Hoe belangrijk is een goede werkgever voor het thuisfront

fotopedia

De afgelopen tijden vallen mij steeds meer berichten op. Vooral van het thuisfront. Dat een werkgever niet mee werkt en dergelijke terwijl een militair ver weg van huis is. En nee, dan heb ik het niet over de werkgever van de militair. Die heeft de verantwoording voor zijn militairen. Ik heb het over de werkgevers van het thuisfront. Steeds vaker krijg ik te horen dat mensen geen medewerking krijgen van hun werkgever terwijl de partner op uitzending is.

Er wordt geen begrip getoond dat het thuisfront met kinderen de taak van twee ouders op één schouder moet nemen. Er wordt moeilijk gedaan over verlof wanneer er iets is met de kinderen. Er wordt moeilijk gedaan over verlof wanneer de militair weer thuis komt na zo veel maanden van huis te zijn geweest. Kom op zeg werkgevers, waar zijn jullie mee bezig!
Deze mensen moeten extra gekoesterd en geholpen worden. Tenslotte draagt het thuisfront ook hun steentje bij voor een veilige wereld. Zij moeten het alleen doen en ze moeten het thuis draaiend zien te houden.  En wat heeft het thuisfront dan heel hard nodig…..een goede werkgever die hier waardering voor heeft en begrip voor opbrengt. Natuurlijk weet ook ik dat we werken om ons geld te verdienen. Dat ook onze werkgever ons betaald om geld te verdienen voor het bedrijf, maar een goede werkgever voor het thuisfront krijgt zijn geld terug door een zeer gemotiveerde werknemer.

Zelf heb ik alleen maar positieve ervaringen hoor. Alhoewel ik ook even goed heb moeten uitleggen wat het nou is. Ik heb altijd alle medewerking gehad. Zelfs toen mijn man thuis kwam van een vorige uitzending in het hoogseizoen. Op het moment dat de vakantie periode doorgegeven moest worden heb ik aangegeven dat ik dat niet kon omdat ik niet wist wanneer mijn man terug zou komen. Daar kreeg ik in eerste instantie het antwoord op dat ik dan misschien pech had. Dan zakt de wereld even onder je weg……… je bent al aan het knokken omdat je man weg is en gevaar loopt. Je bent al in een soort van overlevingsstand om deze periode door te komen en dan krijg je zoiets te horen. Ik ben direct met mijn manager in gesprek gegaan en heb alles op tafel gegooid. Ik heb uitgelegd dat ik niet weet wanneer hij terug komt. En zelfs als ik het weet dat het dan nog weer kan wijzigen. Wat heb ik eraan om verlof te nemen in week X en zijn thuiskomst wordt uitgesteld naar week Y. Ik heb uitgelegd wat het nou inhoudt voor mij thuis nu hij weg is. Hoe ik de boel draaiend hou, maar ook hoe ik mijzelf telkens weer oppep om naar mijn werk te gaan. Mijn werk was namelijk mijn veilige haven in die dagen. De afleiding die ik juist zo hard nodig had. De contacten met mijn collega’s en de klanten, maar vooral het bezig zijn met mijn werk. Hierdoor kon ik mijn gedachten wegzetten van het bezig zijn met wat er in dat voor mij verre land gebeurde waar mijn man toen was. Overwerken, geen probleem…….laat mij maar zoveel mogelijk. Zoveel mogelijk afleiding, hoe sneller de dagen gaan. Een collega ziek op mijn vrije dag…..bel mij maar ik kom wel. Anders voel ik mij toch maar sip thuis. Ik moet wel toegeven dat ik een luxepositie heb omdat ik geen kleine kinderen meer had.  Mijn manager had geen flauw benul hoe ik de dagen doorkwam. Hij had geen flauw idee dat er zo maar iets kon wijzigen in een datum e.d. Hij snapte niet dat bij Defensie door omstandigheden er geen zekerheid gegeven kon worden. Hij wist niet dat ik soms na het werk thuis kwam in een leeg huis en dan kon inklappen. Hij begreep niet waarom ik met dikke ogen op het werk zat omdat er iets was gebeurd in dat verre land. Met mijn man was toch alles goed. Na ons gesprek is er veel duidelijk geworden voor hem. Tot aan de hoogste baas is hij voor mij gaan regelen dat ik verlof zou krijgen, wanneer het ook maar nodig was. Voelde ik mij een dag echt heel erg slecht dan werd ik al naar huis gestuurd. Hup, wegwezen kreeg ik dan te horen. Ga naar huis, stop je hoofd onder de dekens, huil lekker uit en morgen zien we je vrolijk weer. Dit is één of twee keer voorgekomen. Totdat bij mij het gevoel kwam van……..dit is toch wel heel bijzonder. Ook kwam het gevoel van…..kom nou toch ik laat mij er niet onder krijgen en ga gewoon door. Even een bakkie koffie pakken, hoofd leegmaken en weer verder. Hierdoor heeft mijn werkgever mij enorm geholpen zelfs en dat besef kwam dus ook bij mijn werkgever. Ik heb de afspraak altijd al gehad extra werken wil ik niet als mijn man thuis is. Wanneer hij op oefening of uitzending is mag je mij vragen en dan zal ik zeker ook komen. Nu was mijn man regelmatig op oefening dus dat was al weer een voordeel voor de werkgever 🙂 Ook nu bij deze uitzending heb ik geen problemen. Gelukkig maar, als thuisfront heb je al zoveel stress dat je de stress van problemen met je werkgever er niet bij kunt gebruiken.

