Mijn voordelen als de vrouwvan een militair

Een paar weken geleden heb ik een blog geschreven over de 10 dingen die je niet aan een vrouw van een militair moet vragen. Geldt natuurlijk ook voor de man van, ouder van, kind van etc.
Al die vervelende opmerkingen ben ik wel eens zat. En daar ben ik niet de enige in, dat bleek wel uit de reacties.

Toch is het niet altijd kommer en kwel hoor. Ik leef namelijk ook in een prachtige wereld. En om nog meer openheid te krijgen zal ik mijn persoonlijke voordelen ook eens vermelden en waarom dit zo is. Dus hierbij mij voordelen als de vrouwvan een militair.

Ik begin met de mooiste van mijn wereld.
Ik ben altijd verliefd:
Ik moet zelf wel altijd erg lachen als ik mijzelf dit hardop hoor zeggen.  Ja, ik ben verliefd. Nog steeds. Iedere dag weer. En ik ben niet meer piepjong die fase ben ik ook al voorbij, dus daar ligt het niet aan. Natuurlijk als hij langere tijd thuis is verdwijnt dit weer iets naar de achtergrond, maar oh wat kan ik nog steeds genieten wanneer ik mijn man zie aankomen aan het eind van zijn werkdag.  Is hij langere tijd thuis dan is het ook een normaal leven wat wij hebben. Gewoon naar het werk en gewoon daarna weer thuis komen. Net zoals ieder ander mens. Het liefst in de avond heerlijk samen op de bank en de weekenden zijn ons heilig. Mijn drukke leven wat ik had voordat ik hem ontmoette heb ik omgeruild voor een rustig maar zeker geen saai leven. Ik heb rust gevonden. En er is niets zo fijn als dat! De avonden en weekenden zijn juist heilig omdat we ook weten dat het er zo weer anders uit ziet. Een korte of lange oefening voor de deur of zoals nu een uitzending. Tja, en wat dan een beetje weer net naar de achtergrond zakt, die vlinders die op hol slaan in mijn buik, die komen weer volledig in beweging. Die zijn weer volop aanwezig. Want er is niets zo fijn om tijdens een oefening iedere dag een sms’je te krijgen of eens een belletje. Er is niets zo fijn om tijdens een uitzending een pakje, bos bloemen of een kaartje te ontvangen. Een telefoontje of een kort berichtje. Verzonden of geregeld uit het verre land, ver van mij vandaan, is mijn man namelijk weer net zo verliefd op mij als ik op hem. Dit houdt ons leven goed en zorgt ervoor dat we eigenlijk nooit op elkaar uitgekeken raken. Irritaties en ruzie kennen wij eigenlijk niet. Vooral omdat wij altijd het besef hebben…….waar maken wij ons hier druk om. Er is zoveel ellende op onze planeet. Waarom zullen wij ons dan druk maken over die stomme dingen terwijl wij zoveel hebben om dankbaar voor te zijn.  Ik heb het persoonlijk niet gezien alle ellendige dingen. Hij wel. En door hem ben ik ook gaan nadenken en dankbaarder geworden voor wat ik heb. Wees blij met wat je hebt en wees dankbaar dat je elkaar hebt. Wees blij dat wij onze militairen hebben die zorgen voor onze veiligheid. Zodat wij niet hoeven te leven in ellende en geweld.  Dat is voor ons het enige belangrijkste wat telt. En ja…….. ik kan zeggen “ik ben altijd verliefd, wat wilt een mens nog meer”!

