3 maanden verder. Hoe gaat het nu?

3 maanden verder…………………. Onderhand zijn we bijna 3 maanden verder sinds mijn militair terug kwam uit Mali. De roes van de eerste paar weken zijn weer voorbij. Het duurde een poos voordat het oude leventje weer opgepakt werd. Langzaam maar zeker, stapje voor stapje merk ik dat wij weer echt samen zijn. …………… Niet zoals de eerste paar weken, wel samen, maar ook in gedachten allebei er niet bij zijn. Weer wennen aan elkaar. Dingen die wij elkaar vertelden gingen langs elkaar heen. Zaken die al via mail of telefoon verteld waren tijdens de uitzending moesten opnieuw verteld worden. Allebei toch weer veranderd door een uitzending. Het was raar in het begin, je bent samen maar toch ben je in gedachten nog steeds met de uitzending bezig. Geen pakketjes meer hoeven samen te stellen, wat heerlijk…….. maar oh zo onwennig en saai. Geen kaartjes meer versturen, niet meer denken met boodschappen doen dat vindt hij leuk of lekker, dat stuur ik op. En vooral die pc en telefoon. Die hebben overuren gedraaid en daar moest ik echt van afkicken. Die hoefde in 1x niet meer de hele tijd aan te staan want stel je toch eens voor dat ik net een mail van mijn man mis! Hij zat nu gewoon naast me op de bank!! De afstandsbediening is weer ingenomen en in de auto ben ik weer verbannen naar de bijrijdersstoel 😉

Hij kwam al heel relaxt terug. Geen verwilderde blik in zijn ogen, maar rustige ontspannen ogen. De eerste week zijn wij thuis geweest. Alleen maar bij elkaar geweest. Lekker op de bank gelegen, een film kijken, wat lekkers erbij. Hij kon er zo dubbel van genieten. De luxe van een bad en een goede douche. Hij genoot van ieder moment. Direct de tweede dag wou hij al uit eten, daar had hij zin in. Zo anders als Afghanistan toen hij alleen opgesloten thuis wou zitten. We zijn lekker wezen winkelen. Dit was ook wel nodig want mijn man was in deze periode toch 11 kilo kwijt geraakt. Waarschijnlijk vooral door de hitte in Mali. Ik kreeg gelijk alle foto’s en verhalen te horen en ja………ik was zo verbaasd. Ik had mij zo voorbereid op een persoon die nog een beetje in zijn eigen wereld zou leven, maar hij was gewoon vanaf het eerste moment echt thuis. Zo voelde het echt.

Dit keer was ik degene die er moeite mee had om alles los te laten. Wij kregen dus een omgekeerde wereld vergeleken met de vorige uitzending. Ik was natuurlijk terwijl hij weg was begonnen met mijn blog, Facebook en Twitter als “vrouw van militair”. Dagelijks was ik daar ook mee bezig. En dit moest ik nu los laten. Nu was het moment om mijn tijd aan hem te geven i.p.v. mij in te zetten voor meer begrip voor onze militairen, veteranen en thuisfront. Dat vond ik enorm lastig om heel eerlijk te zijn. Het was een levenswijze van mij geworden. En…… nu moest ik opbiechten waar ik mee bezig was.

Mijn man wist dat ik een blog heb e.d. maar had in Mali niet door dat dit zo uit de hand liep. Dat er zoveel reacties zouden komen en zoveel mensen die zich hiertoe aangetrokken en begrepen voelde. Mijn interviews, mijn gastcolumn in de Oplinie, mijn blog voor Your Song Powered bij Humanisme, mijn ontmoetingen op het veteraneninstituut en nog veel meer………hij wist er niets van. 2 dagen nadat hij thuis was heb ik het hem verteld. Ik heb hem een stapeltje met kranten en artikelen gegeven en gezegd “dit moet je eigenlijk eens lezen”. Verbazing trok over zijn hele gezicht. Een hele avond zijn wij achter de computer gaan zitten. Hij heeft mijn hele Facebook pagina doorgespit en mijn Twitter account. En zijn mooie lach werd steeds groter……….van trots 🙂  Trots dat ik mij zo inzette voor meer begrip voor zijn en onze wereld. Meer begrip voor onze militairen, onze veteranen die vergeten worden, maar ook voor het thuisfront die in een moeilijke en haast onbegrijpbare wereld leven. Zijn eerste woorden waren; hier moet je veel meer mee gaan doen. Je kunt misschien een klein beetje het verschil gaan maken. Of ik dat kan weet ik niet, maar ik blijf wel doorgaan om mij hiervoor in te zetten.  Doordat ik open kaart speelde had hij ook het begrip dat ik tijdens de vakantie zei “wacht even ik moet even iets delen, of ik moet even een paar mensen opbeuren”.

Na een week thuis zijn wij samen op vakantie geweest. Samen er even uit. In de eerste week hadden we de bezoeken aan ouders al gedaan dus nu even echt weg met elkaar. Wennen was het wel. Ik had het gevoel dat hij helemaal thuis was. Ook in gedachten. Dom van mij natuurlijk. Tijdens de vakantie kwam ik erachter dat er toch veel spanning zat. Hij raakte meer afwezig en ik merkte dat hij terug telde. “2 weken geleden deed ik nog dit of dat”. De roes van de eerste week was dus verdwenen en zorgde voor een paar gespannen momenten. Onderhand weet ik dat ik hem moet laten gaan dan. Ik moet niet gaan trekken met de vraag gaat het goed e.d. Dit heb ik ook gedaan, maar bracht bij mij toch weer veel onzekerheid met zich mee. Is hij dan toch anders? Wij waren in een gebied in Italië waar op dat moment veel werd geschoten voor de jacht. De eerste keer vroeg ik “wat is dat toch voor een geluid”? Mijn militair legde uit dat er geschoten werd i.v.m. de jacht. Oké, als dat moet dan moet dat, wel zielig, maar verder dacht ik niet. Totdat wij op een dag bij het zwembad lagen en hij in 1x riep. $%%^$#@#$$$ hou nou eens op met dat schieten.

Stilte kwam er in mij. Ik die dacht dat het allemaal zo goed ging werd met mijn neus op de feiten gedrukt. Was mij er in 1x van bewust dat dit geluid voor hem iets heel anders betekend dan voor mij. Misschien dat hij niet eens aan Mali dacht, maar het heeft wel een andere betekenis voor hem. Schaamde mij ervoor dat ik hier nog geen seconde bij stil had gestaan. Hoe dom kon ik zijn. Het ging te relaxt, kwam ik achter, er zat een stuk spanning die ik niet wou zien, Waarschijnlijk uit angst voor de vorige keer.

Na 3 weken samen kwam het moment dat ik 100 % ontspanning van beide kanten voelde. Dat was voor het eerst. Vanaf die dag kwamen dit soort dagen steeds vaker voor. Het koste even tijd, maar langzaam kwam het ‘normale’ ritme weer bij ons samen terug. De veranderingen beginnen weer te verdwijnen naar de achtergrond. Het heeft allemaal tijd nodig. Tijd om weer samen te gaan door het leven. Tijd om je leven op te pakken zoals het was daarvoor. Wordt het ooit nog echt als daarvoor? Ik denk het niet………….. ik denk dat we door iedere uitzending een ander ontwikkeld persoon worden. Noem het maar de levenservaring. Die dingen die je meemaakt en niet met elkaar kan delen. De angst die je toch beheerst tijdens een uitzending. Kan er niet echt een vinger opleggen. Ik weet wel dat door iedere uitzending onze relatie sterker wordt. Dat is toch een mooie bijkomstigheid 🙂 Juist doordat je zo bewust met je neus er op gedrukt wordt waardeer je wat je hebt.

Ik heb al eerder geschreven dat ik veel geleerd heb in de periode dat mijn militair weg was, vooral over mezelf. Ook nu heb ik weer een nieuwe kant van mijzelf ontdekt. Ik kan nog sterker zijn dan ik ooit had verwacht. Voordat mijn militair vertrok naar Mali was er een knobbeltje ontdekt in mijn borst. Dit was een goedaardige tumor en kon geen kwaad. Tijdens de uitzending kwam toch naar voren dat het verstandig was om deze alsnog te laten verwijderen i.v.m. misschien wel kans op kwaadaardig worden. Verder zat er iets in mijn lichaam dat misschien wel goed was, maar wat mij een verschrikkelijk onzeker gevoel gaf. Ik ben dus tijdens de uitzending geopereerd. Heb het knobbeltje laten verwijderen. De dag voor de operatie sprak ik mijn man en heb ik hem alleen maar verteld dat ik de volgende dag ging winkelen dus misschien slecht bereikbaar zou zijn. Precies 2 weken voor zijn thuiskomst werd ik geopereerd. Enkele mensen wisten er van af, maar mijn eigen man niet eens. Dit heeft heel veel met mij gedaan. Dat ik dit niet kon delen. Ja, natuurlijk had ik dit door de telefoon kunnen zeggen, maar dan? Dan zit er in een ver land iemand zich helemaal gek te maken…….niemand schiet er iets mee op. Ik ben enorm over mijn toeren geweest durf ik nu wel toe te geven. En toch gaat mijn bescherming naar hem zo ver dat ik het er voor over had. Dezelfde avond heb ik contact met hem gezocht met het verzoek of hij mij kon bellen. Helaas met een zeer slechte verbinding, maar op dat moment was alles achter de rug en kon ik eindelijk de waarheid vertellen. Ga ik te ver in mijn bescherming naar hem toe tijdens een uitzending? Nee, ik vind van niet. Hij zou het zelfde voor mij hebben gedaan. Ondanks dat de situatie in Mali wel een rustige situatie was wil ik dat hij zijn hoofd bij zijn werk houdt. Voor zijn veiligheid, maar ook voor de veiligheid van zijn collega’s. En nu is hij weer thuis en beschermd hij mij……dus is het toch goed! Dat is je leven met een militair. Je zelf soms even helemaal aan de kant cijferen. Dat is toch ook liefde!

Ik heb mij wel voorgenomen om een brief te schrijven naar de minister van Defensie of hij volgend jaar weer een paar weken naar Mali kan 🙂 Geen maanden dat duurt te lang, een paar weken is goed J Mijn man heeft normaal geen hekel aan de zomer, maar de echte warmte daar heeft hij wel moeite mee. Ik ben een echt zonnemens en het kan mij niet warm genoeg zijn. Nu hij terug is uit Mali geniet hij van de warmte en de zon hier in ons eigen land. Positief dus 🙂

Nu zijn we al weer een poosje aan het werk en doen onze dingen weer gewoon. Intussen is mijn militair gewijzigd van functie. De periode van Mali zit er voorlopig op, hoewel die nog lang in onze gedachten doorgaat. Hoewel er nog vaak over gesproken wordt.  De mannen en vrouwen die mijn man daar hebben afgelost komen ook binnenkort weer veilig naar huis. De nieuwe lichting zal weer gaan vertrekken of is alweer vertrokken. En ik blijf meeleven en duim dat ook zij weer veilig naar hun thuisfront terug mogen keren. Natuurlijk zit er altijd een de kans er in dat hij weer een keer op uitzending moet. Niemand weet nog wanneer, nog niet waar naar toe. Als het zo is komen we daar ook wel weer doorheen. Steunen zal ik hem blijven doen, zoals hij mij in al die tijd ook is blijven steunen. Ik heb me in de periode blauw geërgerd aan de reacties van mensen dat ik dan maar niet had moeten kiezen voor een militair. Mensen die amper het fatsoen hadden om te vragen hoe het ging. Hoe hij zich voelde, hoe ik mij voelde. En nu……..komen natuurlijk wel de vragen. Heb je het leuk gehad daar is een vraag die hij kreeg? Dit blijkt wel dat mensen totaal niet door hebben wat onze mannen en vrouwen doen. En om dit naar buiten te krijgen zal ik doorzetten. Ik ben een vechter, geleerd van mijn militair 🙂

 

één van de prachtige boeketten die ik maandelijks ontving van mijn militair

één van de prachtige boeketten die ik maandelijks ontving van mijn militair

Advertenties