Misschien is de titel ook wel een beetje verkeerd, hoe belangrijk is een werkgever voor het thuisfront? Er moet als werknemer natuurlijk ook wel wat voor gedaan worden. Door te beginnen met uit te leggen hoe je als thuisfront leeft maak je meer duidelijk.  De werkgever heeft meestal geen flauw idee wat er speelt en hoe dat er aan toe gaat. Het is namelijk een win win situatie voor beide kanten. De werkgever krijgt een zeer gemotiveerde werknemer en het brengt rust op de werkvloer. En rust op de werkvloer is toch wat iedere werkgever wilt. En rust op de werkvloer is ook wat ieder thuisfront wilt. Hopelijk komen er meer werkgevers met het thuisfront eruit. Alleen door open naar elkaar te zijn kan er begrip komen. En ja…..de werkgevers die zeggen voor jou 10 anderen, die bestaan tegenwoordig…..helaas!

 

 

 

Koude voeten in het bed

De mensen die mij volgen via Facebook en Twitter weten dat ik even mijn prioriteit op andere zaken ging leggen. Het bloggen van 1 x per week is mij vorige week niet gelukt. Afgelopen weekend een te gek weekend gehad met een vriendin. Huilen van het lachen, pijn in mijn buik van het lachen en heerlijk zoals vriendinnen onder elkaar kunnen zijn.  Een vriendin die niets met defensie te maken heeft en die ik soms nog moet wijzen op kwetsende opmerkingen. Dan komt de onwetendheid weer naar boven. Ondanks dat ze heel dicht bij mij staat snapt ook zij niet altijd mijn wereld.  En toch……juist doordat ze in de wereld buiten defensie leeft is het heerlijk om met haar op pad te zijn.  Het is zalig om even niet aan de wereld te denken. Dus mensen ik heb zo genoten.

Toch komt er voor een thuisfront na ieder leuk moment weer iedere keer een minder leuk moment. Het gevoel komt weer diep binnen van gemis. De dingen die ik nu met mijn vriendin doe, doe ik toch liever met mijn man….. Volhouden en mijzelf voor houden dat die momenten ook weer vanzelf gaan komen.

Door een verwijzing in de GV Present heb ik deze week ontzettend veel lieve reacties en berichten ontvangen op Facebook. Hierbij deel ik ook gelijk de Facebook pagina van GV Present https://www.facebook.com/GvPresent  Enorm bedankt hiervoor!! Ik snapte er eerst al niets van. Ik zag dat er veel nieuwe mensen bijkwamen op mijn Facebook pagina, maar had geen flauw idee waardoor het kwam. Totdat iemand mij vertelde dat ze mij tegen was gekomen in een artikel. Oké……..dan toch maar de stoute schoenen aantrekken en vragen in welk artikel dan toch. Whahahaha het kwartje begon eindelijk bij mij te vallen. Misschien ben ik blond, misschien niet 😉  Zo ontzettend veel nieuwe mensen erbij op mijn pagina. Dat doet goed. Ik weet dat ik op de goede weg zit en ga zeker door. Wel met jullie hulp hoor want alleen kan ik het niet 🙂 Ik ontvang diverse privé berichten met zulke lieve woorden. Mensen die mij een hart onder de riem steken, mensen die hun leven/gevoelens met mij delen. Militairen én thuisfront.  Een militair die zijn hele vriendenlijst heeft uitgenodigd om mijn pagina “leuk” te vinden. Ik moet toegeven dat ik daar heel stil van ben. Bedankt iedereen voor jullie steun en hulp.

