Thuisfront ontmoetingsdag bij het Veteraneninstituut

Vorige week was er een thuisfront ontmoetingsdag bij het Veteraneninstituut. Omdat het mij wel eens leuk leek om iemand anders een verslag te laten maken heeft een ander thuisfront onderstaande geschreven. Hieronder kun je dus lezen wat haar ervaring is. Dat is weer eens wat anders dan een blog van mijn kant 🙂
Wil je nou ook op de hoogte blijven van een thuisfront ontmoetingsdag of zelf zo’n dag meemaken……stuur dan een email naar info@veteraneninstituut.nl

Dit keer waren er alleen partners van het thuisfront aanwezig, maar de ontmoetingsdag is ook net zo goed voor ouders en (volwassen) kinderen om de ervaringen te delen. Het zou echt helemaal geweldig zijn wanneer ook deze groep thuisfronters hierbij aanwezig is.
Thuisfront ontmoetingsdag 16 April 2016 bij het Veteraneninstituut

Vanmorgen was het dan zover. Tussen 09.00 – 09.30 uur werden wij ontvangen door Anita Mensing. Anita heeft deze thuisfront ontmoetingsdag bij het Veteraneninstituut in Doorn georganiseerd. We hadden een groepje van tien vrouwen (in verschillende leeftijden) die in de ochtend bij binnenkomst al genoeg gespreksstof hadden. Het klikte meteen en het gesprek begon al gelijk vorm te krijgen onder het genot van een kopje koffie / thee met een heerlijk plak cake…Het leuke van deze ontmoetingsdag is dat onze mannen bij verschillende onderdelen zaten, van de landmacht, luchtmacht, en de marine. Van de vrouwen die aanwezig waren kwam de ene van dichtbij en de andere kwam helemaal vanuit Groningen. De een had nog geen uitzending meegemaakt, de andere twee of drie uitzendingen, vervolgens weer een ander was nu op uitzending en binnenkort gaan er twee mannen op missie. Op deze ochtend konden we ervaringen uitdelen met elkaar. Elkaar tips en tools meegeven… Het was heel fijn om met iedereen verhalen uit te wisselen. Vooral omdat iedereen ook de situaties herkent. Wat ook enorm was is dat deze groep mensen elkaar bij een klein woord al direct begrijpen.

Vaak is het zo wanneer je relatie op uitzending gaat de eerste week na het afscheid, dat de vrienden, kennissen etc. niet zo vaak meer aan je zal vragen hoe gaat het met jou, of kan ik iets voor je doen. Vaak gaat het meer van hoe gaat het met de militair…. En als hij/zij dan terug is van uitzending val je best wel in een gat. Daarom is het fijn als er thuisfrontdagen georganiseerd worden, en nu ook heel belangrijk meer aandacht voor het thuisfront. Daar zijn deze ontmoetingsdagen voor. Het is prettig om bij een groep mensen te zijn die jou wel begrijpen omdat ze in het zelfde schuitje zitten, maar ook weten wat je doormaakt of door hebt gemaakt.

We konden nog uren doorpraten, maar rond 12:15 uur was er een heerlijke lunch geregeld…Na de lunch was er een symposium georganiseerd door het Veteraneninstituut. Ongeveer 70 mensen waren aanwezig. Tijdens dit symposium over het thuisfront werden er filmpjes vertoond van veteranen die over het thuisfront spraken.  Ook werden er filmpjes van het thuisfront vertoond die over de militair spraken. Thuisfronters zijn geïnterviewd hiervoor… Er werd ook besproken hoe bijvoorbeeld de voorbereidingen voor een uitzending gaan, maar ook voor tijdens de uitzending en de thuiskomst van de militair…  Het was voor een ieder heel herkenbaar, er werd gelachen in de zaal en er werd een traan weggepinkt. Het is zo fijn om mee te mogen maken. Het is vooral fijn om te zien dat er steeds meer aandacht aan het thuisfront wordt besteed. Ik weet de tijd nog wel dat mijn man op missie was in Bosnië. Toen konden we maar 3 minuten per maand met elkaar bellen. De tijden zijn gelukkig zo veranderd dat het thuisfront geregeld contact kan houden met de militair op missie.. Dat scheelt zoveel.

Na het symposium was er nog even een samenzijn met de vrouwen van de ochtend.
Iedereen heeft deze dag als heel fijn ervaren, en waren blij dat ze naar deze dag zijn geweest. De dames bedankte Anita voor de fijne georganiseerde dag. Iedereen gaf ook aan het fijn te vinden dat er wederom een thuisfront ontmoetingsdag wordt georganiseerd.
Daarna was er nog tijd om met elkaar te praten tijdens een hapje en drankje.
Ik kijk nu al uit naar het vervolg!

Groet een thuisfronter!

 

DSC_0273

Wat een jaar was 2015

Wat een mooi jaar was 2015 voor mij. Ik heb weer mooie en dierbare momenten gehad. Een jaar die ik volledig met mijn militair heb kunnen beleven.

Mijn militair heeft nu een functie die best wel relaxt is. Zowel voor hem, maar zeker ook voor mij als thuisfront. Hij gaat ’s morgens naar het werk en is ’s avonds gewoon weer thuis. Even een paar jaar een stapje terug doen dat leek ons heerlijk. Na 10 jaar samen zijn en een hectisch leven is het ook lekker. Toch…….. ik heb er enorm aan moeten wennen. Niet meer de stress en spanning, maar ook niet meer de thuiskom momenten. Geen oefening…..helemaal niets. Heerlijk, maar ik blijf wel eerlijk…..ook enorm wennen 🙂 Gelukkig heeft het geen problemen opgeleverd dus wij kunnen het allemaal samen aan. Van veel oefeningen tot op uitzending gaan, van veel weg zijn tot iedere dag samen……we zijn nog steeds gelukkig en happy!

