijn dat trouwens niet alleen maar oudere mensen. Denk ook aan onze veteranen en actief dienende militairen. Ook zij kunnen het zwaar hebben deze dagen. Deze mensen wens ik allemaal ook vast veel sterkte toe voor de komende dagen.

Voor 2015 staan er al weer een paar mooie projecten in mijn agenda. Ik blijf mij sterk maken en inzetten voor onze militairen, veteranen en ons thuisfront. En samen met jullie ben ik al een heel eind gekomen in 2014. Tot volgend jaar en alvast bij deze: Een heel mooi 2015 voor iedereen.

Een veilig en liefdevol 2015 voor iedereen.

Een veilig en liefdevol 2015 voor iedereen.

Heel kort want wij genieten!

Een heel kort bericht van mijn kant. Ik schaam mij ergens dat ik sommige mensen niet heb beantwoord,  maar ik hoop ook dat er begrip is. Mjjn streven is altijd om binnen een week te antwoorden op vragen via fb, mijn blog of twitter. Ik ben de laatste paar weken enorm druk geweest.  Ik ben sinds kort ook voor de wet vrouw van mijn militair geworden! !!! Wij hebben een prachtige dag gehad en binnenkort zal ik meer schrijven over mijn leven als vrouw van militair. Nu genieten wij van onze huwelijksreis 🙂

image

3 maanden verder. Hoe gaat het nu?

3 maanden verder…………………. Onderhand zijn we bijna 3 maanden verder sinds mijn militair terug kwam uit Mali. De roes van de eerste paar weken zijn weer voorbij. Het duurde een poos voordat het oude leventje weer opgepakt werd. Langzaam maar zeker, stapje voor stapje merk ik dat wij weer echt samen zijn. …………… Niet zoals de eerste paar weken, wel samen, maar ook in gedachten allebei er niet bij zijn. Weer wennen aan elkaar. Dingen die wij elkaar vertelden gingen langs elkaar heen. Zaken die al via mail of telefoon verteld waren tijdens de uitzending moesten opnieuw verteld worden. Allebei toch weer veranderd door een uitzending. Het was raar in het begin, je bent samen maar toch ben je in gedachten nog steeds met de uitzending bezig. Geen pakketjes meer hoeven samen te stellen, wat heerlijk…….. maar oh zo onwennig en saai. Geen kaartjes meer versturen, niet meer denken met boodschappen doen dat vindt hij leuk of lekker, dat stuur ik op. En vooral die pc en telefoon. Die hebben overuren gedraaid en daar moest ik echt van afkicken. Die hoefde in 1x niet meer de hele tijd aan te staan want stel je toch eens voor dat ik net een mail van mijn man mis! Hij zat nu gewoon naast me op de bank!! De afstandsbediening is weer ingenomen en in de auto ben ik weer verbannen naar de bijrijdersstoel 😉

Hij kwam al heel relaxt terug. Geen verwilderde blik in zijn ogen, maar rustige ontspannen ogen. De eerste week zijn wij thuis geweest. Alleen maar bij elkaar geweest. Lekker op de bank gelegen, een film kijken, wat lekkers erbij. Hij kon er zo dubbel van genieten. De luxe van een bad en een goede douche. Hij genoot van ieder moment. Direct de tweede dag wou hij al uit eten, daar had hij zin in. Zo anders als Afghanistan toen hij alleen opgesloten thuis wou zitten. We zijn lekker wezen winkelen. Dit was ook wel nodig want mijn man was in deze periode toch 11 kilo kwijt geraakt. Waarschijnlijk vooral door de hitte in Mali. Ik kreeg gelijk alle foto’s en verhalen te horen en ja………ik was zo verbaasd. Ik had mij zo voorbereid op een persoon die nog een beetje in zijn eigen wereld zou leven, maar hij was gewoon vanaf het eerste moment echt thuis. Zo voelde het echt.

Dit keer was ik degene die er moeite mee had om alles los te laten. Wij kregen dus een omgekeerde wereld vergeleken met de vorige uitzending. Ik was natuurlijk terwijl hij weg was begonnen met mijn blog, Facebook en Twitter als “vrouw van militair”. Dagelijks was ik daar ook mee bezig. En dit moest ik nu los laten. Nu was het moment om mijn tijd aan hem te geven i.p.v. mij in te zetten voor meer begrip voor onze militairen, veteranen en thuisfront. Dat vond ik enorm lastig om heel eerlijk te zijn. Het was een levenswijze van mij geworden. En…… nu moest ik opbiechten waar ik mee bezig was.

Mijn man wist dat ik een blog heb e.d. maar had in Mali niet door dat dit zo uit de hand liep. Dat er zoveel reacties zouden komen en zoveel mensen die zich hiertoe aangetrokken en begrepen voelde. Mijn interviews, mijn gastcolumn in de Oplinie, mijn blog voor Your Song Powered bij Humanisme, mijn ontmoetingen op het veteraneninstituut en nog veel meer………hij wist er niets van. 2 dagen nadat hij thuis was heb ik het hem verteld. Ik heb hem een stapeltje met kranten en artikelen gegeven en gezegd “dit moet je eigenlijk eens lezen”. Verbazing trok over zijn hele gezicht. Een hele avond zijn wij achter de computer gaan zitten. Hij heeft mijn hele Facebook pagina doorgespit en mijn Twitter account. En zijn mooie lach werd steeds groter……….van trots 🙂  Trots dat ik mij zo inzette voor meer begrip voor zijn en onze wereld. Meer begrip voor onze militairen, onze veteranen die vergeten worden, maar ook voor het thuisfront die in een moeilijke en haast onbegrijpbare wereld leven. Zijn eerste woorden waren; hier moet je veel meer mee gaan doen. Je kunt misschien een klein beetje het verschil gaan maken. Of ik dat kan weet ik niet, maar ik blijf wel doorgaan om mij hiervoor in te zetten.  Doordat ik open kaart speelde had hij ook het begrip dat ik tijdens de vakantie zei “wacht even ik moet even iets delen, of ik moet even een paar mensen opbeuren”.

Na een week thuis zijn wij samen op vakantie geweest. Samen er even uit. In de eerste week hadden we de bezoeken aan ouders al gedaan dus nu even echt weg met elkaar. Wennen was het wel. Ik had het gevoel dat hij helemaal thuis was. Ook in gedachten. Dom van mij natuurlijk. Tijdens de vakantie kwam ik erachter dat er toch veel spanning zat. Hij raakte meer afwezig en ik merkte dat hij terug telde. “2 weken geleden deed ik nog dit of dat”. De roes van de eerste week was dus verdwenen en zorgde voor een paar gespannen momenten. Onderhand weet ik dat ik hem moet laten gaan dan. Ik moet niet gaan trekken met de vraag gaat het goed e.d. Dit heb ik ook gedaan, maar bracht bij mij toch weer veel onzekerheid met zich mee. Is hij dan toch anders? Wij waren in een gebied in Italië waar op dat moment veel werd geschoten voor de jacht. De eerste keer vroeg ik “wat is dat toch voor een geluid”? Mijn militair legde uit dat er geschoten werd i.v.m. de jacht. Oké, als dat moet dan moet dat, wel zielig, maar verder dacht ik niet. Totdat wij op een dag bij het zwembad lagen en hij in 1x riep. $%%^$#@#$$$ hou nou eens op met dat schieten.

Stilte kwam er in mij. Ik die dacht dat het allemaal zo goed ging werd met mijn neus op de feiten gedrukt. Was mij er in 1x van bewust dat dit geluid voor hem iets heel anders betekend dan voor mij. Misschien dat hij niet eens aan Mali dacht, maar het heeft wel een andere betekenis voor hem. Schaamde mij ervoor dat ik hier nog geen seconde bij stil had gestaan. Hoe dom kon ik zijn. Het ging te relaxt, kwam ik achter, er zat een stuk spanning die ik niet wou zien, Waarschijnlijk uit angst voor de vorige keer.

Na 3 weken samen kwam het moment dat ik 100 % ontspanning van beide kanten voelde. Dat was voor het eerst. Vanaf die dag kwamen dit soort dagen steeds vaker voor. Het koste even tijd, maar langzaam kwam het ‘normale’ ritme weer bij ons samen terug. De veranderingen beginnen weer te verdwijnen naar de achtergrond. Het heeft allemaal tijd nodig. Tijd om weer samen te gaan door het leven. Tijd om je leven op te pakken zoals het was daarvoor. Wordt het ooit nog echt als daarvoor? Ik denk het niet………….. ik denk dat we door iedere uitzending een ander ontwikkeld persoon worden. Noem het maar de levenservaring. Die dingen die je meemaakt en niet met elkaar kan delen. De angst die je toch beheerst tijdens een uitzending. Kan er niet echt een vinger opleggen. Ik weet wel dat door iedere uitzending onze relatie sterker wordt. Dat is toch een mooie bijkomstigheid 🙂 Juist doordat je zo bewust met je neus er op gedrukt wordt waardeer je wat je hebt.

Ik heb al eerder geschreven dat ik veel geleerd heb in de periode dat mijn militair weg was, vooral over mezelf. Ook nu heb ik weer een nieuwe kant van mijzelf ontdekt. Ik kan nog sterker zijn dan ik ooit had verwacht. Voordat mijn militair vertrok naar Mali was er een knobbeltje ontdekt in mijn borst. Dit was een goedaardige tumor en kon geen kwaad. Tijdens de uitzending kwam toch naar voren dat het verstandig was om deze alsnog te laten verwijderen i.v.m. misschien wel kans op kwaadaardig worden. Verder zat er iets in mijn lichaam dat misschien wel goed was, maar wat mij een verschrikkelijk onzeker gevoel gaf. Ik ben dus tijdens de uitzending geopereerd. Heb het knobbeltje laten verwijderen. De dag voor de operatie sprak ik mijn man en heb ik hem alleen maar verteld dat ik de volgende dag ging winkelen dus misschien slecht bereikbaar zou zijn. Precies 2 weken voor zijn thuiskomst werd ik geopereerd. Enkele mensen wisten er van af, maar mijn eigen man niet eens. Dit heeft heel veel met mij gedaan. Dat ik dit niet kon delen. Ja, natuurlijk had ik dit door de telefoon kunnen zeggen, maar dan? Dan zit er in een ver land iemand zich helemaal gek te maken…….niemand schiet er iets mee op. Ik ben enorm over mijn toeren geweest durf ik nu wel toe te geven. En toch gaat mijn bescherming naar hem zo ver dat ik het er voor over had. Dezelfde avond heb ik contact met hem gezocht met het verzoek of hij mij kon bellen. Helaas met een zeer slechte verbinding, maar op dat moment was alles achter de rug en kon ik eindelijk de waarheid vertellen. Ga ik te ver in mijn bescherming naar hem toe tijdens een uitzending? Nee, ik vind van niet. Hij zou het zelfde voor mij hebben gedaan. Ondanks dat de situatie in Mali wel een rustige situatie was wil ik dat hij zijn hoofd bij zijn werk houdt. Voor zijn veiligheid, maar ook voor de veiligheid van zijn collega’s. En nu is hij weer thuis en beschermd hij mij……dus is het toch goed! Dat is je leven met een militair. Je zelf soms even helemaal aan de kant cijferen. Dat is toch ook liefde!

Ik heb mij wel voorgenomen om een brief te schrijven naar de minister van Defensie of hij volgend jaar weer een paar weken naar Mali kan 🙂 Geen maanden dat duurt te lang, een paar weken is goed J Mijn man heeft normaal geen hekel aan de zomer, maar de echte warmte daar heeft hij wel moeite mee. Ik ben een echt zonnemens en het kan mij niet warm genoeg zijn. Nu hij terug is uit Mali geniet hij van de warmte en de zon hier in ons eigen land. Positief dus 🙂

Nu zijn we al weer een poosje aan het werk en doen onze dingen weer gewoon. Intussen is mijn militair gewijzigd van functie. De periode van Mali zit er voorlopig op, hoewel die nog lang in onze gedachten doorgaat. Hoewel er nog vaak over gesproken wordt.  De mannen en vrouwen die mijn man daar hebben afgelost komen ook binnenkort weer veilig naar huis. De nieuwe lichting zal weer gaan vertrekken of is alweer vertrokken. En ik blijf meeleven en duim dat ook zij weer veilig naar hun thuisfront terug mogen keren. Natuurlijk zit er altijd een de kans er in dat hij weer een keer op uitzending moet. Niemand weet nog wanneer, nog niet waar naar toe. Als het zo is komen we daar ook wel weer doorheen. Steunen zal ik hem blijven doen, zoals hij mij in al die tijd ook is blijven steunen. Ik heb me in de periode blauw geërgerd aan de reacties van mensen dat ik dan maar niet had moeten kiezen voor een militair. Mensen die amper het fatsoen hadden om te vragen hoe het ging. Hoe hij zich voelde, hoe ik mij voelde. En nu……..komen natuurlijk wel de vragen. Heb je het leuk gehad daar is een vraag die hij kreeg? Dit blijkt wel dat mensen totaal niet door hebben wat onze mannen en vrouwen doen. En om dit naar buiten te krijgen zal ik doorzetten. Ik ben een vechter, geleerd van mijn militair 🙂

 

één van de prachtige boeketten die ik maandelijks ontving van mijn militair

één van de prachtige boeketten die ik maandelijks ontving van mijn militair

Stilte van mijn kant

Het is stil van deze kant en ik kreeg de vraag al of het goed met mij gaat. Het gaat goed met mij, dank jullie wel.

Vorige week heb ik besloten om uit eerbied voor vlucht MH17 even geen foto’s e.d. te plaatsen voor onze militairen, thuisfront en veteranen.
Een opmerking, foto of tekst kan snel verkeerd vallen terwijl het dan niet zo bedoeld is. Daarom heel stil van mijn kant.

Het voelt voor mij niet goed om een foto of een blog te plaatsen voor bijvoorbeeld het thuisfront, terwijl er nu een hele groep mensen achterblijven waarvan hun geliefde niet meer terug komt. Ook de mensen buiten defensie hebben namelijk een gewoon thuisfront. Voor dit thuisfront zijn mijn teksten en woorden ongepast momenteel.

Ook gezien de heftigheid van iedereen heb ik besloten om op fb en twitter erg weinig tot niets hierover te vermelden. Dat houdt niet in dat ik mij er niets van aantrek of dat het mij niets doet.

Mijn hart gaat uit naar de nabestaanden waarvan hun geliefde is weggerukt door een vreselijke oorlog. Een oorlog waar zij helemaal niets mee te maken hebben.
Mijn hart gaat ook uit naar de militairen die deze dagen op Eindhoven en daarbuiten hun werk doen. Hoe trots kunnen wij zijn op onze mannen en vrouwen. Wat hebben zij een zware, emotionele taak.

Ook ik heb dagen bij de buis gezeten wachtend op nieuwe informatie. Ook ik heb nu 2 dagen gehuild terwijl ik de vliegtuigen zie landen op Eindhoven.
Eindhoven….waar ik nog niet zo lang geleden blij stond te wachten op de terugkomst van mijn man. De vliegbasis voelt zo anders nu. Kippenvel overal.

De foto’s en verhalen in de media. De reacties van mensen die mij hebben doen huiveren. Ik snap zeker de emoties, maar ik ben toch wel erg blij dat wij in een land leven waar niet overhaast besloten wordt. Ik kan alleen maar hopen dat er niet nog meer slachtoffers gaan vallen of sneuvelen.
Ik weet dat het leven van onze militairen in het uitzendgebied waar ook ter wereld doorgaat en ook voor hun thuisfront. Zij zullen binnenkort weer gaan vertrekken op missie of thuiskomen.  En toch hoe zwaar is het om te wachten op ons thuisfront terwijl een ander thuisfront niets meer heeft om op te wachten………………….diepe rouw

Ik wil alle nabestaanden, maar ook alle andere mensen die hierbij betrokken zijn heel veel sterkte wensen.

De vlinders gieren door mijn buik! Thuiskomst

Het is alweer even geleden dat ik heb geschreven, maar belofte maakt schuld. En als je iets beloofd moet je het ook doen is mijn instelling.
Weet jij nog wat jij deed op donderdag 8 mei? Ik wel……net zoals ik nog weet wat ik deed op 18-01-2008 en op 17-08-2008. Deze datums blijven voor eeuwig in mijn hoofd hangen. En net zoals ik al jaren op deze dagen even terug denk zal ik dat nu ook met 8 mei krijgen. Op deze datums was ik namelijk op weg naar Eindhoven. Op weg om mijn man op te halen bij de militaire luchthaven. Terug van een heftige verkenning of uitzending.

8 mei, natuurlijk geen oog dicht gedaan. Vroeg mijn bed uit. Beetje op twitter, een beetje op Facebook kijken, niets zeggen want er waren via social media maar weinig mensen op de hoogte dat mijn man zou thuis komen. Dat was een bewuste keus van mij. Regelmatig is mij gevraagd “wanneer komt je man thuis?” Het standaardantwoord was: dat doet er niet toe die informatie geef ik niet vrij. Mij is altijd geleerd vanuit defensie dat je vertrek en thuiskomst datum niet openbaar maakt via social media. Ondanks dat veel informatie online en op teletekst staat heb ik mij gehouden aan deze voorwaarden. Ergens in mei schreef ik wel eens, terwijl ik wist dat het ergens rond de 8ste zou zijn.

Helaas wordt de vlucht met mijn man erin pas om 20.15 verwacht. Dus dat is nog een lange dag wachten. En wachten……..en wachten.  Mijn moeder is al vroeg bij mij. Zij weet dat ik stik van de zenuwen dus komt voor de emotionele ondersteuning de boel hier opvrolijken. Zij rijdt met mij mee naar Eindhoven. Mijn vader volgt later samen met mijn schoonouders. Waarom apart van elkaar……..omdat ik er vroeg wil zijn! Het zal mij niet gebeuren dat ik te laat ben………..ik wacht liever daar dan hier nog zitten stressen.  2 uur voor aanvangstijd mag je pas naar binnen op de luchthaven. Dus dit houdt in dat ik pas om half 7 in Eindhoven mag zijn. Oké, normaal een stukje van nog geen anderhalf uur voor ons, toch we rijden in de spits……….hmmmm hoe laat rijden we weg? Rond kwart over 4 hadden we afgesproken mijn moeder en ik. Mijn vader en schoonouders zouden tegen half 6 gaan rijden. Om half 4 houdt ik het niet meer. Kom op in de auto en we zien het wel. Die kant op, ik wil weg. Ik wil maar 1 ding de kant op waar ik straks mijn man kan zien en omarmen. Natuurlijk dik voor spits weg dus nergens last van. Onderweg nog maar gestopt voor een sigaretje en om tijd te rekken want we gaan veels te snel 🙂 Dik voor 5 uur stonden we al voor een gesloten hek bij de luchthaven. Eerste auto……..en een hek wat nog dicht zit en echt nog niet opengaat Whahaahah dikke lol mijn moeder en ik. Beetje fanatiek dit. Tja, beter anderhalf uur wachten voor een dicht hek als onderweg stressen is mijn motto! Om kwart over 5 gaat in 1 keer het hek open. Langzaam schuift het open en ik kijk mijn moeder aan. Mam……….we mogen er nog niet op, het staat niet voor niets aangegeven dat dit pas 2 uur van te voren mag……Hup, rijden zegt mijn moeder, dan wachten we daar wel weer. Achteraf is het hek natuurlijk opengezet voor mensen van de catering en het thuisfront comité, natuurlijk niet voor ons, maar we staan al mooi op de parkeerplaats. Weer een stapje dichterbij mijn man, zo voelt het. Ik zie de hal met de letters Vliegbasis Eindhoven. Ik ben er bijna.

We kletsen maar wat over koetjes en kalfjes. Hoe zal het met hem zijn, hoe ziet hij eruit? Is hij anders? We hebben het over de vorige keren en ik barst van de zenuwen. Het stomme is dat ik zo zeker ben van mijn relatie, maar mij op zo’n moment inwendig afvraag…… zal hij mij nog leuk vinden? Vrouwen pffff ik weet het moeilijke wezens 😉 Om zes uur trek ik het niet meer. Mijn blaas knapt bijna uit elkaar en ik kan toch moeilijk de bosjes daar induiken 🙂 Kom op mam….. en kwartiertje te vroeg naar binnen, maar we gokken het erop. Ik leg wel uit dat ik echt naar de toilet toe moet. Binnen worden we hartelijk ontvangen, maar ik zeg alleen maar………….sorry ik moet zo nodig, eerst even naar de toilet. Gelukkig was de zeer lieve en vriendelijke meneer van het thuisfront comité dit soort dingen wel gewend dus ik stuif hem voorbij.

Tja, en dan zit je niet meer thuis te wachten, sta je niet voor een gesloten hek, zit je niet in de auto op de parkeerplaats te wachten, maar ben je binnen in de aankomsthal. Zenuwen, stress en vlinders gieren door mijn buik heen. Nog even volhouden. Pfffffff nog even………….nog meer dan 2 uur. Mopperen, kwartier vertraging………Kom op ik heb het al die maanden volgehouden en nu kom ik die tijd ook nog wel door. Heel apart om als eerste in die hal aanwezig te zijn. Heel apart om daar te staan met z’n tweetjes en er is verder nog niemand.  Inmiddels telefonisch contact gehad met de andere auto die onderweg is. Het blijkt de drukste avondspits te zijn en zij staan nog helemaal vast. Wat ben ik blij dat ik er ben. Af en toe loop ik eens naar buiten, rook weer de zoveelste sigaret, praat met de meneer van het thuisfront comité en banjer door die grote hal heen. Stil zitten is geen optie meer.  Alles is keurig verzorgd. Er is koffie en thee en ook broodjes genoeg voor iedereen. Complimenten daarvoor. Alhoewel ik zelf een broodje weg heb zitten spoelen. Niet omdat het niet lekker was, maar ik kon van de zenuwen toch geen hap door mijn keel krijgen. Heel langzaam, maar ook vrij laat (vergeleken met de vorige keren) druppelen mensen naar binnen toe. Veel dik in de stress omdat zij hartstikke vast hadden gestaan in diverse files. Ook mijn schoonouders en vader komen aan. De club is compleet, laat dat vliegtuig maar landen. Helaas moeten we nog even wachten. Mijn ouders en schoonouders kennen mij door en door en weten dat ze mij met rust moeten laten. Raar mens ben ik, ik weet het 😉 maar ik sluit mij een beetje op in mijn eigen cocon dan. Sluit mij even af van de rest van de wereld en nee ben niet de gezelligste voor de familie dan. Voor het raam staar ik naar buiten. Het besef……………straks komt daar een vliegtuig en dan zie ik hem weer!!! Weer komt de onzekerheid…….zie ik hem wel, kan ik hem wel vinden in de grote groep. Bijna 100 militairen komen terug. Ga uit van gemiddeld 4 personen die komen om op te halen (sommige zijn met z’n tweetjes, sommige zijn met grote groepen) tel dus maar uit hoeveel man er ongeveer staat te springen, te stressen en te doen. Tranen lopen al over mijn wangen terwijl ik naar buiten kijk. Dat geeft niet, niemand die je hier raar aankijkt. Iedereen heeft hier hetzelfde gevoel en doel. Hun militair verwelkomen.

20.00 uur. Nog even snel naar buiten, “laatste sigaret hoor” roep ik tegen de meneer van het thuisfront comité lachend. “je hebt nog tijd genoeg zegt hij”. Neuhhhh stel je toch eens voor dat ik buiten sta terwijl het vliegtuig misschien heel misschien wel ietsiepietsie eerder landt. Ik kruip weer stiekem tussen de mensen door naar het raam (soms heeft klein zijn wel zijn voordeel 🙂  )

De opwinding stijgt. Daar komt een vliegtuig aan, zullen ze het zijn…………….tromgeroffel tegen de ramen, gejoel, gegil en geklap…………Ja, ze zijn het!!!!! Ik ben alleen maar stil op dit soort momenten. Totaal weer in mijn eigen cocon sta ik de tranen weg te drukken. Wat ben ik blij, het vliegtuig is veilig geland, mijn man is veilig weer terug op Nederlandse bodem. Iedere keer wanneer ik daar sta ben ik daar zo dankbaar voor. Ik ben mij ervan bewust dat er gezinnen zijn die ook daar op Eindhoven hebben gestaan, waarvan de militair niet veilig is teruggekomen. Iedere keer sta ik hier bij stil hoe dankbaar ik weer mag zijn. Dat is de reden dat ik mij terug trek in mijn wereldje. Even mijn eigen gedachten tot rust brengen en dankbaar zijn voor wat ik heb. Een missie is en blijft een missie. Als vrouw van een militair, man, ouders, familie, kinderen weten we allemaal dat er een risico is. Dat is de reden om mij zelf afsluiten van honderden mensen in zo’n grote ruimte. Dankbaar en met kloppend hart, tranen over mijn wangen kijk ik naar het vliegtuig. We hebben het weer gered!

De trap gaat naar het vliegtuig toe en ja daar komen de eerste mannen/vrouwen aangelopen. Weer een enorm gegil en applaus. En dan……….zie ik hem in 1 keer. Ik herken hem bijna niet met zijn enorme bruine gezicht en 11 kilo lichter. Jeetje, wat is hij bruin. Ik moet nog een keer goed kijken….is het hem echt? En dan ziet hij ons ook. De arm gaat de lucht in en er wordt fanatiek gezwaaid naar elkaar. Oké, vrouw van……..daar sta je dan en zie je hem weer. Eén grote stralende glimlach op zijn gezicht. Heerlijk wat houdt ik van die man!

Onze mannen en vrouwen moeten nog even naar binnen hun spullen pakken en krijgen nog een korte toespraak. Keurig de toespraak duurde gelukkig echt niet lang. En dan komen ze……de eerste militairen komen de aankomsthal ingelopen. Groot en dik applaus!!! De volgende militairen komen de hal in gelopen. Weer een groot en dik applaus. Complimenten voor ieder thuisfront dat iedere militair die de hal in liep een enorm applaus gaf. Complimenten voor het thuisfront dat met spandoeken meer achteraan stond! Ik was er erg blij mee en mensen om mij heen ook! Natuurlijk ben ik wel boven op een stoel geklommen. Iedereen eigenlijk, dat geeft niet, iedereen wil zijn of haar militair zo snel mogelijk zien en vinden in die chaos van mensen.

En dan……………….zie ik hem de hal in komen lopen. Ik roep een keer hard. Geen nut natuurlijk, net of hij dat hoort. Ik kan niet langer wachten en spring van mijn stoel af en kan rennen op die hoge hakken van mij hoor. Recht in de armen van mijn militair. Recht in de armen van mijn man. Recht in de armen van de persoon waar ik zo trots op ben. Ik zie een lach van oor tot oor. Ik zie fonkelende, stralende ogen in dat bruine gezicht. En net als bij het afscheid nemen weet ik door te kijken in die prachtige ogen (verliefde puber)…………het zit goed tussen ons. We zijn weer samen. Het belangrijkste is dat ik rustige ogen zie, geen verwilderde ogen. Ik weet gelijk dat dit een stuk beter is vergeleken met de vorige keer. Eén grote last valt direct van me af. Hem weer los laten……….nee voorlopig niet.

Samen rijden wij met de auto naar huis, raar en onwennig zelfs. Mijn ouders en schoonouders rijden samen in een auto naar huis. Thuis bij mijn schoonouders doen we nog even snel een bakje samen. Even een half uurtje en we zijn weg. Dit weten ze van te voren en daar is gelukkig ook alle begrip voor. Terug naar huis. Terug naar de plek waar we samen horen te zijn. Thuis de plek waar we ook weer gaan werken aan het leven samen. Thuis waar we weer aan elkaar moeten wennen. Thuis waar hij opgewacht wordt door een stel zeer enthousiaste huisdieren. Die ook zo blij zijn dat de baas weer thuis is. Thuis…………..dat is op dit moment de mooiste plek voor een militair en zijn gezin!!

Inmiddels zijn wij alweer aan het werk. Volgende blog zal ik schrijven over de periode hierna. Tot snel weer!!

 

thuiskomst

Wachten!

Kleine update

Korte update: hahaha klinkt zakelijk. Langzaam land ik weer op aarde. Langzaam het besef dat we alles weer samen kunnen doen. Vreemd want vorige week was ik nog alleen. Ik stap weer aan de andere kant van de auto in ipv achter het stuur. Televisie staat weer vaker aan……kortom het is wennen. Een groot voordeel. ….de verwilderde blik die ik bij terugkomst uit Afghanistan heb gezien is nu totaal niet aanwezig. Dat haalt een enorme spanning weg. Ontzettend relaxed is mijn militair zelfs. De eerste paar dagen was ik zelf nog heel erg onrustig.  Intussen begint ook de rust bij mij te komen.  Omgekeerde wereld vergeleken met de vorige keer. Ik heb nu al zoveel over de missie gehoord terwijl het de vorige keer echt maanden duurde voordat hij maar iets vertelde. Opluchting aan deze kant dus.

Komt echt nog uitgebreider blog met het weerzien ed, maar voorlopig hou ik het nu even lekker kort. Ik ga weer verder genieten 😉

image

My Love, My Hero!

Ik weet dat niet iedereen facebook of twitter heeft. Voor veel mensen nog overbodig, maar wel even voor de overige groep het volgende:

Beloofd is beloofd……..Moet ik nog meer vertellen op dit moment. Nee, ik heb beloofd dat ik jullie zou informeren wanneer hij thuis zou zijn.
Ik heb mijn militair, My Love, My Hero weer in mijn armen. Hij is weer veilig bij mij thuis gekomen!!!

Ik schreef ergens in mei. Dat klopte dus ook 🙂
Nu gaan wij eerst genieten van elkaar en weer wennen aan elkaar. De volgende fase gaan wij nu in.
Wanneer ik tijd en het belangrijkste…..zin heb….zal ik een blog schrijven over zijn thuiskomst. Wij gaan nu eerst een paar weken op een onbewoond eiland zitten 🙂
Misschien horen jullie al snel iets van mij, misschien gaat het een poosje duren, maar ik kom terug!

Tot binnenkort allemaal!!!!

Niet storen a.u.b. :-)

Niet storen a.u.b. 🙂

Een achtbaan van emoties

Sinds ik ben begonnen met bloggen heb ik ook een Twitter en Facebook dat weten jullie wel. Ik begon heel rustig en had nooit verwacht dat het zo enorm gelezen en gevolgd zou worden. Nooit verwacht dat ik zo benaderd zou worden door allerlei partijen. Inmiddels heeft er een interview plaatsgevonden met het AD en met een weekblad (dit moet nog geplaatst worden). Heb ik een bijdrage mogen leveren voor Your Song powered by humanism Een manier om thuis te komen  Schrijf ik een gastcolumn voor de OpLinie/AFMP   en ben ik vermeld in de GV Present
Ik ben zelfs nog benaderd door een televisieprogramma. Die laatste heb ik maar afgeslagen omdat ik dan mijn anonimiteit kwijt zou raken 🙂 Wie weet misschien ooit in de toekomst.

Op Facebook en Twitter heb ik zoveel verbondenheid gekregen. Dat had ik nooit verwacht. Ik heb zoveel lieve reacties gehad op mijn blog, maar ook zoveel steun via Twitter. Op Facebook zie ik dat mensen elkaar steeds meer gaan steunen. Mooi om te zien want ik kan het niet alleen en dat wil ik ook niet.

Schrijven over mijn leven is niet altijd makkelijk. Er zijn er meerdere die dit doen en hoe hou ik mijn blog zo origineel mogelijk. Hoe hou ik mijn lezers betrokken bij mijn blog? Besloten om daar niet over te gaan piekeren want ik schrijf gewoon op wat ik belangrijk vind. En wie het wil volgen die volgt het. Ik zit hier niet te schrijven om beroemd te worden. Wel om de aandacht te krijgen voor meer waardering. Ik heb echt wel eens gedacht “moet ik stoppen met bloggen, Twitteren en Facebook”. Ik heb echt wel eens gedacht……het is mij teveel want ik heb ook een druk privéleven. Echt ik heb er wel eens van wakker gelegen. In mijn geval niet erg want slapen doe ik al maanden niet normaal hahaha. Soms is ook de jaloezie een groot struikelblok geweest. De ene krijgt de aandacht de andere niet. Er zijn mensen die niet weten hoe ze daar mee om moeten gaan. Echt wel eens overwogen om te stoppen om te zorgen dat de andere mensen ook een kans krijgen. Toch ben ik niet gestopt en doorgegaan. Tenslotte doen wij dit allemaal met één doel: meer waardering voor onze militairen en veteranen. Wanneer die waardering er komt volgt vanzelf de waardering voor het thuisfront. En ben ik toevallig degene die hiervoor benaderd wordt dan pak ik de kans. Met het doel wat wij alle (bloggers) hebben, het naar buiten brengen van ons verhaal. Wat doet het met ons. Wat is ons leven nou precies. Dus jullie zijn nog lang niet van mij af 🙂

Een achtbaan van emoties zijn de laatste maanden geweest. Door al het moois wat ik heb meegemaakt, maar ook door de angst en het gemis van mijn man.

Ik kan door zetten als dat moet. Tenslotte doet mijn man dat ook. Hij zet door om veilig thuis te komen met zijn mannen/vrouwen. Ik zet door om te zorgen dat er meer waardering gaat komen voor hem en zijn mannen/vrouwen. Jong en oud. Ik zet door voor het respect dat onze veteranen moeten krijgen. Ik zet door voor het thuisfront, voor de waardering die zij verdienen.  Het is niet altijd leuk geweest. Ik heb ook een paar hatelijke reacties gekregen. Deze heb ik uiteraard niet geplaatst en daarom ben ik blij dat ik de reacties altijd eerst kan lezen voordat ik beslis of ik het wel wil plaatsen. Op die momenten ben ik echt wel eens overstuur geweest. Heb ik echt wel eens gedacht……wil ik dit wel. Waarom ik door ben gegaan?
Omdat ik merendeel reacties krijg die mij over die streep heen trekken. Een vader van een beroepsmilitair die mij verteld dat hij trots op mij is…….op mij!! Ik ben juist trots op zijn kind. Dat zijn kind de risico’s neemt om ons land te verdedigen en de wereld in moet om anderen te helpen. Voor onze vrede en veiligheid. Een militair die mij via een privebericht laat weten dat ik mijn man moet vertellen dat hij jaloers is. Niets verkeerds bedoelde hij ermee, alleen wel dat hij zou willen dat hij zo’n thuisfront had. Slik…..zit ik weer met een brok……. Een veteraan die mij openlijk op internet bedankt voor mijn bijdrage. Al die reacties geven mij de kracht om door te gaan. De kracht die in een paar maanden is uitgegroeid tot een levenswijze. Het hoort er nu helemaal bij. Ja, er zit soms best veel tijd in, maar als ik zie op bijvoorbeeld mijn blog of facebook hoe mensen elkaar onderling ook gaan steunen dan weet ik dat ik door moet. Dan weet ik dat ik mensen alleen maar kan helpen. Ik heb mijn drukke priveleven, maar probeer toch meestal even iedere dag of om de paar dagen via social media iets te delen. Het is in de maanden dat mijn man weg is een stukje van mijzelf geworden. Het is ook een nieuwe missie geworden. Doorgaan en doorzetten, ook als hij straks thuis is. Ook dan zal ik heus wel een weg vinden om hiermee door te gaan.

Ik begin langzaam in de fase te komen van het einde van de uitzending in zicht. Langzaam begin ik met de voorbereidingen voor zijn thuiskomst. Alles nog langzaam omdat ik het nog niet kan geloven. Het besef wilt nog steeds niet echt goed tot mij doordringen. Ook begint er langzaam een besef te komen dat ik nog een zware periode ga krijgen. De gewenning aan elkaar, maar ook de stilte die gaat vallen. Hij wilt rust en ik wil juist zoveel mogelijk met hem doen. Daar zal weer een weg in gevonden moeten worden. De eerste paar dagen weet ik wel, dat leven is in een roes. De eerste dag weer wakker worden naast hem en niet in dat ellendige grote bed alleen. Hopelijk slaapt hij nog zodat ik langzaam tot mij door kan laten dringen dat hij echt naast mij ligt en ik het niet droom. Het is ook tijd…..het is ook mooi geweest zo……tijd om terug te komen naar huis. Toch zal het nog een poos duren voordat we thuis weer echt samen zullen zijn. Na die eerste paar dagen zal ik de veranderingen weer langzaam zien. Het wennen aan de luxe die wij hier hebben. Het wennen aan de verwende en klagende mensen die wij hier hebben. Het zal voor hem best weer een pittig proces worden. En ik…….ik moet daar weer in mee. Voor zijn werk heb ik een paar maanden alles aan de kant gezet, Voor zijn werk moet ik nog een paar maanden veel aan de kant zetten. Niet erg………… ik hou van hem en ben trots op hem en het werk wat hij doet. We moeten er weer doorheen komen, maar ik zie er tegen op dat zeg ik eerlijk.  Ergens ben ik ook bang dat hij te mooi weer gaat spelen. Ik kom heel anders terug dan de vorige keer krijg ik nu te horen. Hmmmm oké denk ik bij mijzelf. Eerst zien of je niet iedereen voor de gek gaat houden inclusief jezelf denk ik. Door mijn blog, facebook en twitter heb ik zoveel speciale contacten gekregen dat ik weet dat meerdere militairen dit zeggen. Hij kan straks uitrusten en bijkomen, maar ik sta op scherp. En ik zal hem helpen en opvangen waar ik maar kan.

Langzaam komt het besef dat ik deze maand mijn militair in mijn armen kan sluiten. Langzaam komt het besef dat ik straks weer met bonkend hart, vlinders gierend door mijn hele lijf naar Eindhoven rij. Binnenkort nog een keer shoppen. Ja hallo, ik moet er natuurlijk wel tip top uitzien hé. Daar ben ik vrouw voor 😉
Langzaam komt de angst weer naar boven…….zie ik hem tussen al die mensen. Oh en lieve mensen die hun militair ophalen, mag ik alsjeblieft 1 heel klein verzoek doen. Wanneer je spandoeken bij je hebt, wat natuurlijk hartstikke leuk is, ga dan een beetje naar achteren staan wanneer de militairen de aankomsthal binnen komen. Ten eerste hebben jullie spandoeken waardoor jullie militair toch wel gelijk ziet waar zijn/haar thuisfront staat. Ten tweede er is echt niets zo erg om je militair te zoeken en er staan alleen maar mensen voor je………die ook nog eens spandoeken in de lucht steken. Kinderen en andere mensen kunnen hierdoor gewoon niets meer zien en tenslotte willen wij allemaal maar één ding en dat is zo snel mogelijk onze eigen militair vinden. Ik hoop dat er een paar mensen zijn die denken…….nooit aan gedacht. Geeft ook niet, maar ik heb het meegemaakt dat er kinderen stonden te huilen omdat ze niets konden zien omdat er groepen volwassenen met spandoeken helemaal vooraan staan. Wie het eerst komt wie het eerst maalt…….toch een bepaald gezegde. Volgens mij gunnen wij als thuisfront elkaar alleen maar het beste toe. Willen jullie hier een beetje bij stilstaan?

Langzaam komt het besef hoe de afgelopen maanden waren. Ik heb het weer meegemaakt en het is mij weer gelukt. Thuis zijn er een paar behoorlijke tegenslagen geweest, maar ik heb ze overwonnen zonder mijn man lastig te hoeven vallen. Zonder hem van zijn werk af te leiden.

Langzaam bedenk ik mij wanneer ik terugkijk hoe vriendschappen zijn veranderd. De éne vriendschap die veel hechter is geworden (juist uit een hoek die je niet verwacht) de andere vrienden die je vergeten.  De mensen die in het begin nog wel aan je denken, dezelfde mensen waar je na een paar weken niets meer van hoort. De mensen die nu het hardst roepen “komt hij deze maand thuis……. wat is de tijd snel gegaan”. Voor hun wel, voor mij niet. Of de opmerking…..oh wat fijn, we hebben hem zo gemist……nou als je weken niet informeert hoe het met hem gaat valt dat ook wel mee. Ook deze mensen zullen, dat weet ik nu, nooit meer zo deel nemen aan mijn leven. Vrienden…..een te groot woord geworden door een uitzending. Veel digitale “vrienden” heb ik erbij gekregen. Zij hebben mij door moeilijke tijden heen geholpen. Sommige van die digitale vrienden heb ik real life ontmoet. Zonder hun had ik het niet getrokken. Zelf altijd van de zonnige kant alles proberen in te zien, maar als mij dat even niet lukte waren er genoeg die mij er met een digitale knuffel uit trokken. En dit is alleen maar ontstaan via een blog en social media.

Langzaam komt ook het besef wat ga ik straks doen. Wat doe ik wanneer mijn man thuis is. Ik heb al gezegd dat ik doorga. Ik zal waarschijnlijk in het begin minder vaak online zijn. Wat…….. ik ben zelfs een poosje uit het net. Ik laat het jullie zeker weten als hij thuis is. En…….ik ga zeker door met bloggen, facebook en twitter. Over het leven van een vrouw van een militair valt genoeg te vertellen…….of hij nou thuis is of weg. Er kan hier dagelijks van alles veranderen, en regelmatig loopt de boel weer anders dan gepland.  Ondanks dat mijn man straks weer terug is zullen er veel mensen zijn die dan in het schuitje zitten waar ik nu in zit. Ik blijf mij inzetten voor de waardering van onze militairen, veteranen en het thuisfront. Ik blijf doorgaan, maar neem eerst even tijd voor ons samen. Nu ga ik eerst langzaam verder met de voorbereidingen van zijn thuiskomst. Een spandoek maken en bedenken en bestellen…………..die gewoon hier thuis komt te hangen zodat hij het hier ziet en ik geen andere mensen hinder 🙂

Een wereld zijn tijdelijk twee werelden geworden heb ik eens geschreven. Het is tijd dat die twee werelden weer samen komen en weer gaan werken om er één wereld van te maken. Ik moet nog even volhouden dat gaat lukken, maar langzaam mag ik gaan aftellen……………………..

Een klein overzicht van artikelen. En het gaat mij om de waardering voor onze militairen, veteranen en thuisfront.

Een klein overzicht van artikelen. En het gaat mij om de waardering voor onze militairen, veteranen en thuisfront.