Ik ben enorm trots. Trots op wat al deze mensen delen en doen. Dat ik in ieder geval mensen heb gevonden die net als ik bereid zijn om voor de wereld binnen Defensie op te komen. En vooral het belangrijkste……om ervoor te zorgen dat zij dit ook naar buiten gaan brengen. Ik begin in mijn omgeving heel langzaam een omslag te merken. Mensen denken beter na voordat ze iets zeggen. Ook krijg ik meer vragen, hoe doe je dit, hoe doe je dat etc. Hierdoor beginnen mensen om mij heen heel langzaam ook het besef te krijgen wat defensie allemaal doet en er meer waardering voor  te krijgen en dat is mijn uiteindelijke doel.  De domme opmerkingen blijven en die zullen ook altijd blijven. Afgelopen week kreeg ik de vraag: mis je hem weleens? Mijn antwoord: nee nooit……. waarop ik aan werd gekeken of ik gek was. 🙂  Ik het alleen gezegd “wat een rare vraag, je kunt toch zelf ook bedenken dat ik hem mis”. Persoon in kwestie was zich gelijk bewust van zijn vraag en had ook gelijk zoiets van “ja, nooit over nagedacht”. Daarna is er een heel open en eerlijk gesprek geweest waardoor de persoon zei “goh, dat heb ik mij nooit zo gerealiseerd”…………..Mooi, weer iemand die in het vervolg zal nadenken voordat hij wat zegt en ook in zijn omgeving zal uitleggen hoe het is voor de mensen die in het kleine wereldje van Defensie leven. 🙂 🙂 🙂  Zo zal mijn doel om meer respect voor onze militairen, veteranen steeds bewuster worden bij de medemens.

Van de week kreeg ik een gedicht van iemand. Speciaal voor mij geschreven. Mijn reactie was direct:  “WOW ik ben niet snel stil, maar zit nu met een brok in mijn keel en kippenvel. Het gedicht heeft als titel “©Koude voeten”. Toen ik laat in de nacht naar bed ging had ik koude voeten. Ik miste mijn maatje om even aan op te warmen. Ik lag te mopperen en te balen.  Het gedicht van “©Koude voeten” kwam in één keer weer naar boven bij mij. Ik dacht alleen maar………mopper niet zo, wees dankbaar voor wat je hebt. Gelijk de volgende morgen heb ik haar benaderd en verteld dat ze iets in mij los heeft gemaakt. Dat haar gedicht door mijn hoofd blijft spoken en wat het met mij gedaan heeft. Ook heb ik haar gevraagd of ik het met jullie mocht delen en gelukkig mag dit. Ik heb de eer gehad om nog een gedicht van haar te lezen en haar verteld dat ze er iets mee moet gaan doen.

Het gedicht is geschreven door Karin (uiteraard heb ik toestemming gevraagd om haar naam te vermelden)

Karin bedankt voor het geweldige gedicht!!

GVPresent

artikel in de GVPresent

©Koude voeten
Samen één, maar toch alleen
Koude voeten in het bed
Even geen gekroel, gekeuvel
Of iemand die haar theetje zet

Extra kriebels in haar buik
Ze leest zijn brieven keer op keer
En weetje, deze mooie woorden
Raken haar juist nu nog meer

Een beetje ziek, is ze het meisje
Koude voeten, maar dat went
Trots op hem, haar militair
Die ze steeds iets beter kent

Geleefd heeft hij en ook gevochten
Voor de vrijheid van de mensen
Die zich een bed met koude voeten
Enkel toe konden wensen..

Zonder zorgen slaapt het meisje
Koude voeten doen geen zeer
En dromen maakt alles mooier
Daar zijn ze samen, telkens weer..

 

Ik vind het prachtig! Ik hoor graag van jullie wat jullie ervan vinden: