Wat een jaar was 2015

Wat een mooi jaar was 2015 voor mij. Ik heb weer mooie en dierbare momenten gehad. Een jaar die ik volledig met mijn militair heb kunnen beleven.

Mijn militair heeft nu een functie die best wel relaxt is. Zowel voor hem, maar zeker ook voor mij als thuisfront. Hij gaat ’s morgens naar het werk en is ’s avonds gewoon weer thuis. Even een paar jaar een stapje terug doen dat leek ons heerlijk. Na 10 jaar samen zijn en een hectisch leven is het ook lekker. Toch…….. ik heb er enorm aan moeten wennen. Niet meer de stress en spanning, maar ook niet meer de thuiskom momenten. Geen oefening…..helemaal niets. Heerlijk, maar ik blijf wel eerlijk…..ook enorm wennen ūüôā Gelukkig heeft het geen problemen opgeleverd dus wij kunnen het allemaal samen aan. Van veel oefeningen tot op uitzending gaan, van veel weg zijn tot iedere dag samen……we zijn nog steeds gelukkig en happy!

Over een paar uur is het 2016 en ik scrol door mijn foto’s van afgelopen jaar: gesproken op een veteranen dag, herdenking 4 mei op de grebbenberg, missie Max en een bezoek aan de tweede kamer samen met de AFMP. Er zijn nog zoveel meer herinneringen die ik het afgelopen jaar weer heb mogen maken. Zoveel bijzondere ontmoetingen. Er waren er teveel om nu op te noemen. De klap op de vuurpijl ( ik kom vast in oudjaars sferen) was toch wel de thuisfront ontmoetingsdag bij het Veteraneninstituut. Wat was het een topdag om ander thuisfront te ontmoeten en samen te zien. Te merken dat je allemaal in het zelfde schuitje zit. Vervolg gaat er zeker komen!

Persoonlijk kreeg ik de mooiste baan die ik mij maar bedenken kon. Daarnaast verkochten wij ons huis binnen een week en kochten wij een nieuw huis binnen een week terug. Iemand zei tegen mij “kan wel merken dat je met een militair getrouwd bent. Jullie weten wel van doorpakken en snel handelen”. Ach, het was gewoon een kwestie van geluk, maar het ging wel razendsnel.

Bedankt voor al jullie steun en berichten het afgelopen jaar. Bedankt voor jullie reacties en acties. Ook in 2016 zal ik weer doorgaan. Doorgaan voor een betere thuisfront, meer waardering voor onze militairen en veteranen.

Volgend jaar staan er weer een paar mooie projecten als thuisfront en als Vrouw van Militair op het programma. Ik kijk er al weer naar uit!

Ik wil jullie vanaf deze kant een hele fijn jaarwisseling toe wensen. Ik wens jullie ontzettend veel geluk, gezondheid en liefde in 2016 toe. Denk aan het thuisfront waarvan de militair weg is. Sta even stil bij onze militairen die nu in het buitenland op uitzending zijn. Hou rekening met die Veteraan die bijvoorbeeld naast je woont. Misschien vindt hij/zij het vuurwerk verschrikkelijk en beleeft hij/zij het net even anders dan een ander.

Tot volgend jaar!

31-12-2015

Extra veel sterkte tijdens deze dagen.

Mijn militair is thuis tijdens de feestdagen.
Wanneer ik er over nadenk realiseer ik mij dat hij altijd met de kerstdagen en oud en nieuw thuis is geweest.
En eigenlijk altijd door een mazzeltje. Mijn militair zou in het verleden¬†namelijk al in uitzending gebied moeten zitten, maar gelukkig werd¬†dit toen¬†uitgesteld tot na de feestdagen. Zie……het is best wel eens positief alle veranderingen bij¬†Defensie.

Er zijn veel gezinnen en partners die dit wel meegemaakt hebben.
Ook dit jaar zijn er weer veel gezinnen en partners die de feestdagen doorbrengen zonder hun militair. Dit is zwaar, heel zwaar. En natuurlijk komen zij er doorheen, maar makkelijk is het niet. Ik hoop dat deze mensen genoeg afleiding hebben.

Daarom wens ik dit thuisfront extra veel sterkte tijdens deze dagen. Onze militairen wens ik heel veel veiligheid toe. Kom allemaal weer veilig thuis. Ook sommige veteranen hebben het zwaar tijdens deze dagen. Sterkte allemaal. Er word aan jullie allemaal gedacht, maar dat zal een schrale troost zijn.