Over een paar uur is het 2016 en ik scrol door mijn foto’s van afgelopen jaar: gesproken op een veteranen dag, herdenking 4 mei op de grebbenberg, missie Max en een bezoek aan de tweede kamer samen met de AFMP. Er zijn nog zoveel meer herinneringen die ik het afgelopen jaar weer heb mogen maken. Zoveel bijzondere ontmoetingen. Er waren er teveel om nu op te noemen. De klap op de vuurpijl ( ik kom vast in oudjaars sferen) was toch wel de thuisfront ontmoetingsdag bij het Veteraneninstituut. Wat was het een topdag om ander thuisfront te ontmoeten en samen te zien. Te merken dat je allemaal in het zelfde schuitje zit. Vervolg gaat er zeker komen!

Persoonlijk kreeg ik de mooiste baan die ik mij maar bedenken kon. Daarnaast verkochten wij ons huis binnen een week en kochten wij een nieuw huis binnen een week terug. Iemand zei tegen mij “kan wel merken dat je met een militair getrouwd bent. Jullie weten wel van doorpakken en snel handelen”. Ach, het was gewoon een kwestie van geluk, maar het ging wel razendsnel.

Bedankt voor al jullie steun en berichten het afgelopen jaar. Bedankt voor jullie reacties en acties. Ook in 2016 zal ik weer doorgaan. Doorgaan voor een betere thuisfront, meer waardering voor onze militairen en veteranen.

Volgend jaar staan er weer een paar mooie projecten als thuisfront en als Vrouw van Militair op het programma. Ik kijk er al weer naar uit!

Ik wil jullie vanaf deze kant een hele fijn jaarwisseling toe wensen. Ik wens jullie ontzettend veel geluk, gezondheid en liefde in 2016 toe. Denk aan het thuisfront waarvan de militair weg is. Sta even stil bij onze militairen die nu in het buitenland op uitzending zijn. Hou rekening met die Veteraan die bijvoorbeeld naast je woont. Misschien vindt hij/zij het vuurwerk verschrikkelijk en beleeft hij/zij het net even anders dan een ander.

Tot volgend jaar!

31-12-2015

Extra veel sterkte tijdens deze dagen.

Mijn militair is thuis tijdens de feestdagen.
Wanneer ik er over nadenk realiseer ik mij dat hij altijd met de kerstdagen en oud en nieuw thuis is geweest.
En eigenlijk altijd door een mazzeltje. Mijn militair zou in het verleden namelijk al in uitzending gebied moeten zitten, maar gelukkig werd dit toen uitgesteld tot na de feestdagen. Zie……het is best wel eens positief alle veranderingen bij Defensie.

Er zijn veel gezinnen en partners die dit wel meegemaakt hebben.
Ook dit jaar zijn er weer veel gezinnen en partners die de feestdagen doorbrengen zonder hun militair. Dit is zwaar, heel zwaar. En natuurlijk komen zij er doorheen, maar makkelijk is het niet. Ik hoop dat deze mensen genoeg afleiding hebben.

Daarom wens ik dit thuisfront extra veel sterkte tijdens deze dagen. Onze militairen wens ik heel veel veiligheid toe. Kom allemaal weer veilig thuis. Ook sommige veteranen hebben het zwaar tijdens deze dagen. Sterkte allemaal. Er word aan jullie allemaal gedacht, maar dat zal een schrale troost zijn.

Weet je nog……

Op Twitter heb ik een bepaald clubje vrouwen “ontmoet”. Zij zijn allemaal vrouwen van militairen. De ene man is op uitzending, de andere is net terug. De ene man heeft het zwaar, de andere man gaat het makkelijker af etc.  Zo heeft een ieder van ons haar eigen verhaal. En toch dit groepje vrouwen heeft één ding met elkaar gemeen. Zij hebben een man die militair is en zij lopen allemaal tegen dezelfde dingen aan. Na een tijdje kwam het idee dat het wel eens leuk zou zijn om elkaar te ontmoeten. Oké, heel enthousiast reageer ik. Leuk ik doe mee. Heel langzaam komt ook het besef……ik moet naar enkele personen mijn anonimiteit bekend gaan maken. Behoorlijk eng moet ik toegeven. Want wil ik dat wel? Ondanks dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten, wil ik wel laten weten wie ik ben?

Gisteren was het dan zover. Wij hebben kunnen regelen dat we terecht konden bij het Veteranen Instituut in Doorn “De Basis”. De Basis biedt dienstverlening aan werknemers met een geüniformeerde, publieke taak. Goed gekozen naam……De Basis, daar begint het toch allemaal mee. De basis om bij je zelf te komen. En de basis om in het leven mee te kunnen blijven draaien. Ik was al eens eerder in dit prachtige gebouw geweest. Een gebouw met een aparte sfeer. Je weet dat hier mensen komen die het moeilijk hebben, je weet dat hier veel veteranen komen. En gisteren kwam er dus een groepje thuisfronters samen. Een mooiere plek hadden we niet kunnen krijgen voor onze eerste ontmoeting.

Het thuisfront ontmoet elkaar en achter al die namen komen de echte namen en gezichten naar voren toe. Het voelt of ik bij een groep meiden ben die ik al jaren niet heb gezien, maar die nooit uit mijn gedachten zijn weggeweest. We knuffelen elkaar terwijl wij elkaar niet eens echt kennen. Het is onwennig, maar voelt direct vertrouwd. Even elkaar aftasten bij een kop koffie of thee……nee dat was niet eens nodig. Binnen de kortste keren wordt er gelachen en vloeit er een traan, een arm wordt om iemand heengeslagen want hier kan dat.  Hier zijn wij allemaal mensen met het zelfde gevoel. Het gevoel van onbegrip naar ons kleine wereldje. Vrouwen in verschillende leeftijdscategorieën met en zonder kinderen. Vrouwen die zelf allemaal uit de wereld buiten defensie komen. Met één ding gemeen, allemaal een relatie met een militair. Ik ga terug komen op de naam “De Basis”. Vanmiddag is de basis gelegd voor een groepje mensen die elkaar aanvoelen zonder ook maar één woord te hoeven zeggen.

Er waren veel mensen aanwezig. Het bleek dat er 2 verschillende groepen veteranen waren. Net zoals wij nieuwsgierig zijn naar hen, zijn zij het naar ons. Al gauw komt de vraag of wij veteranen zijn. Wij leggen uit dat wij de vrouwen van militairen zijn die nu nog steeds dienen. Respect gaat over en weer. Een groep veteranen die in Cambodja gevochten hebben. Zij hebben een onverklaarbaar ziektebeeld. Voor hun is dit samenzijn heel belangrijk. Al snel worden er stoelen aangeschoven en zitten wij in gesprek met deze groep. Wat bijzonder deze dag……eerst deze vrouwen ontmoeten en nu deze veteranen. Het valt mij op dat zij net zoveel respect naar onze situatie hebben als wij naar hun. Er wordt gelachen en flink wat grapjes gemaakt. Heerlijk deze ongedwongen sfeer. Ergens in mijn achterhoofd roept een stemmetje…………hoe is dit mogelijk en wat een diep dierbaar moment is dit. Hun uitzendingen waren geen uitzendingen zoals wij ze nu kennen. Hun thuisfront konden zij niet zomaar informeren. Stilte in mij komt naar boven

Er is nog een groep aanwezig. Deze mensen zijn allemaal behoorlijk op leeftijd, maar mijn hart smelt. Ik heb een zwak voor oude mensen die de oorlog hebben meegemaakt. Ik heb altijd diep respect voor deze mensen. Op een stoel ligt een oudere man te slapen. “Dat mag lieve meneer” denk ik bij mijzelf. “Het zal best vermoeiend voor u zijn al deze emoties”. In de gedenkmuur buiten liggen keien, deze zijn allemaal beschilderd door deze groep veteranen. Wij hadden al besloten om hier vandaag een kaarsje te branden voor alle Nederlandse gesneuvelde militairen. Wij lopen naar binnen en vragen aan de mensen of wij onze kaarsjes tussen hun keien mogen leggen. Dat mag. De ene heeft er 2 vogels op getekend en de andere heeft er woorden op gezet. Zo heeft iedereen zijn eigen steen hier persoonlijk gemaakt met hun eigen gedachten en gevoelens. Er lopen wat oude mensen mee naar buiten toe terwijl wij onze kaarsjes aansteken. Een oude man met rollator komt naar me toe en zegt heb je mijn steen gezien? Nee meneer, welke is dat dan. Dan neemt hij ons mee naar zijn steen. Een kei met daarop een foto geplakt van een meisje in een kinderwagen. Ze is gestorven in mijn armen verteld hij toen ze 2 was.  Hij haalt een envelop naar voren en toont ons de foto in het groot, “ik draag dit verdriet dagelijks nog met mij mee” zijn de woorden die ik hoor…………………..stil heel stil is het om mij heen. Ik hoor geen vogels meer, ik hoor alleen zijn woorden nagalmen in mijn hoofd. Oh verschrikkelijk, ik heb mijn mondje wel snel klaar, maar weet even niet hoe ik moet reageren. Ik mompel iets als afschuwelijk, wat een verdriet voor u………..en zeg niet veel meer. Wat moet je zeggen als je weet dat ieder woord dat je zegt zijn verdriet nooit zal wegnemen. Langzaam schuifelt de oude man met zijn rollator weer weg.  Tranen voel ik opkomen en loop ik ook langzaam weg. Even weg bij deze mensen vandaan. Even laten bezinken wat hij vertelde.  Een andere oudere veteraan van 92 komt naar mij toe. Mevrouw bent u militair. Nee meneer, mijn man is militair. “Is hij thuis mevrouw” vraagt de oude man. “Nee meneer, hij is nu in Mali op uitzending”. “Oh nou diep respect voor hem” zegt de oude man. Mijn ogen schieten alweer vol. Respect voor mijn man…..hij moet eens weten hoeveel respect mijn man en ik voor hem hebben. Hij verteld dat hij bijna 7 jaar van huis is geweest in en na de tweede wereld oorlog. Hij geeft aan dat hij 3 jaar in Dachau heeft gezeten. Mijn keel begint al dicht te knijpen en ik krijg het gevoel dat ik niet veel lucht meer heb. Oh verschrikkelijk…… wat hebben deze mensen afgrijselijke dingen meegemaakt. Daar wil ik eigenlijk helemaal niet aan denken. Een jaar lang verteld hij heeft hij iedere dag de lichamen van overleden kampbewoners moeten “verslepen”. Na de oorlog is hij thuisgekomen en binnen een paar maanden zat hij 4 jaar in Nederlands-Indië. Hij verteld dat hij er achter kwam dat zijn vader was overleden………een jaar later….. na het overlijden. Zijn bril gaat af en met een keurige wit gestreken zakdoek droogt hij zijn ogen. Hij zegt “het slijt, maar vergeten kan ik het nooit”.  Hoe kan ik mij hier goed houden. Hoe kan ik nu zorgen dat ik niet ga staan huilen, maar deze man kan opvangen door alleen maar te luisteren naar zijn verhaal. Dat is het minste dat ik kan doen, ik zou zoveel meer willen doen. Deze man die zijn verhaal vertelde, maar vol zat met grapjes en humor. Heel langzaam begin ik mij diep te schamen. Wat zeur ik over 4 of 6 maanden dat mijn man van huis is dacht ik. Wat zeur ik over een ellendige krakende verbinding wanneer ik contact met mijn man heb. Wees dankbaar voor wat je hebt.

Zo komt het besef hoe speciaal het is: oud veteranen ontmoet toevallig jong thuisfront en voor mij en de andere thuisfronters was dit wel heel speciaal.

Met het groepje thuisfronters hebben we nog even apart gestaan en onze gevoelens geuit. Wat dit met ons doet. Hoe heftig, maar ook hoe raar het klinkt…hoe mooi en speciaal dit was. Een dag om niet te vergeten in ieder geval. Ook een dag om met je neus op de feiten gedrukt te worden. Terwijl wij onze spullen pakken om naar huis te gaan komen er nog enkele veteranen naar ons toe om een praatje te maken. “Hou hem in de gaten hoor, hij is een oude snoeperd” wordt er door één van de andere geroepen 🙂

Wij bedanken voor hun vriendelijkheid en openheid. Er wordt al geroepen door een ander “volgend jaar weer dames”. “Ja meneer graag” volgend jaar weer!!! Ik zou u allen graag terug zien en een dikke knuffel willen geven, meer kan ik niet. Bedanken voor alles wat u voor ons heeft gedaan. Al het verdriet willen wegnemen wat u heeft doorstaan. Als thuisfront zeggen we gedag tegen elkaar en knuffelen we elkaar.  Als oude bekende gaan we uit elkaar. Wat een bijzondere dag hebben we met elkaar gedeeld. Iedereen rijdt volgens mij stil en in gedachten naar huis toe. En wij weten dat we elkaar vaker zullen gaan ontmoeten…..de basis is gelegd.

“Weet je nog” staat met grote letters op de gedenkmuur. Kippenvel……………

Vandaag is het 4 mei. De dag om stil te staan bij onze oorlog slachtoffers en militairen. De dag om te herdenken. Iets wat ik mijn hele leven al trouw doe en waar ik veel waarde aan hecht. Ook voordat ik mijn militair al kende. Van huis uit is mij geleerd om respect te hebben hiervoor. Van huis uit is mij de waarde hiervan meegegeven. Ik sta vaker stil bij al deze mensen, niet alleen op 4 mei. Toch zal er vandaag een nog diepere betekenis bij komen voor mij. Ik zal in gedachten ook bij deze groep veteranen zijn. Zij die in Cambodja hebben gevochten en nu nog een gevecht met zichzelf of hun gezondheid hebben. Zij die waar ook ter wereld geweest zijn, jong of oud en niet meer goed kunnen functioneren, maar ook bij hen die de tweede wereld oorlog overleefd hebben, maar dit hun verdere leven nooit meer zijn vergeten. Zij die nu nog in leven zijn, maar zoveel pijn en verdriet hebben. 4 mei en 5 mei. Laten we alsjeblieft deze dagen nooit vergeten. Herdenken, gedenken en bedenken……….dat wij het goed hebben en dankbaar mogen zijn voor de inzet van al deze mensen.

Weet je nog....

Alleen nog maar stilte……….

Mijn voordelen als de vrouwvan een militair

Een paar weken geleden heb ik een blog geschreven over de 10 dingen die je niet aan een vrouw van een militair moet vragen. Geldt natuurlijk ook voor de man van, ouder van, kind van etc.
Al die vervelende opmerkingen ben ik wel eens zat. En daar ben ik niet de enige in, dat bleek wel uit de reacties.

Toch is het niet altijd kommer en kwel hoor. Ik leef namelijk ook in een prachtige wereld. En om nog meer openheid te krijgen zal ik mijn persoonlijke voordelen ook eens vermelden en waarom dit zo is. Dus hierbij mij voordelen als de vrouwvan een militair.

Ik begin met de mooiste van mijn wereld.
Ik ben altijd verliefd:
Ik moet zelf wel altijd erg lachen als ik mijzelf dit hardop hoor zeggen.  Ja, ik ben verliefd. Nog steeds. Iedere dag weer. En ik ben niet meer piepjong die fase ben ik ook al voorbij, dus daar ligt het niet aan. Natuurlijk als hij langere tijd thuis is verdwijnt dit weer iets naar de achtergrond, maar oh wat kan ik nog steeds genieten wanneer ik mijn man zie aankomen aan het eind van zijn werkdag.  Is hij langere tijd thuis dan is het ook een normaal leven wat wij hebben. Gewoon naar het werk en gewoon daarna weer thuis komen. Net zoals ieder ander mens. Het liefst in de avond heerlijk samen op de bank en de weekenden zijn ons heilig. Mijn drukke leven wat ik had voordat ik hem ontmoette heb ik omgeruild voor een rustig maar zeker geen saai leven. Ik heb rust gevonden. En er is niets zo fijn als dat! De avonden en weekenden zijn juist heilig omdat we ook weten dat het er zo weer anders uit ziet. Een korte of lange oefening voor de deur of zoals nu een uitzending. Tja, en wat dan een beetje weer net naar de achtergrond zakt, die vlinders die op hol slaan in mijn buik, die komen weer volledig in beweging. Die zijn weer volop aanwezig. Want er is niets zo fijn om tijdens een oefening iedere dag een sms’je te krijgen of eens een belletje. Er is niets zo fijn om tijdens een uitzending een pakje, bos bloemen of een kaartje te ontvangen. Een telefoontje of een kort berichtje. Verzonden of geregeld uit het verre land, ver van mij vandaan, is mijn man namelijk weer net zo verliefd op mij als ik op hem. Dit houdt ons leven goed en zorgt ervoor dat we eigenlijk nooit op elkaar uitgekeken raken. Irritaties en ruzie kennen wij eigenlijk niet. Vooral omdat wij altijd het besef hebben…….waar maken wij ons hier druk om. Er is zoveel ellende op onze planeet. Waarom zullen wij ons dan druk maken over die stomme dingen terwijl wij zoveel hebben om dankbaar voor te zijn.  Ik heb het persoonlijk niet gezien alle ellendige dingen. Hij wel. En door hem ben ik ook gaan nadenken en dankbaarder geworden voor wat ik heb. Wees blij met wat je hebt en wees dankbaar dat je elkaar hebt. Wees blij dat wij onze militairen hebben die zorgen voor onze veiligheid. Zodat wij niet hoeven te leven in ellende en geweld.  Dat is voor ons het enige belangrijkste wat telt. En ja…….. ik kan zeggen “ik ben altijd verliefd, wat wilt een mens nog meer”!

Ik voel mij altijd veilig:
Misschien heb ik als eens iets over geschreven, maar vergeef mij dat dan. Ouderdom en vergeetachtigheid komt ook met de jaren hé 😉 Militairen hebben een bepaalde uitstraling. Zij hebben een uitstraling van wie maakt mij wat. Bedenk het is hun uitstraling. Zo zijn ze niet van binnen. Dit is geen uitstraling van arrogantie, maar een houding die zij van zichzelf hebben of leren. Denk je dat een militair met een zeer bange uitstraling het lang volhoudt in ons leger. Nee, dat weet ik zeker, dat gaat niet lukken. Stel je voor…… ga je als leger in een uitzendingsgebied een dorp bezoeken om te onderhandelen of informatie te krijgen…..en dan komen er allemaal bange militairen aanlopen. Dat lukt je niet als leger, dan kun je gelijk vertrekken en valt er niets te onderhandelen of op te bouwen. Een ongeloofwaardig leger zal het dan zijn. Daarom hebben onze militairen een bepaalde uitstraling en houding nodig. Het is geen arrogantie, totaal niet, maar het is een natuurlijk overwicht. Dit stralen zij ook uit in het burgerleven. En daarom wordt er al snel gezegd……daar heb je die arrogantie lui weer. Geloof mij als ik zeg dat het geen arrogante mensen zijn. Geloof mij dat het mensen zijn net zoals jij en ik. Ook zij hebben hun onzekerheden en twijfels. Ook zij kennen frustraties, gevoelens van verdriet en angst. Neem van mij aan dat hun angst soms groter is dan die wij in het burgerleven kennen. Ik ben zelf niet op mijn mondje gevallen en redt mij altijd behoorlijk. En toch wanneer mijn militair naast mij loopt voel ik mij altijd veilig. Omdat ik weet dat hij de rust heeft en de overwicht om een bepaalde situatie in goede banen te leiden. Hij zal niet in paniek raken zoals mij wel eens is overkomen. Hem is geleerd om rustig te blijven in welke voor mij ondenkbare situatie dan ook. Ook andere mensen uit onze maatschappij mogen zich eens wat veiliger voelen bij deze mensen en niet oordelen. Wees trots op hun!

Ik ben een stuk zelfstandiger geworden:
Ik was al behoorlijk zelfstandig maar toch ben ik het nog meer geworden. Tja, wat doe je als je man vaak van huis is. Of het nou kort is of lang het maakt niet uit, maar er gaat altijd iets mis. Het lijkt de wet van Murphy wel! Altijd prompt wanneer hij weg is gaat het mis. Dan moet je toch zelf de boel draaiend zien te houden. Of je het leuk vind of niet, je moet toch iets. En aangezien ik niet altijd die vriend of aardige buurman wil lastig vallen ga ik zelf maar aan de slag. Er is al heel wat gerepareerd door mij. Onderhand weet ik hoe ik met de boormachine moet omgaan en hoe ik andere dingen moet repareren. Als ik het niet weet dan zoek ik wel op via internet (een bron vol uitkomsten) en in uiterste nood ga ik naar die vriend of buurman.  Intussen zijn er tijdens oefeningen en uitzending al heel wat kamers opgeknapt en aangepakt. Ik vind niets zo leuk om hem bij thuiskomst te verrassen met weer een werkje wat ik hem uit handen heb genomen. Behangen kon ik nooit, maar ook dat kan ik tegenwoordig. Belangrijke zaken van het huis, bank, belastingaangifte e.d. ook die worden aangepakt. Normaal hebben wij alles van te voren geregeld maar toch komt er ook altijd één of andere brief waarvan ik denk…..oh en nu? Negeren heeft geen nut dus aanpakken maar en uitzoeken. Soms tot irritatie van degene die ik moet bellen. Leg maar eens aan een telefoniste uit dat je weet dat het op zijn naam staat maar dat hij in uitzendingsgebied zit en dat hij niet kan bellen of langs komen. Onderhand is dit mij ook gelukt, door kalm te blijven en het nog eens uit te leggen. Wanneer het mij niet lukt dan vraag ik wel naar een collega die wel begrip heeft voor de situatie. Uiteindelijk komt er echt wel begrip en krijg ik de informatie waar ik weer verder mee kan. Dit hoeft niet inhoudelijk te zijn als ik maar weet wat ik moet regelen om het weer goed te krijgen. Dus ja ik ben een stuk zelfstandiger geworden want ik zit in een situatie waarin ik dit wel moet. Huilen en achterover hangen heeft geen nut dus ga ik door met de boel draaiend te houden. Tenslotte geven onze militairen ook niet op………nou deze vrouwvan ook niet hoor!

Ik ben zo heerlijk creatief als hij weg is:
Wat doe je als je man ver van huis is. Dan ga je maar creatief worden om hem te verrassen. Wekelijks worden pakketjes op de meest komische, romantische of humoristische manier ingepakt en verzonden. Het vraagt altijd wel even werk, maar dat geeft niet. Dat zorgt er namelijk voor dat ik heerlijk in gedachten voor hem bezig ben en ieder uur brengt ons weer een uur dichter bij elkaar. Kaarten, brieven, alles wordt wel creatief aangepakt. Het is leuk om pakketjes te verzenden naar je lief. Daarnaast ben ik dus weer druk bezig met projectjes in huis. Dit zorgt er alleen maar voor dat mijn gedachten even op wat ander gefocust zijn. Zalig om zo bezig te zijn.

Ik bepaal zelf het huishouden en het dagritme:
Ja, ik weet niet hoe het met de rest van de militairen is, maar mijn man en degene die behoren tot onze vriendenkring (ook veel militairen) zijn nogal pietjes precies. Zalig vind ik het als hij op oefening of uitzending is en ik heerlijk kan denken, laat maar lekker liggen. Ik ruim het straks wel op. Nou moeten jullie niet denken dat het bij mij thuis een paleis is als hij thuis is en een zooitje als het weg is. Dat valt ook wel weer mee. Van de week was het prachtig weer, ik had een heerlijke vrije dag gepland. Niets zo zalig om te weten dat je moet stofzuigen (huisdieren) maar het gewoon lekker te laten liggen. Heerlijk in de zon zitten genieten. In de avond zeeën van tijd dus toen alsnog even de stofzuiger door het huis gehaald. En nee het is niet zo dat ik voor hem in de houding spring, dat doen ze op zijn werk maar 😉 Wel is het zo dat ik als hij niet weg is ik vaak denk, kan ik nog wel even snel doen voordat hij thuiskomt. Hij helpt normaal gewoon mee in huis, maar soms is het toch wel eens lekker om je eigen ritme in te delen. Niet te lang hoor, want dan gaat het al weer vervelen, maar met deze zonnige dagen geniet ik er gewoon even extra van.

Eten wanneer ik zin heb en waar ik zin in heb:
Deze hoort eigenlijk onder het vorige kopje. Nu heb ik al uitgelegd in een vorig blog dat ik nooit zo geweldig goed voor mijzelf zorg als hij weg is.  Daar heb ik mijn ouders en schoonouders voor 🙂 Wat wel erg lekker is dat ik zelf bepaal wat ik eet, ik hoef geen rekening te houden met zijn smaak en tijd. Ik ga eten wanneer het mij uitkomt. Wat ik vorige week omschreef als ik voel mij zielig is soms dus ook een pluspunt. Nu zit ik nog achter de pc, maar anders was ik nu met het eten bezig geweest. Dat is namelijk wel mijn taak in het huishouden. En nu………. ach ik zie wel wanneer ik eet en wat ik eet. Heerlijk makkelijk en die vrijheid is soms wel eens lekker.

Kameraadschap/vriendschap:
Ik eindig met nog een hele belangrijke van mijn wereldje. Zoals mijn militair de onderlinge kameraadschap ervaart bij defensie, zo ervaar ik de vriendschappen met de partners van. Militairen moeten op elkaar kunnen vertrouwen, zij delen soms maanden alles in primitieve omstandigheden. Zij moeten weten dat hun collega er staat als ze hem/haar nodig hebben. Voor hun is het natuurlijk meer gericht op het werk, maar ook buiten het werk om vangen zij elkaar op. Zit een militair er even doorheen, dan is er altijd één die hem er met een grap of een serieus gesprek er door heen trekt. Die zelfde kameraadschap is er ook bij het thuisfront. Ook zij zullen elkaar er altijd door heen trekken met een grap of een serieus gesprek. Ook zij zullen altijd een luisterend oor bieden wanneer iemand het zwaar heeft. Ook als iemand het niet zwaar heeft leven zij met elkaar mee. En dat is zo fijn aan dit wereldje.

Zie……..defensie is helemaal geen enge wereld vol met arrogante kwasten en huilend thuisfront. Soms hebben wij net even iets meer moeite met sommige zaken, maar dit heeft meer te maken met ons doel. Iedere militair heeft maar 1 doel in zijn werk. Zorgen voor vrede en veiligheid in de wereld. En het thuisfront heeft als doel: zorgen dat we door bepaalde periodes heen komen en thuis de boel draaiend te houden.

Het is een wereld waar keihard gewerkt wordt. Het leger en alles wat erbij hoort is alleen een wereld waar weinig over bekend is. Ook hier zijn normale mensen, maar genieten zij soms net even extra van de kleine dingen die het leven ons geeft. Waarschijnlijk omdat wij ook de andere kant van de medaille kennen of horen. Ook wij hebben onze verdrietige momenten qua ziektes en overlijden. Ook wij hebben de gebruikelijke ellende die iedere mens kan overkomen. Daarnaast zorgen wij er ook voor dat Nederland een veilig land is. Daar zetten wij ons gezin, liefde en soms nog meer voor in. Daar hebben sommige veteranen en sommige zelfs nog werkende militairen behoorlijk wat voor moeten doen. Daar hebben sommige militairen en sommige veteranen nog dagelijks last van. Zij doen het alleen maar met één doel. Een veilig leven voor ons allemaal.
Daarom toch weer de vraag. Ga eens in gesprek met een militair of met iemand van het thuisfront.  Kom je een militair op straat tegen (thuisfront herken je natuurlijk niet)  vraag dan eens hoe het met ze gaat. Ze zijn niet arrogant en zeker zo dankbaar als iemand serieus interesse in hun toont. En zeker zo dankbaar als iemand laat merken dat ze nodig zijn voor de vrede en veiligheid. Wanneer we zorgen met zijn allen dat zoveel mogelijk mensen dit lezen en weten. Dan moeten er toch ook bij meerdere mensen ogen open gaan en zullen zij het misschien eens ander gaan bekijken.

Ik zou zeggen deel zoveel mogelijk. Niet voor mij……dan had ik wel een professioneel blog aangemaakt. Daar gaat het mij niet om. Ik heb met mijn blog maar 1 doel: Meer waardering en respect voor onze militairen, veteranen en het thuisfront!

Het draait toch allemaal om de liefde. Voor elkaar en voor de medemens.

Doorzetten…dat is de kracht van onze militairen

Allereerst mijn dank. Mijn vorige blog is zo massaal gelezen en gedeeld. Dat had ik toch even niet verwacht. Meer dan 2400 bezoekers. Wauw wat gebeurde er! Ook alle reacties die er zijn gekomen. In het begin dacht ik die geef ik allemaal antwoord. Op een bepaald moment dacht ik…. wow dit is soms niet bij te houden! Dat het zoveel gelezen en gedeeld is maakt toch wel iets heel duidelijk! Ik hoop dat dit ook nu weer gaat gebeuren. Niet voor mij maar het blijkt toch wel dat het veel reacties oproept.

Veel (oud) militairen en thuisfront voelen zich onbegrepen tussen de gewone mensen om hun heen of op straat (waarvan ik er 1 ben hoor……ook een heel gewoon mens 🙂 ). Hebben dagelijks te maken met weerstand van deze mensen. Hoe zij dan toch hun werk blijven doen? Doorzetten… dat is de kracht van onze militairen en dat is het de kracht van het thuisfront. Onze militairen leggen het naast zich neer en gaan door met doel waar ze voor zijn opgeleid. Op komen voor een betere wereld, vrede en veiligheid voor iedereen. Voor jou en voor mij. Voor jou familie en die van mij. In ons land en in andere landen.

Het voordeel voor mij als vrouwvanmilitair is dat ik die kracht overneem. Wanneer ik zo de reacties lees op mijn vorige blog denk ik meerdere partners. Dus Defensie…. jullie leren niet alleen de mannen en vrouwen hun vak te verstaan. Nee, Defensie leert ook hoe die mannen en vrouwen hun krachten doorgeven aan het thuisfront (ouders, partners, kinderen etc.)

Zoals jullie weten is mijn man weg en op missie en ja…..ik mis hem enorm. Niet uit te leggen hoeveel. Toch voel ik mij redelijk goed, ga ik redelijk fluitend door. Afgelopen zaterdag heb ik een enorm breek moment gehad. Even zag ik het niet meer zitten. Even was het teveel. Er ging natuurlijk weer iets kapot in huis. Natuurlijk…….altijd wanneer mijn man weg is 😉 Ik kwam al uit bed met het gevoel van…..o nee weekend….het ergste wat er is. Het is altijd fijn als ik mij na het weekend weer kan richten op de dagelijkse bezigheden. Blij iedere keer opnieuw wanneer het weekend voorbij is. Omgekeerde wereld nu: wanneer mijn man thuis is kijk ik uit naar de weekenden…..zalig tijd voor elkaar. Dus raap ik mijzelf afgelopen zaterdag maar weer bij elkaar. Probeer het zelf zo goed en zo kwaad mogelijk te repareren. Bel even mensen om te vragen of ik het zo goed heb gedaan en ga weer verder. Ben trots op mijzelf want ik heb het toch maar weer gedaan. Er zijn ook voordelen hoor….. ik ben af en toe net Bob de bouwer en vind het nog leuk ook. Nog een voordeel….je kent vast het boek wel: het zit op de bank en het zapt……..nou ik ben het momenteel hoor 🙂

Na een stevige jankpartij afgelopen zaterdag pak ik mij zelf weer op en ga weer door. Wat heb ik eraan om zielig te doen? Niets en ik ben ook niet zielig. Totaal niet en wil ook niet dat mensen mij zielig vinden. Ik mis alleen iemand even heel erg. Die komt, daar ga ik van uit, over een tijd weer gewoon thuis. Dan gaan we beginnen aan de volgende periode. Het zit op de bank en zapt…….nou ik ben het dan niet meer dat weet ik nu al 😉 dus dan wordt het weer wennen. Oké, nu loop ik te ver vooruit voor mijzelf…….zo ver is het helaas nog niet 😦

Militairen zijn stoere, nuchtere mannen en vrouwen, die lopen niet met hun gevoelens rond te zwaaien naar buiten toe. Thuisfront wil niet overkomen als zeurpieten dus houden het ook maar voor zich. Veteranen…….. sommige kunnen hun verhaal niet delen omdat ze het te moeilijk hebben. Laat die mensen dan ook lekker met rust. Ga niet vragen om sensatieverhalen (hoe haal je het ook in je hoofd!!!) . Het zijn opmerkingen waar geen één man of vrouw op zit te wachten.

Doordat mijn man militair is denkt ieder mens maar dat ze alles maar kunnen zeggen. En dat doet zeer, iedere keer weer opnieuw. Ik ben er moe van om altijd maar het leger te moeten verdedigen. Tot de meest kwetsende opmerkingen hoort het thuisfront. “Veel succes hé soldaatje spelen op onze kosten” heerlijk om die opmerking te horen terwijl je je man net wegbrengt voor een missie………Halloooooooo…. Het gaat over mijn man, mijn man behoort dan tot de wereld van defensie…. maar thuis en op zijn werk is het gewoon een normale man en ook nog mijn man!!! En ja, hij doet zijn werk en gaat ervoor. Tja, misschien ben ik dan zelf wel zo dom om iedere keer in de verdediging te springen. Ik ben nou eenmaal het type dat het niet kan laten om dan heel defensie breed of alle (oud) militairen te verdedigen omdat het dicht bij mij staat.

Mensen hebben allemaal een voorstelling bij een beroep als bouwvakker, accountmanager, directeur noem het maar op. Over het beroep van militairen en alles wat erbij komt voor thuis hebben de meeste mensen geen idee. Veel mensen snappen het niet, ook logisch als je niet weet wat het inhoudt of als er te weinig over gesproken wordt. Toch hoop ik dat er ooit meer begrip gaat komen voor onze militairen, veteranen en thuisfront. Defensie zelf is al op de goede weg door meer openheid te geven naar buiten toe. Nu wij nog als thuisfront of militair. En dan heb ik het niet over bepaalde informatie, maar over het leven als militair, veteraan of thuisfront. Ik geef nu via dit blog een heel klein kijkje in mijn leven als vrouw van, maar ik kan het echt niet alleen!!

Ik geloof echt niet dat alleen maar militairen en thuisfront mijn blog lezen. Ik geloof (hoop) dat er ook wel mensen uit de burgermaatschappij tussen zitten die dit gelezen hebben.  Laat ook eens een reactie achter. Bedenk….. mijn man is militair, maar ik niet. Ook ik behoor tot dezelfde maatschappij. Wel wil ik laten zien dat het soms zwaar is. Ben ik zielig? Nee, totaal niet. Zijn de andere militairen of thuisfront zielig? Nee, ook totaal niet……maar een goedbedoeld woord van de medemens zou dit kleine wereldje enorm goed doen.

