Kleine update

Korte update: hahaha klinkt zakelijk. Langzaam land ik weer op aarde. Langzaam het besef dat we alles weer samen kunnen doen. Vreemd want vorige week was ik nog alleen. Ik stap weer aan de andere kant van de auto in ipv achter het stuur. Televisie staat weer vaker aan……kortom het is wennen. Een groot voordeel. ….de verwilderde blik die ik bij terugkomst uit Afghanistan heb gezien is nu totaal niet aanwezig. Dat haalt een enorme spanning weg. Ontzettend relaxed is mijn militair zelfs. De eerste paar dagen was ik zelf nog heel erg onrustig.  Intussen begint ook de rust bij mij te komen.  Omgekeerde wereld vergeleken met de vorige keer. Ik heb nu al zoveel over de missie gehoord terwijl het de vorige keer echt maanden duurde voordat hij maar iets vertelde. Opluchting aan deze kant dus.

Komt echt nog uitgebreider blog met het weerzien ed, maar voorlopig hou ik het nu even lekker kort. Ik ga weer verder genieten ūüėČ

image

Advertenties

My Love, My Hero!

Ik weet dat niet iedereen facebook of twitter heeft. Voor veel mensen nog overbodig, maar wel even voor de overige groep het volgende:

Beloofd is beloofd……..Moet ik nog meer vertellen op dit moment. Nee, ik heb beloofd dat ik jullie zou informeren wanneer hij thuis zou zijn.
Ik heb mijn militair, My Love, My Hero weer in mijn armen. Hij is weer veilig bij mij thuis gekomen!!!

Ik schreef ergens in mei. Dat klopte dus ook ūüôā
Nu gaan wij eerst genieten van elkaar en weer wennen aan elkaar. De volgende fase gaan wij nu in.
Wanneer ik tijd en het belangrijkste…..zin heb….zal ik een blog schrijven over zijn thuiskomst.¬†Wij gaan nu eerst een paar weken op een onbewoond eiland zitten ūüôā
Misschien horen jullie al snel iets van mij, misschien gaat het een poosje duren, maar ik kom terug!

Tot binnenkort allemaal!!!!

Niet storen a.u.b. :-)

Niet storen a.u.b. ūüôā

Een achtbaan van emoties

Sinds ik ben begonnen met bloggen heb ik ook een Twitter en Facebook dat weten jullie wel. Ik begon heel rustig en had nooit verwacht dat het zo enorm gelezen en gevolgd zou worden. Nooit verwacht dat ik zo benaderd zou worden door allerlei partijen. Inmiddels heeft er een interview plaatsgevonden met het AD en met een weekblad (dit moet nog geplaatst worden). Heb ik een bijdrage mogen leveren voor Your Song powered by humanism Een manier om thuis te komen  Schrijf ik een gastcolumn voor de OpLinie/AFMP   en ben ik vermeld in de GV Present
Ik ben zelfs nog¬†benaderd door een televisieprogramma. Die laatste heb ik maar afgeslagen omdat ik dan mijn anonimiteit kwijt zou raken ūüôā Wie weet misschien ooit in de toekomst.

Op Facebook en Twitter heb ik zoveel verbondenheid gekregen. Dat had ik nooit verwacht. Ik heb zoveel lieve reacties gehad op mijn blog, maar ook zoveel steun via Twitter. Op Facebook zie ik dat mensen elkaar steeds meer gaan steunen. Mooi om te zien want ik kan het niet alleen en dat wil ik ook niet.

Schrijven over mijn leven¬†is niet altijd makkelijk. Er zijn er meerdere die dit doen en hoe hou ik mijn blog zo origineel mogelijk. Hoe hou ik mijn lezers betrokken bij mijn blog? Besloten om daar niet over te gaan piekeren want ik schrijf gewoon op wat ik belangrijk vind.¬†En wie het wil volgen die volgt het. Ik zit hier niet te schrijven om beroemd te worden. Wel om de aandacht te krijgen voor meer waardering. Ik heb echt wel eens gedacht “moet ik stoppen met bloggen, Twitteren en Facebook”. Ik heb echt wel eens gedacht……het¬†is mij teveel want ik heb ook een druk priv√©leven. Echt ik heb er wel eens van wakker gelegen. In mijn geval niet erg want slapen doe ik al maanden niet normaal hahaha.¬†Soms is ook de jaloezie¬†een groot struikelblok geweest.¬†De ene krijgt de aandacht de andere niet. Er zijn mensen die niet weten hoe ze daar mee om moeten gaan. Echt wel eens overwogen om te stoppen om te zorgen dat de andere mensen ook een kans krijgen. Toch ben ik niet gestopt en doorgegaan. Tenslotte doen wij dit allemaal met √©√©n doel: meer waardering voor onze militairen en veteranen. Wanneer die waardering er komt volgt vanzelf de waardering voor het thuisfront. En ben ik toevallig degene die hiervoor benaderd wordt dan pak ik de kans. Met het doel wat wij alle (bloggers) hebben, het naar buiten brengen van ons verhaal. Wat doet het met ons. Wat is ons leven nou precies. Dus jullie zijn nog lang niet van mij af ūüôā

Een achtbaan van emoties zijn de laatste maanden geweest. Door al het moois wat ik heb meegemaakt, maar ook door de angst en het gemis van mijn man.

Ik kan door¬†zetten als dat moet. Tenslotte doet mijn man dat ook. Hij¬†zet door¬†om veilig thuis te komen met zijn mannen/vrouwen. Ik¬†zet door om te zorgen dat er meer waardering gaat komen voor hem en zijn mannen/vrouwen. Jong en oud. Ik¬†zet door voor het respect dat onze veteranen moeten krijgen. Ik¬†zet door voor het thuisfront, voor de waardering die zij verdienen.¬† Het is niet¬†altijd leuk geweest. Ik heb ook een paar hatelijke reacties gekregen. Deze heb ik uiteraard niet geplaatst en daarom ben ik blij dat ik de reacties altijd eerst kan lezen voordat ik beslis of ik het wel wil plaatsen. Op die momenten ben ik echt wel eens overstuur geweest. Heb ik echt wel eens gedacht……wil ik dit wel. Waarom ik door ben gegaan?
Omdat ik¬†merendeel reacties krijg die mij over die streep heen trekken. Een vader van een beroepsmilitair die mij verteld dat hij trots op mij is…….op mij!! Ik ben juist trots op zijn kind. Dat zijn kind de risico’s neemt om ons land te verdedigen en de wereld in moet om anderen te helpen. Voor onze vrede en veiligheid.¬†Een militair die mij via¬†een privebericht¬†laat weten dat ik mijn man moet vertellen dat hij jaloers is. Niets verkeerds bedoelde hij ermee, alleen wel dat hij zou willen dat hij zo’n thuisfront had. Slik…..zit ik weer met een brok……. Een veteraan die mij openlijk op internet bedankt voor mijn bijdrage. Al die reacties geven mij de kracht om door te gaan. De kracht die¬†in een paar maanden is uitgegroeid tot een levenswijze. Het hoort er nu helemaal bij. Ja, er zit soms best veel tijd in, maar als ik zie op bijvoorbeeld mijn blog of facebook hoe mensen elkaar onderling ook gaan steunen dan weet ik dat ik door moet. Dan weet ik dat ik mensen alleen maar kan helpen. Ik heb mijn drukke priveleven, maar probeer toch meestal even iedere dag of om de paar dagen via social media iets te delen. Het is in de maanden dat mijn man weg is een stukje van mijzelf geworden. Het is ook een nieuwe missie geworden. Doorgaan en doorzetten, ook als hij straks thuis is. Ook dan zal ik heus wel een weg vinden om hiermee door te gaan.

Ik begin langzaam in de fase te komen van het einde van de uitzending in zicht. Langzaam begin ik met de voorbereidingen voor zijn thuiskomst. Alles nog langzaam omdat ik het nog niet kan geloven. Het besef wilt nog steeds niet echt goed tot mij doordringen. Ook begint er langzaam een besef te komen dat ik nog een zware periode ga krijgen. De gewenning aan elkaar, maar ook de stilte die gaat vallen. Hij wilt rust en ik wil juist zoveel mogelijk met hem doen. Daar zal weer een weg in gevonden moeten worden. De eerste paar dagen weet ik wel, dat leven is in¬†een roes. De eerste dag weer wakker worden naast hem en niet in dat ellendige grote bed alleen. Hopelijk slaapt hij nog zodat ik langzaam tot mij door kan laten dringen dat hij echt naast mij ligt en ik het niet droom. Het is ook tijd…..het is ook mooi geweest zo……tijd om terug te komen naar huis. Toch zal het nog een poos duren voordat we thuis weer echt samen zullen zijn. Na die eerste paar dagen zal ik de veranderingen weer langzaam zien. Het wennen aan de luxe die wij hier hebben. Het wennen aan de verwende en klagende mensen die wij hier hebben. Het zal voor hem best weer een pittig proces worden. En ik…….ik moet daar weer in mee. Voor zijn werk heb ik een paar maanden alles aan de kant gezet, Voor zijn werk moet ik nog een paar maanden veel aan de kant zetten. Niet erg………… ik hou van hem en ben trots op hem en het werk wat hij doet.¬†We moeten er weer doorheen komen, maar ik zie er tegen op dat zeg ik eerlijk.¬† Ergens ben ik ook bang¬†dat hij te mooi weer gaat spelen. Ik kom heel anders terug dan de vorige keer krijg ik nu te horen. Hmmmm ok√© denk ik bij mijzelf. Eerst zien of je niet iedereen voor de gek gaat houden inclusief jezelf denk ik. Door mijn blog, facebook en twitter heb ik zoveel speciale contacten gekregen dat ik weet dat meerdere militairen dit zeggen. Hij kan straks uitrusten en bijkomen, maar ik sta op scherp. En ik zal hem helpen en opvangen waar ik maar kan.

Langzaam komt het besef dat ik deze maand mijn militair in mijn armen kan sluiten. Langzaam komt het besef dat ik straks weer met bonkend hart, vlinders gierend door mijn hele lijf naar Eindhoven rij. Binnenkort nog een keer shoppen. Ja hallo, ik moet er natuurlijk wel tip top uitzien h√©. Daar ben ik vrouw voor ūüėČ
Langzaam komt de angst weer naar boven…….zie¬†ik hem tussen al die mensen. Oh en lieve mensen die hun militair ophalen, mag ik alsjeblieft 1 heel klein verzoek doen. Wanneer je spandoeken bij je hebt, wat natuurlijk hartstikke leuk is, ga dan een beetje naar achteren staan wanneer de militairen de aankomsthal binnen komen. Ten eerste hebben jullie spandoeken waardoor jullie militair toch wel gelijk ziet waar zijn/haar thuisfront staat. Ten tweede er is echt niets zo erg om je militair te zoeken en er staan alleen maar mensen voor je………die ook nog eens spandoeken in de lucht steken. Kinderen en andere mensen kunnen hierdoor gewoon niets meer zien en tenslotte willen wij allemaal maar √©√©n ding en dat is zo snel mogelijk onze eigen militair vinden. Ik hoop dat er een paar mensen zijn die denken…….nooit aan gedacht. Geeft ook niet, maar ik heb het meegemaakt dat er kinderen stonden te huilen omdat ze niets konden zien omdat er groepen volwassenen met spandoeken helemaal vooraan staan. Wie het eerst komt wie het eerst maalt…….toch een bepaald gezegde. Volgens mij gunnen wij¬†als thuisfront elkaar¬†alleen maar het beste toe. Willen jullie hier een beetje bij stilstaan?

Langzaam komt het besef hoe de afgelopen maanden waren. Ik heb het weer meegemaakt en het is mij weer gelukt. Thuis zijn er een paar behoorlijke tegenslagen geweest, maar ik heb ze overwonnen zonder mijn man lastig te hoeven vallen. Zonder hem van zijn werk af te leiden.

Langzaam¬†bedenk ik mij¬†wanneer ik terugkijk hoe vriendschappen zijn veranderd. De √©ne vriendschap die veel hechter is geworden (juist uit een hoek die je niet verwacht) de andere vrienden die je vergeten.¬† De mensen die in het begin nog wel aan je denken, dezelfde mensen waar je na een paar weken niets meer van hoort. De mensen die nu het hardst roepen “komt hij deze maand thuis……. wat is de tijd snel gegaan”. Voor hun wel, voor mij niet. Of de opmerking…..oh wat fijn, we hebben hem zo gemist……nou als je weken niet informeert hoe het met hem gaat valt dat ook wel mee. Ook deze mensen zullen, dat weet ik nu, nooit meer zo deel nemen aan mijn leven. Vrienden…..een te groot woord geworden door een uitzending. Veel digitale “vrienden” heb ik erbij gekregen. Zij hebben mij door moeilijke tijden heen geholpen. Sommige van die digitale vrienden heb ik real life ontmoet. Zonder hun had ik het niet getrokken. Zelf altijd van de zonnige kant alles proberen in te zien, maar als mij dat even niet lukte waren er genoeg die mij er met een digitale knuffel uit trokken. En dit is alleen maar ontstaan via een blog en social media.

Langzaam komt ook het besef wat ga ik straks doen. Wat doe ik wanneer mijn man thuis is. Ik heb al gezegd dat ik doorga. Ik zal¬†waarschijnlijk in het begin minder vaak online zijn. Wat…….. ik ben zelfs een poosje uit het net.¬†Ik laat het jullie zeker weten als hij thuis is. En…….ik ga zeker door met bloggen, facebook en twitter. Over het leven van een vrouw van¬†een militair valt genoeg te vertellen…….of hij nou thuis¬†is of weg. Er kan hier dagelijks van alles veranderen, en regelmatig loopt de boel weer anders dan gepland. ¬†Ondanks dat mijn man straks¬†weer terug is zullen er veel mensen zijn die dan in het schuitje zitten waar ik nu in¬†zit. Ik blijf mij inzetten voor de¬†waardering van onze militairen, veteranen en het thuisfront. Ik blijf doorgaan, maar¬†neem¬†eerst even tijd voor ons samen. Nu ga ik eerst langzaam verder met de voorbereidingen van zijn thuiskomst. Een spandoek maken en bedenken en bestellen…………..die gewoon hier thuis komt te hangen zodat hij het hier ziet en ik geen andere mensen hinder ūüôā

Een wereld zijn tijdelijk twee werelden geworden heb ik eens geschreven. Het is tijd dat die twee werelden weer samen komen en weer gaan werken om er √©√©n wereld van te maken. Ik moet nog even volhouden dat¬†gaat lukken, maar langzaam mag ik gaan aftellen……………………..

Een klein overzicht van artikelen. En het gaat mij om de waardering voor onze militairen, veteranen en thuisfront.

Een klein overzicht van artikelen. En het gaat mij om de waardering voor onze militairen, veteranen en thuisfront.

 

Weet je nog……

Op Twitter heb ik een bepaald clubje vrouwen “ontmoet”. Zij zijn allemaal vrouwen van militairen. De ene man¬†is op uitzending, de andere is net terug. De ene man¬†heeft het zwaar, de andere man gaat het¬†makkelijker af etc. ¬†Zo heeft een ieder van ons¬†haar eigen verhaal.¬†En toch dit groepje vrouwen heeft √©√©n ding met elkaar gemeen. Zij hebben een man die militair is en zij lopen allemaal tegen dezelfde dingen aan. Na een tijdje kwam het idee dat het wel eens leuk zou zijn om elkaar te ontmoeten. Ok√©, heel enthousiast reageer ik. Leuk ik doe mee. Heel langzaam komt ook het besef……ik moet naar enkele personen mijn anonimiteit bekend gaan maken. Behoorlijk eng moet ik toegeven. Want wil ik dat wel? Ondanks dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten, wil ik wel laten weten wie ik ben?

Gisteren¬†was het dan zover. Wij hebben kunnen regelen dat we terecht konden bij het Veteranen Instituut in Doorn “De Basis”. De Basis biedt dienstverlening aan werknemers met een ge√ľniformeerde, publieke taak.¬†Goed gekozen naam……De Basis, daar begint het toch allemaal mee. De basis om bij je zelf te komen. En de basis om in het leven mee te kunnen blijven draaien. Ik was al eens eerder in dit prachtige gebouw geweest. Een gebouw met een aparte sfeer. Je weet dat hier mensen komen die het moeilijk hebben, je weet dat hier veel veteranen komen. En¬†gisteren kwam er dus een groepje thuisfronters samen. Een mooiere plek hadden we niet kunnen krijgen voor onze eerste ontmoeting.

Het thuisfront ontmoet elkaar en achter al die namen komen de echte namen en gezichten naar voren toe. Het voelt of ik bij een groep meiden ben die ik al jaren niet heb gezien, maar die nooit uit mijn gedachten zijn weggeweest. We knuffelen elkaar terwijl wij elkaar niet eens echt kennen. Het is onwennig, maar voelt direct vertrouwd. Even elkaar aftasten bij een kop koffie of thee……nee dat was niet eens nodig. Binnen de kortste keren wordt er gelachen en vloeit er een traan, een arm wordt om iemand heengeslagen want hier kan dat.¬† Hier zijn wij allemaal mensen met het zelfde gevoel. Het gevoel van onbegrip naar ons kleine wereldje. Vrouwen in verschillende leeftijdscategorie√ęn met en zonder kinderen. Vrouwen die zelf allemaal uit de wereld buiten defensie komen. Met √©√©n ding gemeen, allemaal een relatie met een militair. Ik ga terug komen op de naam “De Basis”. Vanmiddag is de basis gelegd voor een groepje mensen die elkaar aanvoelen zonder ook maar √©√©n woord te hoeven zeggen.

Er waren veel mensen aanwezig. Het bleek dat er 2 verschillende groepen veteranen waren. Net zoals wij nieuwsgierig zijn naar hen, zijn zij het naar ons. Al gauw komt de vraag of wij veteranen zijn. Wij leggen uit dat wij de vrouwen van militairen zijn die nu nog steeds dienen. Respect gaat over en weer. Een groep veteranen die in Cambodja gevochten hebben. Zij hebben een onverklaarbaar ziektebeeld. Voor hun is dit samenzijn heel belangrijk. Al snel worden er stoelen aangeschoven en zitten wij in gesprek met deze groep. Wat bijzonder deze dag……eerst deze vrouwen ontmoeten en nu deze veteranen. Het valt mij op¬†dat zij net zoveel respect naar onze situatie hebben als wij naar hun. Er wordt gelachen en flink wat grapjes gemaakt. Heerlijk deze ongedwongen sfeer.¬†Ergens in mijn achterhoofd roept een stemmetje…………hoe is dit mogelijk en wat een diep dierbaar moment is dit. Hun uitzendingen waren geen uitzendingen zoals wij ze nu kennen. Hun thuisfront konden zij niet zomaar informeren. Stilte in mij komt naar boven

Er is nog een groep aanwezig. Deze mensen zijn allemaal behoorlijk op leeftijd, maar mijn hart smelt. Ik heb een zwak voor oude mensen die de oorlog hebben meegemaakt. Ik heb altijd diep respect voor deze mensen. Op een stoel ligt een oudere man te slapen. “Dat mag lieve meneer” denk ik bij mijzelf. “Het zal best vermoeiend voor u zijn al deze emoties”. In de gedenkmuur buiten¬†liggen keien, deze zijn allemaal beschilderd door deze groep veteranen. Wij hadden al besloten om hier vandaag een kaarsje te branden voor alle Nederlandse gesneuvelde militairen. Wij lopen naar binnen en vragen aan de mensen of wij onze kaarsjes tussen hun keien mogen leggen. Dat mag. De ene heeft er 2 vogels op getekend en de andere heeft er woorden op gezet. Zo heeft iedereen zijn eigen¬†steen hier¬†persoonlijk gemaakt met hun eigen gedachten en gevoelens.¬†Er lopen wat oude mensen mee naar buiten toe terwijl wij onze kaarsjes aansteken. Een oude man met rollator komt naar me toe en zegt heb je mijn steen gezien? Nee meneer, welke is dat dan. Dan neemt hij ons mee naar zijn steen. Een kei met daarop een foto geplakt¬†van een¬†meisje in een kinderwagen. Ze is¬†gestorven in mijn armen¬†verteld hij toen ze 2 was.¬† Hij haalt een envelop naar voren en toont ons de foto in het groot, “ik draag dit verdriet dagelijks nog met mij mee” zijn de woorden die ik hoor…………………..stil heel stil is het om mij heen. Ik hoor geen vogels meer, ik hoor alleen zijn woorden nagalmen in mijn hoofd. Oh verschrikkelijk, ik heb mijn mondje wel snel klaar, maar weet even niet hoe ik moet reageren. Ik mompel iets als afschuwelijk, wat een verdriet voor u………..en zeg niet veel meer. Wat moet je zeggen als je weet dat ieder woord dat je zegt zijn verdriet nooit zal wegnemen. Langzaam schuifelt de¬†oude man met zijn rollator weer weg. ¬†Tranen voel ik opkomen en loop ik ook¬†langzaam weg. Even weg bij deze mensen vandaan. Even laten bezinken wat hij vertelde.¬† Een andere oudere veteraan van 92 komt naar mij toe. Mevrouw bent u militair. Nee meneer, mijn man is militair. ‚ÄúIs hij thuis mevrouw‚ÄĚ vraagt de oude man. ‚ÄúNee meneer, hij is nu in Mali op uitzending‚ÄĚ. ‚ÄúOh nou diep respect voor hem‚ÄĚ zegt de oude man. Mijn ogen schieten alweer vol. Respect voor mijn man‚Ķ..hij moet eens weten hoeveel respect mijn man en ik voor hem hebben. Hij verteld dat hij bijna 7 jaar van huis is geweest in en na de tweede wereld oorlog. Hij geeft aan dat hij 3 jaar in Dachau heeft gezeten. Mijn keel begint al dicht te knijpen en ik krijg het gevoel dat ik niet veel lucht meer heb. Oh verschrikkelijk……¬†wat hebben deze mensen afgrijselijke dingen¬†meegemaakt. Daar wil ik eigenlijk helemaal niet aan denken. Een jaar lang verteld hij heeft hij iedere dag de lichamen van overleden kampbewoners moeten “verslepen”. Na de oorlog is hij thuisgekomen en binnen een paar maanden zat hij 4 jaar¬†in Nederlands-Indi√ę. Hij verteld dat hij er achter kwam dat zijn vader was overleden………een jaar later‚Ķ.. na het overlijden. Zijn bril gaat af en met een keurige wit gestreken zakdoek droogt hij zijn ogen. Hij zegt “het slijt, maar vergeten kan ik het nooit”. ¬†Hoe kan ik mij hier goed houden. Hoe kan ik nu zorgen dat ik niet ga staan huilen, maar deze man kan opvangen door alleen maar te luisteren naar zijn verhaal. Dat is het minste dat ik kan doen, ik zou zoveel meer willen doen.¬†Deze man die zijn verhaal vertelde, maar vol zat met grapjes¬†en humor. Heel langzaam begin ik mij diep te schamen. Wat zeur ik over 4 of 6 maanden dat mijn man van huis is dacht ik. Wat zeur ik over een ellendige krakende verbinding wanneer ik contact met mijn man heb. Wees dankbaar voor wat je hebt.

Zo komt het besef hoe speciaal het is: oud veteranen ontmoet toevallig jong thuisfront en voor mij en de andere thuisfronters was dit wel heel speciaal.

Met het groepje thuisfronters hebben we nog even apart gestaan en onze gevoelens geuit. Wat dit met ons doet. Hoe heftig, maar ook hoe raar het klinkt…hoe mooi en speciaal dit was. Een dag om niet te vergeten in ieder geval. Ook een dag om met je neus op de feiten gedrukt te worden. Terwijl wij onze spullen¬†pakken om naar huis te gaan komen er nog enkele veteranen naar ons toe om een praatje te maken. “Hou hem in de gaten hoor, hij is een oude snoeperd‚ÄĚ wordt er door √©√©n van de andere geroepen ūüôā

Wij bedanken voor hun vriendelijkheid en openheid. Er wordt al geroepen door een ander “volgend jaar weer dames”. “Ja meneer graag” volgend jaar weer!!! Ik zou u allen graag terug zien en een dikke knuffel willen¬†geven, meer kan ik niet. Bedanken voor alles wat u voor ons heeft gedaan. Al het verdriet willen wegnemen wat u heeft doorstaan. Als thuisfront zeggen we gedag tegen elkaar en knuffelen we elkaar.¬† Als oude bekende gaan we uit elkaar. Wat een bijzondere dag hebben we met elkaar gedeeld. Iedereen rijdt volgens mij stil en in gedachten naar huis toe. En wij weten dat we elkaar vaker zullen gaan ontmoeten…..de basis is gelegd.

“Weet je nog” staat met grote letters op de gedenkmuur. Kippenvel……………

Vandaag is het 4 mei. De dag om stil te staan bij onze oorlog slachtoffers en militairen. De dag om te herdenken. Iets wat ik mijn hele leven al trouw doe en waar ik veel waarde aan hecht. Ook voordat ik mijn militair al¬†kende. Van huis uit is mij geleerd om respect te hebben hiervoor. Van huis uit is mij de waarde hiervan meegegeven. Ik sta vaker stil bij al deze mensen, niet alleen op 4 mei. Toch zal er vandaag een nog diepere betekenis bij komen voor mij. Ik zal in gedachten ook bij deze groep veteranen zijn. Zij die in Cambodja hebben gevochten en nu nog een gevecht met zichzelf of hun gezondheid hebben. Zij die waar ook ter wereld geweest zijn, jong of oud en¬†niet meer goed kunnen functioneren, maar ook¬†bij¬†hen die de tweede wereld¬†oorlog overleefd hebben, maar dit hun verdere leven nooit meer zijn vergeten. Zij¬†die nu nog in leven zijn, maar zoveel pijn en verdriet hebben. 4 mei en 5 mei. Laten we alsjeblieft deze dagen nooit vergeten. Herdenken, gedenken en bedenken……….dat wij het goed hebben en dankbaar mogen zijn voor de inzet van al deze mensen.

Weet je nog....

Alleen nog maar stilte……….