De vlinders gieren door mijn buik! Thuiskomst

Het is alweer even geleden dat ik heb geschreven, maar belofte maakt schuld. En als je iets beloofd moet je het ook doen is mijn instelling.
Weet jij nog wat jij deed op donderdag 8 mei? Ik wel……net zoals ik nog weet wat ik deed op 18-01-2008 en op 17-08-2008. Deze datums blijven voor eeuwig in mijn hoofd hangen. En net zoals ik al jaren op deze dagen even terug denk zal ik dat nu ook met 8 mei krijgen. Op deze datums was ik namelijk op weg naar Eindhoven. Op weg om mijn man op te halen bij de militaire luchthaven. Terug van een heftige verkenning of uitzending.

8 mei, natuurlijk geen oog dicht gedaan. Vroeg mijn bed uit. Beetje op twitter, een beetje op Facebook kijken, niets zeggen want er waren via social media maar weinig mensen op de hoogte dat mijn man zou thuis komen. Dat was een bewuste keus van mij. Regelmatig is mij gevraagd “wanneer komt je man thuis?” Het standaardantwoord was: dat doet er niet toe die informatie geef ik niet vrij. Mij is altijd geleerd vanuit defensie dat je vertrek en thuiskomst datum niet openbaar maakt via social media. Ondanks dat veel informatie online en op teletekst staat heb ik mij gehouden aan deze voorwaarden. Ergens in mei schreef ik wel eens, terwijl ik wist dat het ergens rond de 8ste zou zijn.

Helaas wordt de vlucht met mijn man erin pas om 20.15 verwacht. Dus dat is nog een lange dag wachten. En wachten……..en wachten.  Mijn moeder is al vroeg bij mij. Zij weet dat ik stik van de zenuwen dus komt voor de emotionele ondersteuning de boel hier opvrolijken. Zij rijdt met mij mee naar Eindhoven. Mijn vader volgt later samen met mijn schoonouders. Waarom apart van elkaar……..omdat ik er vroeg wil zijn! Het zal mij niet gebeuren dat ik te laat ben………..ik wacht liever daar dan hier nog zitten stressen.  2 uur voor aanvangstijd mag je pas naar binnen op de luchthaven. Dus dit houdt in dat ik pas om half 7 in Eindhoven mag zijn. Oké, normaal een stukje van nog geen anderhalf uur voor ons, toch we rijden in de spits……….hmmmm hoe laat rijden we weg? Rond kwart over 4 hadden we afgesproken mijn moeder en ik. Mijn vader en schoonouders zouden tegen half 6 gaan rijden. Om half 4 houdt ik het niet meer. Kom op in de auto en we zien het wel. Die kant op, ik wil weg. Ik wil maar 1 ding de kant op waar ik straks mijn man kan zien en omarmen. Natuurlijk dik voor spits weg dus nergens last van. Onderweg nog maar gestopt voor een sigaretje en om tijd te rekken want we gaan veels te snel 🙂 Dik voor 5 uur stonden we al voor een gesloten hek bij de luchthaven. Eerste auto……..en een hek wat nog dicht zit en echt nog niet opengaat Whahaahah dikke lol mijn moeder en ik. Beetje fanatiek dit. Tja, beter anderhalf uur wachten voor een dicht hek als onderweg stressen is mijn motto! Om kwart over 5 gaat in 1 keer het hek open. Langzaam schuift het open en ik kijk mijn moeder aan. Mam……….we mogen er nog niet op, het staat niet voor niets aangegeven dat dit pas 2 uur van te voren mag……Hup, rijden zegt mijn moeder, dan wachten we daar wel weer. Achteraf is het hek natuurlijk opengezet voor mensen van de catering en het thuisfront comité, natuurlijk niet voor ons, maar we staan al mooi op de parkeerplaats. Weer een stapje dichterbij mijn man, zo voelt het. Ik zie de hal met de letters Vliegbasis Eindhoven. Ik ben er bijna.

We kletsen maar wat over koetjes en kalfjes. Hoe zal het met hem zijn, hoe ziet hij eruit? Is hij anders? We hebben het over de vorige keren en ik barst van de zenuwen. Het stomme is dat ik zo zeker ben van mijn relatie, maar mij op zo’n moment inwendig afvraag…… zal hij mij nog leuk vinden? Vrouwen pffff ik weet het moeilijke wezens 😉 Om zes uur trek ik het niet meer. Mijn blaas knapt bijna uit elkaar en ik kan toch moeilijk de bosjes daar induiken 🙂 Kom op mam….. en kwartiertje te vroeg naar binnen, maar we gokken het erop. Ik leg wel uit dat ik echt naar de toilet toe moet. Binnen worden we hartelijk ontvangen, maar ik zeg alleen maar………….sorry ik moet zo nodig, eerst even naar de toilet. Gelukkig was de zeer lieve en vriendelijke meneer van het thuisfront comité dit soort dingen wel gewend dus ik stuif hem voorbij.

Tja, en dan zit je niet meer thuis te wachten, sta je niet voor een gesloten hek, zit je niet in de auto op de parkeerplaats te wachten, maar ben je binnen in de aankomsthal. Zenuwen, stress en vlinders gieren door mijn buik heen. Nog even volhouden. Pfffffff nog even………….nog meer dan 2 uur. Mopperen, kwartier vertraging………Kom op ik heb het al die maanden volgehouden en nu kom ik die tijd ook nog wel door. Heel apart om als eerste in die hal aanwezig te zijn. Heel apart om daar te staan met z’n tweetjes en er is verder nog niemand.  Inmiddels telefonisch contact gehad met de andere auto die onderweg is. Het blijkt de drukste avondspits te zijn en zij staan nog helemaal vast. Wat ben ik blij dat ik er ben. Af en toe loop ik eens naar buiten, rook weer de zoveelste sigaret, praat met de meneer van het thuisfront comité en banjer door die grote hal heen. Stil zitten is geen optie meer.  Alles is keurig verzorgd. Er is koffie en thee en ook broodjes genoeg voor iedereen. Complimenten daarvoor. Alhoewel ik zelf een broodje weg heb zitten spoelen. Niet omdat het niet lekker was, maar ik kon van de zenuwen toch geen hap door mijn keel krijgen. Heel langzaam, maar ook vrij laat (vergeleken met de vorige keren) druppelen mensen naar binnen toe. Veel dik in de stress omdat zij hartstikke vast hadden gestaan in diverse files. Ook mijn schoonouders en vader komen aan. De club is compleet, laat dat vliegtuig maar landen. Helaas moeten we nog even wachten. Mijn ouders en schoonouders kennen mij door en door en weten dat ze mij met rust moeten laten. Raar mens ben ik, ik weet het 😉 maar ik sluit mij een beetje op in mijn eigen cocon dan. Sluit mij even af van de rest van de wereld en nee ben niet de gezelligste voor de familie dan. Voor het raam staar ik naar buiten. Het besef……………straks komt daar een vliegtuig en dan zie ik hem weer!!! Weer komt de onzekerheid…….zie ik hem wel, kan ik hem wel vinden in de grote groep. Bijna 100 militairen komen terug. Ga uit van gemiddeld 4 personen die komen om op te halen (sommige zijn met z’n tweetjes, sommige zijn met grote groepen) tel dus maar uit hoeveel man er ongeveer staat te springen, te stressen en te doen. Tranen lopen al over mijn wangen terwijl ik naar buiten kijk. Dat geeft niet, niemand die je hier raar aankijkt. Iedereen heeft hier hetzelfde gevoel en doel. Hun militair verwelkomen.

20.00 uur. Nog even snel naar buiten, “laatste sigaret hoor” roep ik tegen de meneer van het thuisfront comité lachend. “je hebt nog tijd genoeg zegt hij”. Neuhhhh stel je toch eens voor dat ik buiten sta terwijl het vliegtuig misschien heel misschien wel ietsiepietsie eerder landt. Ik kruip weer stiekem tussen de mensen door naar het raam (soms heeft klein zijn wel zijn voordeel 🙂  )

De opwinding stijgt. Daar komt een vliegtuig aan, zullen ze het zijn…………….tromgeroffel tegen de ramen, gejoel, gegil en geklap…………Ja, ze zijn het!!!!! Ik ben alleen maar stil op dit soort momenten. Totaal weer in mijn eigen cocon sta ik de tranen weg te drukken. Wat ben ik blij, het vliegtuig is veilig geland, mijn man is veilig weer terug op Nederlandse bodem. Iedere keer wanneer ik daar sta ben ik daar zo dankbaar voor. Ik ben mij ervan bewust dat er gezinnen zijn die ook daar op Eindhoven hebben gestaan, waarvan de militair niet veilig is teruggekomen. Iedere keer sta ik hier bij stil hoe dankbaar ik weer mag zijn. Dat is de reden dat ik mij terug trek in mijn wereldje. Even mijn eigen gedachten tot rust brengen en dankbaar zijn voor wat ik heb. Een missie is en blijft een missie. Als vrouw van een militair, man, ouders, familie, kinderen weten we allemaal dat er een risico is. Dat is de reden om mij zelf afsluiten van honderden mensen in zo’n grote ruimte. Dankbaar en met kloppend hart, tranen over mijn wangen kijk ik naar het vliegtuig. We hebben het weer gered!

De trap gaat naar het vliegtuig toe en ja daar komen de eerste mannen/vrouwen aangelopen. Weer een enorm gegil en applaus. En dan……….zie ik hem in 1 keer. Ik herken hem bijna niet met zijn enorme bruine gezicht en 11 kilo lichter. Jeetje, wat is hij bruin. Ik moet nog een keer goed kijken….is het hem echt? En dan ziet hij ons ook. De arm gaat de lucht in en er wordt fanatiek gezwaaid naar elkaar. Oké, vrouw van……..daar sta je dan en zie je hem weer. Eén grote stralende glimlach op zijn gezicht. Heerlijk wat houdt ik van die man!

Onze mannen en vrouwen moeten nog even naar binnen hun spullen pakken en krijgen nog een korte toespraak. Keurig de toespraak duurde gelukkig echt niet lang. En dan komen ze……de eerste militairen komen de aankomsthal ingelopen. Groot en dik applaus!!! De volgende militairen komen de hal in gelopen. Weer een groot en dik applaus. Complimenten voor ieder thuisfront dat iedere militair die de hal in liep een enorm applaus gaf. Complimenten voor het thuisfront dat met spandoeken meer achteraan stond! Ik was er erg blij mee en mensen om mij heen ook! Natuurlijk ben ik wel boven op een stoel geklommen. Iedereen eigenlijk, dat geeft niet, iedereen wil zijn of haar militair zo snel mogelijk zien en vinden in die chaos van mensen.

En dan……………….zie ik hem de hal in komen lopen. Ik roep een keer hard. Geen nut natuurlijk, net of hij dat hoort. Ik kan niet langer wachten en spring van mijn stoel af en kan rennen op die hoge hakken van mij hoor. Recht in de armen van mijn militair. Recht in de armen van mijn man. Recht in de armen van de persoon waar ik zo trots op ben. Ik zie een lach van oor tot oor. Ik zie fonkelende, stralende ogen in dat bruine gezicht. En net als bij het afscheid nemen weet ik door te kijken in die prachtige ogen (verliefde puber)…………het zit goed tussen ons. We zijn weer samen. Het belangrijkste is dat ik rustige ogen zie, geen verwilderde ogen. Ik weet gelijk dat dit een stuk beter is vergeleken met de vorige keer. Eén grote last valt direct van me af. Hem weer los laten……….nee voorlopig niet.

Samen rijden wij met de auto naar huis, raar en onwennig zelfs. Mijn ouders en schoonouders rijden samen in een auto naar huis. Thuis bij mijn schoonouders doen we nog even snel een bakje samen. Even een half uurtje en we zijn weg. Dit weten ze van te voren en daar is gelukkig ook alle begrip voor. Terug naar huis. Terug naar de plek waar we samen horen te zijn. Thuis de plek waar we ook weer gaan werken aan het leven samen. Thuis waar we weer aan elkaar moeten wennen. Thuis waar hij opgewacht wordt door een stel zeer enthousiaste huisdieren. Die ook zo blij zijn dat de baas weer thuis is. Thuis…………..dat is op dit moment de mooiste plek voor een militair en zijn gezin!!

Inmiddels zijn wij alweer aan het werk. Volgende blog zal ik schrijven over de periode hierna. Tot snel weer!!

 

thuiskomst

Wachten!

Advertenties