We hebben elkaar toch nodig en ieder beroep is waardevol. Ik zal nooit een opmerking maken over iemands beroep. Ben je schilder….mooi, misschien heb ik je over een poosje wel nodig. Werk je op de bank……….mooi kun jij mij dan helpen met mijn bankzaken want ik kom er niet uit. Werk je in de zorg……….petje af ik zou jou beroep niet kunnen doen. Respect voor degene. Respect voor ieder mens en zijn beroep

Wie weet komt het nog eens zover dat andere gaan inzien en denken “ben jij militair, veteraan of thuisfront……….mooi dan weet ik dat ik veilig kan gaan slapen en dat ik jullie zal helpen waar ik kan”

Tot snel weer enne…….. kom maar weer op met die reacties….. of ik ze allemaal zal beantwoorden kan ik alleen niet garanderen.
oh en de volgende keer komt er wel een iets korter blog pfffffff 🙂

Een nieuw blog: Diep respect voor de veteraan en het thuisfront

Hieronder volgt een notitie die een Bosnie Veteraan in 2011 heeft geschreven. Ik wil dit met jullie delen en vooral het bewust laten worden dat het om echte mensen gaat met echte gevoelens en gedachten.  Mijn reactie hierop is alleen maar een diep respect. Diep respect voor onze mannen en vrouwen die dit werk doen. Diep respect voor onze mannen en vrouwen die dit werk gedaan hebben. Diep respect voor het thuisfront, ouders, partners, familie en vrienden die altijd moeten omgaan met bepaalde gevoelens en gedachten van de militair of veteraan.
Deze informatie en foto komt van de facebook pagina “steun veteranen” . Wanneer je op de foto klikt kom je rechtstreeks op de juiste pagina (dit is om het jullie makkelijk te maken 🙂 )

dubbel gevoel

Je wilt militair worden.   Je doet je best om door keuringen heen te komen, je ziet beelden op de tv en je hoort over het avontuur..  Je bent gemotiveerd en je denkt de wereld aan te kunnen en te kunnen verbeteren.. je wilt iets doen voor anderen etc. etc.   De V.N. ( Verenigde Naties) je krijgt een blauwe helm, baret en of pet en een hoedje op je hoofd en een wapen met duidelijke instructies, dat je dat ding alleen mag gebruiken, wanneer er aantoonbaar op jouw gevuurd wordt..   Maar dan zie je dingen en maak je dingen mee, die twijfels oproepen op het moment dat je op die missie bent dan pas merk je dat hoeveel wapens je ook hebt, dat je handen eigenlijk gebonden zijn en je voor je gevoel, de mensen, die je kwam beschermen, een soort van voor de gek houdt met beloftes, die je hoopt te kunnen waarmaken, maar eigenlijk ook weet dat het niet waar te maken is, omdat je gebonden bent aan de regels, die men elders ver weg voor je maakt.   Je bent militair, je zou VREDE brengen en bescherming geven, maar waar zijn zij, die, die besluiten maakten ?   Daar sta je dan, ver weg van iedereen, niemand die ziet, wat JIJ ziet, niemand die hoort wat jij hoort en beloftes die niet waar te maken zijn, omdat je wacht op dat groene licht..   Machteloosheid en dan klinkt er die opdracht, wacht op bericht en doe niets of het bericht met het bevel, terug trekken !   Die vertwijfeling, kun je thuis en daar aan de mensen niet uitleggen..   Jij kent nu twee werelden, die wereld , waar jij vandaan komt, je thuis en de wereld waar je bent, en waar je hebt staan liegen met de leugens, waarin je zelf hebt gelooft, omdat ze zo mooi klonken zoals men het je had toe gezegd..   Het gevoel van het gebied moeten verlaten, terwijl jij je werk daar goed hebt willen doen, maar niet hebt kunnen waarmaken..   Thuis krijg je een medaille, maar daar heb je mensen in de steek gelaten en niet je best kunnen doen zoals je dat wilde..   Je bent gewond, al dan niet lichamelijk en thuis wordt je overspoeld met vragen, kritiek en complimenten..   Een Groene missie, zoals IFOR,SFOR,KFOR ,ISAF etc. is vaak niet anders, misschien mocht of moest je daar wel je wapen gebruiken en dan moet je weg, omdat het bevel zo klinkt, maar jij bent nog niet klaar en toch moet je gehoorzamen..   Je neemt dat deel van dat leven mee terug en je zoekt een antwoord op de vragen die anderen je stellen en die je zelf ook hebt.. Je zit thuis met je lichaam, maar je geest is nog in dat gebied.   Denk goed na, je zet een stap in een leger cultuur neer, die je niet vooruit kunt zien, en je kunt er herinneringen aan over houden die je laten lachen, maar ook kunnen laten huilen, en zeker als je dan hoort van, hen, die dat leven niet kennen, en dan maar oordelen over wat JIJ gedaan hebt of niet hebt gedaan, omdat het niet KON of MOCHT.   Je bent nu een veteraan, een persoon die twee werelden kent.   Je krijgt te maken met bank oordelers mensen die niet die werelden kennen, maar wel een mening denken te hebben en je zeggen dat jij er zelf voor gekozen hebt en dus dat het je eigen schuld is.. en daarom mag jij niet klagen over de problemen, de oorlog die in je hoofd doorgaan..   Weet dan, dat JIJ wel die gene was die weet hoe het er was en dat jij gedaan hebt, wat er in jouw macht lag.   Wees TROTS, dat jij de stap hebt durven maken, om te gaan en te doen wat anderen vinden dat gedaan moest worden, maar zelf niet het lef hadden, om dat te doen..   Vervloek jezelf niet, en vervloek ook hen niet, die niet weten wat ze zeggen, ze weten immers niet beter, dan wat zij zien op het journaal, en wat niet op het journaal kwam, wel heeft plaats gevonden, op de momenten dat de cameras er niet bij waren..   Jij hebt de missie volbracht, maar niet vergeten..   Er heen gaan en later, terug trekken is dan ook niet jouw beslissing geweest, maar het bevel dat uitgevoerd moest worden en JIJ hebt gehoor gegeven aan dat bevel.   Je hebt een eigen mening je eigen gedachten, maar je bent wel trouw en op jouw kan het land bouwen, laat het land en de natie er dan ook nu voor je zijn, en laat hen beseffen dat jij diegene was, die de wens tot uitvoer bracht.   Mensen heb Respect voor hen die doen en ga niet aan de kant staan of oordelen over hoe het anders moe(s)t.   Wie dat wel doet, moet zelf de handen uit steken en gaan, en dan pas snappen ook zij wat de Veteraan bedoeld, met de tekst : Missie volbracht, maar NIET vergeten !

Een Bosnie – veteraan en drager van de Draaginsigne Gewonden , trots met een dubbel gevoel. J.P.J.Korver