Word ook een dagboekheld!

 

Ik wil even het volgende onder jullie aandacht brengen. Toen mijn militair op missie ging naar Afghanistan hebben hij en ik allebei een dagboek bijgehouden. Voor hem zelf werd het een boekje waarin hij schreef wat hij die dag had gedaan. Als hij het nu nog naleest weet hij precies wat hij ermee bedoelde………..voor mij is het abracadabra al die afkortingen. Hahaha, maar hij legt mij rustig uit wat¬†het betekent en wat hij gedaan heeft. Tja en dan mijn eigen dagboekje……¬† iedere dag erin geschreven………..en wat is het leuk om na te lezen.

Daarom wil ik ook graag onderstaand project steunen. Omdat ik zelf uit ervaring weet hoe belangrijk het is om een dagboekje bij te houden wanneer je beide met een missie bezig bent. Het is een geweldig naslag werk wat ik nu soms nog wel eens lees.

Eva en Margaret zijn 2 studentes aan de Universiteit van Tilburg. Zij hebben samen een actie opgezet om het dagboekjes project te laten voortbestaan. Omdat ik zelf uit ervaring weet hoe belangrijk dit is voor militair en thuisfront deel ik hun bericht met jullie en hoop ik dat ook jullie dit project steunen.

Dagboekjes

Dagboekjes

Wat doe je als je een half jaar of langer van huis bent? Militairen leven in twee werelden: die van Defensie en die van het thuisfront. Tijdens uitzending zijn militair en thuisfront lange tijd van elkaar gescheiden, en kunnen ze niet zomaar alles met elkaar delen. Gemiste ervaringen kun je niet herleven. Wat je wel kunt doen is ervaringen achteraf delen met elkaar. Door dagboekjes uit te delen aan militairen die worden uitgezonden en hun thuisfront, wil Hulp voor Helden de kloof tussen beide levens helpen overbruggen. Het bijhouden van een dagboek biedt een uitlaatklep tijdens de missie en helpt elkaar achteraf snel bij te praten. Onder de naam Dagboek voor Helden hebben wij – twee studentes aan de Universiteit van Tilburg – een actie opgezet om het dagboekjesproject te laten voortbestaan. Word ook een dagboekheld. Bekijk op www.dagboekvoorhelden.blogspot.nl hoe jij deze actie kunt steunen.

Groetjes van de dagboekhelden, Eva en Margaret.

Ik wil jullie ook vragen om dit bericht zoveel mogelijk te delen.¬†Hoe meer mensen dit project steunen….hoe meer militairen¬†√©n thuisfront een middel hebben om de gemiste momenten toch te kunnen delen!

Tot snel weer!

 

Thuisfront laat je horen!

En de dagen worden weken, en de weken worden maanden. Ik zal jullie snel bijpraten, maar daarvoor moet ik de tijd nemen. Toch wil ik even iets onder jullie aandacht brengen.

Wij, als thuisfront kunnen best wel eens mopperen over hoe¬†het nu gaat en hoe alles geregeld is binnen Defensie. Vooral omdat¬†je als thuisfront regelmatig moeten schakelen. Dus ja, laten we eerlijk zijn……als thuisfront zijn wij wel heel belangrijk voor Defensie.

Zonder thuisfront geen inzet. Dit zijn de woorden die minister van Defensie Jeanine Hennis vorig jaar tegen de Tweede Kamer zei. Ook de AFMP onderkent het belang van het thuisfront voor een succesvolle missie. En om nóg beter zicht te krijgen op de vraagstukken die het thuisfront bezighouden, houdt AFMP een enquête onder de partners en een enquête onder ouders van thuiswonende militairen. Deze enquête mag iedereen invullen. Dus ook het thuisfront van niet AFMP leden zijn welkom om deze enquête in te vullen. Het maakt niet uit welke rang of krijgsmachtonderdeel. Er zijn 2 verschillende vragenlijsten.

Ik heb het uiteraard zelf ook ingevuld.¬†Ik vind het namelijk wel heel belangrijk om mij te laten horen en te laten weten hoe mijn ervaringen zijn. Neem jij ook even de tijd om dit te doen? Zoveel tijd ben je er niet voor kwijt, het kost je een paar minuten. Dus bij deze zeg ik echt……….THUISFRONT LAAT JE HOREN……dit is je kans!!!!

Om het je iets makkelijker te maken hierbij gelijk de link naar de directe pagina van het AFMP.

http://afmp.nl/inhoud/artikel/enquete-thuisfront

Tot snel!

 

 

Heel kort want wij genieten!

Een heel kort bericht van mijn kant. Ik schaam mij ergens dat ik sommige mensen niet heb beantwoord,  maar ik hoop ook dat er begrip is. Mjjn streven is altijd om binnen een week te antwoorden op vragen via fb, mijn blog of twitter. Ik ben de laatste paar weken enorm druk geweest.  Ik ben sinds kort ook voor de wet vrouw van mijn militair geworden! !!! Wij hebben een prachtige dag gehad en binnenkort zal ik meer schrijven over mijn leven als vrouw van militair. Nu genieten wij van onze huwelijksreis ūüôā

image

3 maanden verder. Hoe gaat het nu?

3 maanden verder‚Ķ‚Ķ‚Ķ‚Ķ‚Ķ‚Ķ‚Ķ. Onderhand zijn we bijna¬†3 maanden verder sinds mijn militair¬†terug kwam uit Mali.¬†De roes van de eerste paar weken zijn weer voorbij. Het duurde een poos voordat het oude leventje weer opgepakt werd. Langzaam maar zeker, stapje voor stapje merk ik dat wij weer echt samen zijn. ‚Ķ‚Ķ‚Ķ‚Ķ‚Ķ Niet zoals de eerste paar weken, wel samen, maar ook in gedachten allebei er niet bij zijn. Weer wennen aan elkaar. Dingen die wij elkaar vertelden gingen langs elkaar heen. Zaken die al via mail of telefoon verteld waren tijdens de uitzending¬†moesten opnieuw verteld worden. Allebei toch weer veranderd door een uitzending. Het was raar in het begin, je bent samen maar toch ben je in gedachten nog steeds met de uitzending bezig. Geen pakketjes meer hoeven samen te stellen, wat heerlijk…….. maar oh zo onwennig en saai. Geen kaartjes meer versturen, niet meer denken met boodschappen doen dat vindt hij leuk of lekker, dat stuur ik op. En vooral die pc en telefoon. Die hebben overuren gedraaid en daar moest ik echt van afkicken. Die hoefde in 1x niet meer de hele tijd aan te staan want stel je toch eens voor dat ik net een mail van mijn man¬†mis! Hij zat nu gewoon naast me op de bank!! De afstandsbediening is weer ingenomen en in de auto ben ik weer verbannen naar de bijrijdersstoel ūüėČ

Hij kwam al heel relaxt terug. Geen verwilderde blik in zijn ogen, maar rustige ontspannen ogen. De eerste week zijn wij thuis geweest. Alleen maar¬†bij elkaar geweest.¬†Lekker op de bank gelegen, een film kijken, wat lekkers erbij. Hij kon er zo dubbel van genieten. De luxe van een bad en een goede douche. Hij genoot van ieder moment. Direct¬†de tweede dag wou hij al uit eten, daar had hij zin in. Zo anders als Afghanistan toen hij alleen opgesloten thuis wou¬†zitten. We zijn lekker wezen winkelen. Dit was ook wel nodig want mijn man was in deze periode toch 11 kilo kwijt geraakt. Waarschijnlijk vooral door de hitte in Mali. Ik kreeg gelijk alle foto’s en verhalen te horen en ja………ik was zo verbaasd. Ik had mij zo voorbereid op een persoon die nog een beetje¬†in zijn¬†eigen wereld zou leven, maar hij was gewoon vanaf het eerste moment echt thuis. Zo voelde het echt.

Dit keer was ik degene die er moeite mee had om¬†alles los te laten. Wij kregen dus een omgekeerde wereld vergeleken met de vorige uitzending. Ik was natuurlijk terwijl hij weg was begonnen met mijn blog, Facebook en Twitter als “vrouw van militair”. Dagelijks was ik daar ook mee bezig. En dit moest ik nu los laten. Nu was het moment om mijn tijd aan hem te geven i.p.v. mij in te zetten voor meer begrip voor onze militairen, veteranen en thuisfront. Dat vond ik enorm lastig om heel eerlijk te zijn. Het was een levenswijze van mij geworden. En…… nu moest ik opbiechten waar ik mee bezig was.

Mijn man wist dat ik een blog heb e.d. maar had in Mali niet door dat dit zo uit de hand liep. Dat er zoveel reacties zouden komen en zoveel mensen die zich hiertoe aangetrokken en begrepen voelde. Mijn interviews, mijn gastcolumn in de Oplinie, mijn blog voor Your Song Powered bij Humanisme, mijn ontmoetingen op het veteraneninstituut en nog veel meer………hij wist er niets van. 2 dagen nadat hij thuis was heb ik het hem verteld. Ik heb hem een stapeltje met kranten en artikelen gegeven en gezegd “dit moet je eigenlijk eens lezen”. Verbazing trok over zijn hele gezicht. Een hele avond zijn wij achter de computer gaan zitten. Hij heeft mijn hele Facebook pagina doorgespit en mijn Twitter account. En zijn mooie¬†lach werd steeds groter……….van trots ūüôā¬† Trots dat ik mij zo inzette voor meer begrip voor zijn en onze wereld. Meer begrip voor onze militairen, onze veteranen die vergeten worden, maar ook voor het thuisfront die in een moeilijke en haast onbegrijpbare wereld leven. Zijn eerste woorden waren; hier moet je veel meer mee¬†gaan doen. Je kunt¬†misschien een klein beetje het¬†verschil gaan maken. Of ik dat kan weet ik niet, maar ik blijf wel doorgaan¬†om mij hiervoor in te zetten.¬† Doordat ik open kaart speelde had hij ook het begrip dat ik tijdens de vakantie zei ‚Äúwacht even ik moet even iets delen, of ik moet even een paar mensen opbeuren”.

Na een week thuis zijn wij samen op vakantie geweest. Samen er even uit. In de eerste week hadden we de bezoeken aan ouders al gedaan dus nu even echt weg met elkaar. Wennen was het wel. Ik had het gevoel dat hij helemaal thuis was. Ook in gedachten. Dom van mij natuurlijk. Tijdens de vakantie kwam ik erachter dat er toch veel spanning zat. Hij raakte meer afwezig en ik merkte dat hij terug telde. “2 weken geleden deed ik nog dit of dat”. De roes van de eerste week was dus verdwenen en zorgde voor een paar gespannen momenten. Onderhand weet ik dat ik hem moet laten gaan dan. Ik moet niet gaan trekken met de vraag gaat het goed e.d. Dit heb ik ook gedaan, maar bracht bij mij toch weer veel onzekerheid met zich mee. Is hij dan toch anders? Wij waren in een gebied in Itali√ę waar op dat moment veel werd geschoten voor de jacht. De eerste keer vroeg ik “wat is dat toch voor een geluid”? Mijn militair legde uit dat er geschoten werd i.v.m. de jacht. Ok√©, als dat moet dan moet dat, wel zielig, maar verder dacht ik niet. Totdat wij op een dag bij het zwembad lagen en hij in 1x riep. $%%^$#@#$$$ hou nou eens op met dat schieten.

Stilte kwam er in mij. Ik die dacht dat het allemaal zo goed ging werd met mijn neus op de feiten gedrukt. Was mij er in 1x van bewust dat dit geluid voor hem iets heel anders betekend dan voor mij. Misschien dat hij niet eens aan Mali dacht, maar het heeft wel een andere betekenis voor hem. Schaamde mij ervoor dat ik hier nog geen seconde bij stil had gestaan. Hoe dom kon ik zijn. Het ging te relaxt, kwam ik achter, er zat een stuk spanning die ik niet wou zien, Waarschijnlijk uit angst voor de vorige keer.

Na 3 weken samen kwam het moment dat ik 100 % ontspanning van beide kanten voelde. Dat was voor het eerst. Vanaf die dag kwamen dit soort dagen steeds vaker voor. Het koste even tijd, maar langzaam kwam het ‚Äėnormale‚Äô ritme weer bij ons samen terug. De veranderingen beginnen weer te verdwijnen naar de achtergrond.¬†Het¬†heeft¬†allemaal tijd nodig. Tijd om weer samen te gaan door het leven. Tijd om je leven op te pakken zoals het was daarvoor. Wordt het ooit nog echt als daarvoor? Ik denk het niet‚Ķ‚Ķ‚Ķ‚Ķ.. ik denk dat we door iedere uitzending een ander ontwikkeld persoon worden.¬†Noem het maar de levenservaring. Die dingen die je meemaakt en niet met elkaar kan delen. De angst die je toch beheerst tijdens een uitzending. Kan er niet echt een vinger opleggen. Ik weet wel dat door iedere uitzending onze relatie sterker wordt. Dat is toch een mooie bijkomstigheid ūüôā Juist doordat je zo bewust met je neus er op gedrukt wordt waardeer je wat je hebt.

Ik heb al eerder geschreven dat ik veel geleerd heb in de periode dat mijn militair¬†weg was, vooral over mezelf. Ook nu heb ik weer een nieuwe kant van mijzelf ontdekt. Ik kan nog sterker zijn dan ik ooit had verwacht. Voordat mijn militair vertrok naar Mali was er een knobbeltje ontdekt in mijn borst. Dit was een goedaardige tumor en kon geen kwaad. Tijdens de uitzending kwam toch naar voren dat het verstandig was om deze alsnog te laten verwijderen i.v.m. misschien wel kans op kwaadaardig worden. Verder zat er iets in mijn lichaam dat misschien wel goed was, maar wat mij een verschrikkelijk onzeker gevoel gaf. Ik ben dus tijdens de uitzending geopereerd. Heb het knobbeltje laten verwijderen. De dag voor de operatie sprak ik mijn man en heb ik hem alleen maar verteld dat ik de volgende dag ging winkelen dus misschien slecht bereikbaar zou zijn. Precies 2 weken voor zijn thuiskomst werd ik geopereerd. Enkele mensen wisten er van af, maar mijn eigen man niet eens. Dit heeft heel veel met mij gedaan. Dat ik dit niet kon delen. Ja, natuurlijk had ik dit door de telefoon kunnen zeggen, maar dan? Dan zit er in een ver land iemand zich helemaal gek te maken…….niemand schiet er iets mee op. Ik ben enorm over mijn toeren geweest durf ik nu wel toe te geven. En toch gaat mijn bescherming naar hem zo ver dat ik het er voor over had. Dezelfde avond heb ik contact met hem gezocht met het verzoek of hij mij kon bellen. Helaas met een zeer slechte verbinding, maar op dat moment was alles achter de rug en kon ik eindelijk de waarheid vertellen. Ga ik te ver in mijn bescherming naar hem toe tijdens een uitzending? Nee, ik vind van niet. Hij zou het zelfde voor mij hebben gedaan. Ondanks dat de situatie in Mali wel een rustige situatie was wil ik dat hij zijn hoofd bij zijn werk houdt. Voor zijn veiligheid, maar ook voor de veiligheid van zijn collega’s. En nu is hij weer thuis en beschermd hij mij‚Ķ‚Ķdus is het toch goed! Dat is je leven met een militair. Je zelf soms even helemaal aan de kant cijferen. Dat is toch ook liefde!

Ik heb mij wel voorgenomen om een brief te schrijven naar de minister van Defensie of hij volgend jaar weer een paar weken naar Mali kan ūüôā Geen maanden dat duurt te lang, een paar weken is goed J Mijn man heeft normaal geen hekel aan de zomer, maar de echte warmte daar heeft hij wel moeite mee. Ik ben een echt zonnemens en het kan mij niet warm genoeg zijn. Nu hij terug is uit Mali geniet hij van de warmte en de zon hier in ons eigen land. Positief dus ūüôā

Nu zijn we¬†al weer een poosje aan het werk en doen onze dingen weer gewoon.¬†Intussen is mijn militair gewijzigd van functie.¬†De periode van Mali zit er voorlopig op, hoewel die nog lang in onze gedachten¬†doorgaat. Hoewel er nog vaak over gesproken wordt. ¬†De mannen en vrouwen die mijn man¬†daar hebben afgelost komen ook binnenkort weer veilig naar huis. De nieuwe lichting zal weer gaan vertrekken of is alweer vertrokken. En ik blijf meeleven en duim dat ook zij weer veilig naar hun thuisfront terug mogen keren.¬†Natuurlijk zit er altijd een de kans er in dat hij weer een keer op uitzending¬†moet. Niemand weet nog wanneer, nog niet waar naar toe. Als het zo is komen we daar ook wel weer doorheen. Steunen zal ik hem blijven doen, zoals hij mij in al die tijd ook is blijven steunen. Ik heb me in de periode blauw ge√ęrgerd aan de reacties van mensen dat ik dan maar niet had moeten kiezen voor een militair. Mensen die amper het fatsoen hadden om te vragen hoe het ging. Hoe hij zich voelde, hoe ik mij voelde. En nu‚Ķ‚Ķ..komen natuurlijk wel de vragen. Heb je het leuk gehad daar is een vraag die hij kreeg? Dit blijkt wel dat mensen totaal niet door hebben wat onze mannen en vrouwen doen. En om dit naar buiten te krijgen zal ik doorzetten. Ik ben een vechter, geleerd van mijn militair ūüôā

 

één van de prachtige boeketten die ik maandelijks ontving van mijn militair

één van de prachtige boeketten die ik maandelijks ontving van mijn militair

De vlinders gieren door mijn buik! Thuiskomst

Het is alweer even geleden dat ik heb geschreven, maar belofte maakt schuld. En als je iets beloofd moet je het ook doen is mijn instelling.
Weet jij nog wat jij deed op donderdag 8 mei? Ik wel……net zoals ik nog weet wat ik deed op 18-01-2008 en op 17-08-2008. Deze datums blijven voor eeuwig in mijn hoofd hangen. En net zoals ik¬†al jaren op deze dagen even terug denk zal ik dat nu ook met 8 mei krijgen. Op¬†deze datums was ik namelijk op weg naar Eindhoven. Op weg om mijn man op te halen bij de militaire luchthaven. Terug van een heftige verkenning of uitzending.

8 mei, natuurlijk geen oog dicht gedaan. Vroeg mijn bed uit. Beetje op twitter, een beetje op¬†Facebook kijken, niets zeggen¬†want er waren via social media maar weinig mensen op de hoogte dat mijn man zou thuis komen. Dat¬†was een bewuste keus van mij. Regelmatig is mij gevraagd¬†“wanneer komt je¬†man thuis?”¬†Het standaardantwoord was: dat doet er niet toe die informatie geef ik niet vrij. Mij is¬†altijd geleerd vanuit defensie dat je¬†vertrek en thuiskomst datum niet openbaar maakt via social media. Ondanks dat¬†veel informatie online en op¬†teletekst staat heb ik mij gehouden aan deze voorwaarden. Ergens in mei schreef ik wel eens, terwijl ik wist dat het ergens rond de 8ste zou zijn.

Helaas wordt de vlucht met mijn man erin pas om 20.15 verwacht. Dus dat is nog een lange dag wachten. En wachten……..en wachten. ¬†Mijn moeder is al vroeg bij mij.¬†Zij¬†weet dat ik stik van de zenuwen dus komt voor de emotionele ondersteuning de boel hier opvrolijken.¬†Zij rijdt met mij mee naar Eindhoven. Mijn vader volgt later samen met mijn schoonouders. Waarom apart van elkaar……..omdat ik er vroeg wil zijn! Het zal mij niet gebeuren dat ik te laat ben………..ik wacht liever daar dan hier nog zitten stressen.¬†¬†2 uur voor aanvangstijd mag je pas naar binnen op de luchthaven. Dus dit houdt in dat ik pas om half 7 in Eindhoven mag zijn. Ok√©, normaal een stukje van nog geen anderhalf uur voor ons, toch we¬†rijden in de spits……….hmmmm hoe laat rijden we weg? Rond¬†kwart over 4¬†hadden we afgesproken mijn moeder en ik. Mijn vader en schoonouders zouden tegen half 6 gaan rijden. Om half 4 houdt ik het niet meer. Kom op in de auto en we zien het wel. Die kant op, ik wil weg. Ik wil maar 1 ding de kant op waar ik straks mijn man kan zien en omarmen. Natuurlijk dik voor spits weg dus nergens last van. Onderweg nog maar gestopt voor een sigaretje en om tijd¬†te¬†rekken want we gaan¬†veels te snel ūüôā¬†Dik voor 5 uur stonden we al voor een gesloten hek bij de luchthaven. Eerste auto……..en een hek wat nog dicht zit en echt nog niet opengaat Whahaahah dikke lol mijn moeder en ik. Beetje fanatiek dit.¬†Tja, beter anderhalf uur wachten voor een dicht hek als onderweg stressen is mijn motto! Om kwart over 5 gaat in 1 keer het hek open. Langzaam schuift het open en ik kijk mijn moeder aan. Mam……….we mogen er nog niet op, het staat niet voor niets aangegeven dat dit pas 2 uur van te voren mag……Hup, rijden zegt mijn moeder, dan wachten we daar wel weer. Achteraf is het hek natuurlijk opengezet voor mensen van de catering en het thuisfront comit√©, natuurlijk niet voor ons, maar we staan al mooi op de parkeerplaats. Weer een stapje dichterbij mijn man, zo voelt het. Ik zie de hal met de letters Vliegbasis Eindhoven. Ik ben er bijna.

We kletsen maar wat over koetjes en kalfjes. Hoe zal het met hem zijn, hoe ziet hij eruit? Is hij anders? We hebben het over de¬†vorige keren en ik barst van de zenuwen. Het stomme is dat ik zo zeker ben van mijn relatie, maar mij op zo’n moment¬†inwendig afvraag…… zal hij mij nog leuk vinden? Vrouwen pffff ik weet het moeilijke wezens ūüėȬ†Om zes uur¬†trek ik het niet meer. Mijn blaas knapt bijna uit elkaar en ik kan toch moeilijk de bosjes daar induiken ūüôā Kom op mam….. en kwartiertje te vroeg naar binnen, maar we gokken het erop. Ik leg wel uit dat ik echt naar de toilet toe moet. Binnen worden we hartelijk ontvangen, maar ik zeg alleen maar………….sorry ik moet zo nodig, eerst even naar de toilet. Gelukkig was de zeer lieve en vriendelijke meneer van het thuisfront comit√© dit soort dingen wel gewend dus ik stuif hem voorbij.

Tja, en dan zit je niet meer thuis te wachten, sta je niet voor een gesloten hek, zit je niet in de auto op de parkeerplaats te wachten, maar ben je binnen in de aankomsthal. Zenuwen, stress en vlinders gieren door mijn buik heen. Nog even volhouden. Pfffffff nog even………….nog meer dan 2 uur. Mopperen, kwartier vertraging………Kom op ik heb het al die maanden volgehouden en nu kom ik die tijd ook nog wel door. Heel apart om als eerste in die hal aanwezig te zijn. Heel apart om daar te staan met z’n tweetjes en er is verder nog niemand.¬† Inmiddels telefonisch contact gehad met de andere auto die onderweg is. Het blijkt de drukste avondspits te zijn en zij staan nog helemaal vast. Wat ben ik blij dat ik er ben. Af en toe loop ik eens naar buiten, rook weer de zoveelste sigaret, praat met de meneer van het thuisfront comit√© en banjer door die grote hal heen. Stil zitten is geen optie meer.¬† Alles is keurig verzorgd. Er is koffie en thee en ook broodjes genoeg voor iedereen. Complimenten daarvoor. Alhoewel ik zelf een broodje weg heb zitten spoelen. Niet omdat het niet lekker was, maar ik kon van de zenuwen toch geen hap door mijn keel krijgen. Heel langzaam, maar ook vrij laat (vergeleken met de vorige keren) druppelen mensen naar binnen toe. Veel dik in de stress omdat zij hartstikke vast hadden gestaan in diverse files. Ook mijn schoonouders en vader komen aan. De club is compleet, laat dat vliegtuig maar landen. Helaas moeten we nog even wachten. Mijn ouders en schoonouders kennen mij door en door en weten dat ze mij met rust moeten laten. Raar mens ben ik, ik weet het ūüėČ maar ik sluit mij een beetje op in mijn eigen cocon dan. Sluit mij even af van de rest van de wereld en nee ben niet de gezelligste voor de familie dan. Voor het raam staar ik naar buiten. Het besef……………straks komt daar een vliegtuig en dan zie ik hem weer!!! Weer komt de onzekerheid…….zie ik hem wel, kan ik hem wel vinden in de grote groep. Bijna 100 militairen komen terug. Ga uit van gemiddeld 4 personen die komen om op te halen (sommige zijn met z’n tweetjes, sommige zijn met grote groepen) tel dus maar uit hoeveel man er ongeveer staat te springen, te stressen en te doen. Tranen lopen al over mijn wangen terwijl ik naar buiten kijk. Dat geeft niet, niemand die je hier raar aankijkt. Iedereen heeft hier hetzelfde gevoel en doel. Hun militair verwelkomen.

20.00 uur. Nog even snel naar buiten, “laatste sigaret hoor” roep ik tegen de meneer van het thuisfront comit√© lachend. “je hebt nog tijd genoeg zegt hij”. Neuhhhh stel je toch eens voor dat ik buiten sta terwijl het vliegtuig misschien heel misschien wel ietsiepietsie eerder landt. Ik kruip weer stiekem tussen de mensen door naar het raam (soms heeft¬†klein zijn wel¬†zijn voordeel ūüôā¬† )

De opwinding stijgt. Daar komt een vliegtuig aan, zullen ze het zijn…………….tromgeroffel tegen de ramen, gejoel, gegil en geklap…………Ja, ze zijn het!!!!! Ik ben alleen maar stil op dit soort momenten. Totaal weer in mijn eigen cocon sta ik de tranen weg te drukken. Wat ben ik blij, het vliegtuig is veilig geland, mijn man is veilig weer terug op Nederlandse bodem. Iedere keer wanneer ik daar sta ben ik daar zo dankbaar voor. Ik ben mij ervan bewust dat er gezinnen zijn die ook daar op Eindhoven hebben gestaan, waarvan de militair niet veilig is teruggekomen. Iedere keer sta ik hier bij stil hoe dankbaar ik weer mag zijn. Dat is de reden dat ik mij terug trek in mijn wereldje. Even mijn eigen gedachten tot rust brengen en dankbaar zijn voor wat ik heb. Een missie is en blijft een missie. Als vrouw van een militair, man, ouders, familie, kinderen weten we allemaal dat er een risico is. Dat is de reden¬†om mij zelf afsluiten¬†van honderden mensen in zo’n grote ruimte.¬†Dankbaar en met kloppend hart, tranen over mijn wangen kijk ik naar het vliegtuig. We hebben het weer gered!

De trap gaat naar het vliegtuig toe en ja daar komen de eerste mannen/vrouwen aangelopen. Weer een enorm gegil en applaus. En dan……….zie ik hem in 1 keer. Ik herken hem bijna niet met zijn enorme bruine gezicht en 11 kilo lichter. Jeetje, wat is hij bruin. Ik moet nog een keer goed kijken….is het hem echt? En dan ziet hij ons ook. De arm gaat de lucht in en er wordt fanatiek gezwaaid naar elkaar. Ok√©,¬†vrouw van……..daar sta je dan en zie je hem weer.¬†E√©n grote stralende glimlach op zijn gezicht. Heerlijk wat houdt ik van die man!

Onze mannen en vrouwen moeten nog even naar binnen hun spullen pakken en krijgen nog een korte toespraak. Keurig de toespraak duurde gelukkig echt niet lang. En dan komen ze……de eerste militairen komen de aankomsthal ingelopen. Groot en dik applaus!!!¬†De volgende militairen¬†komen de hal in gelopen. Weer een groot en dik applaus.¬†Complimenten voor ieder¬†thuisfront dat iedere militair die de hal in liep een enorm applaus¬†gaf. Complimenten voor het thuisfront dat met spandoeken meer achteraan stond! Ik was er erg blij mee en mensen om mij heen ook! Natuurlijk¬†ben ik wel boven op een stoel geklommen. Iedereen eigenlijk, dat geeft niet, iedereen wil zijn of haar militair zo snel mogelijk zien en vinden in die chaos van mensen.

En dan……………….zie ik hem de hal in komen lopen. Ik roep een keer hard. Geen nut natuurlijk, net of hij dat hoort. Ik kan niet langer wachten en spring van mijn stoel af en kan rennen op die hoge hakken van mij hoor. Recht in de armen van mijn militair.¬†Recht in de armen van mijn man. Recht in de armen van de persoon waar ik zo trots op ben. Ik zie een lach van oor tot oor. Ik zie fonkelende, stralende ogen in dat bruine gezicht. En net als bij het afscheid nemen weet ik door te kijken in die prachtige ogen (verliefde puber)…………het zit goed tussen ons. We zijn weer samen.¬†Het belangrijkste is dat ik rustige ogen zie, geen verwilderde ogen. Ik weet gelijk dat dit een stuk beter is vergeleken met¬†de vorige keer. E√©n grote last valt direct van me af. Hem weer los laten……….nee voorlopig niet.

Samen rijden wij met de auto naar huis, raar en onwennig zelfs. Mijn ouders en schoonouders rijden samen in een auto¬†naar huis. Thuis bij mijn schoonouders doen we nog even snel een bakje samen. Even een half uurtje en we zijn weg. Dit weten ze van te voren en daar is gelukkig ook alle begrip voor. Terug naar huis. Terug naar de plek waar we samen horen te zijn. Thuis de plek waar we ook weer gaan werken aan het leven samen. Thuis waar we weer aan elkaar moeten wennen.¬†Thuis waar hij opgewacht wordt¬†door een stel zeer enthousiaste huisdieren. Die ook zo blij zijn dat de baas weer thuis is. Thuis…………..dat is¬†op dit moment de¬†mooiste plek voor een militair en zijn gezin!!

Inmiddels zijn wij alweer aan het werk. Volgende blog zal ik schrijven over de periode hierna. Tot snel weer!!

 

thuiskomst

Wachten!