Ik voel mij altijd veilig:
Misschien heb ik als eens iets over geschreven, maar vergeef mij dat dan. Ouderdom en vergeetachtigheid komt ook met de jaren hé 😉 Militairen hebben een bepaalde uitstraling. Zij hebben een uitstraling van wie maakt mij wat. Bedenk het is hun uitstraling. Zo zijn ze niet van binnen. Dit is geen uitstraling van arrogantie, maar een houding die zij van zichzelf hebben of leren. Denk je dat een militair met een zeer bange uitstraling het lang volhoudt in ons leger. Nee, dat weet ik zeker, dat gaat niet lukken. Stel je voor…… ga je als leger in een uitzendingsgebied een dorp bezoeken om te onderhandelen of informatie te krijgen…..en dan komen er allemaal bange militairen aanlopen. Dat lukt je niet als leger, dan kun je gelijk vertrekken en valt er niets te onderhandelen of op te bouwen. Een ongeloofwaardig leger zal het dan zijn. Daarom hebben onze militairen een bepaalde uitstraling en houding nodig. Het is geen arrogantie, totaal niet, maar het is een natuurlijk overwicht. Dit stralen zij ook uit in het burgerleven. En daarom wordt er al snel gezegd……daar heb je die arrogantie lui weer. Geloof mij als ik zeg dat het geen arrogante mensen zijn. Geloof mij dat het mensen zijn net zoals jij en ik. Ook zij hebben hun onzekerheden en twijfels. Ook zij kennen frustraties, gevoelens van verdriet en angst. Neem van mij aan dat hun angst soms groter is dan die wij in het burgerleven kennen. Ik ben zelf niet op mijn mondje gevallen en redt mij altijd behoorlijk. En toch wanneer mijn militair naast mij loopt voel ik mij altijd veilig. Omdat ik weet dat hij de rust heeft en de overwicht om een bepaalde situatie in goede banen te leiden. Hij zal niet in paniek raken zoals mij wel eens is overkomen. Hem is geleerd om rustig te blijven in welke voor mij ondenkbare situatie dan ook. Ook andere mensen uit onze maatschappij mogen zich eens wat veiliger voelen bij deze mensen en niet oordelen. Wees trots op hun!

Ik ben een stuk zelfstandiger geworden:
Ik was al behoorlijk zelfstandig maar toch ben ik het nog meer geworden. Tja, wat doe je als je man vaak van huis is. Of het nou kort is of lang het maakt niet uit, maar er gaat altijd iets mis. Het lijkt de wet van Murphy wel! Altijd prompt wanneer hij weg is gaat het mis. Dan moet je toch zelf de boel draaiend zien te houden. Of je het leuk vind of niet, je moet toch iets. En aangezien ik niet altijd die vriend of aardige buurman wil lastig vallen ga ik zelf maar aan de slag. Er is al heel wat gerepareerd door mij. Onderhand weet ik hoe ik met de boormachine moet omgaan en hoe ik andere dingen moet repareren. Als ik het niet weet dan zoek ik wel op via internet (een bron vol uitkomsten) en in uiterste nood ga ik naar die vriend of buurman.  Intussen zijn er tijdens oefeningen en uitzending al heel wat kamers opgeknapt en aangepakt. Ik vind niets zo leuk om hem bij thuiskomst te verrassen met weer een werkje wat ik hem uit handen heb genomen. Behangen kon ik nooit, maar ook dat kan ik tegenwoordig. Belangrijke zaken van het huis, bank, belastingaangifte e.d. ook die worden aangepakt. Normaal hebben wij alles van te voren geregeld maar toch komt er ook altijd één of andere brief waarvan ik denk…..oh en nu? Negeren heeft geen nut dus aanpakken maar en uitzoeken. Soms tot irritatie van degene die ik moet bellen. Leg maar eens aan een telefoniste uit dat je weet dat het op zijn naam staat maar dat hij in uitzendingsgebied zit en dat hij niet kan bellen of langs komen. Onderhand is dit mij ook gelukt, door kalm te blijven en het nog eens uit te leggen. Wanneer het mij niet lukt dan vraag ik wel naar een collega die wel begrip heeft voor de situatie. Uiteindelijk komt er echt wel begrip en krijg ik de informatie waar ik weer verder mee kan. Dit hoeft niet inhoudelijk te zijn als ik maar weet wat ik moet regelen om het weer goed te krijgen. Dus ja ik ben een stuk zelfstandiger geworden want ik zit in een situatie waarin ik dit wel moet. Huilen en achterover hangen heeft geen nut dus ga ik door met de boel draaiend te houden. Tenslotte geven onze militairen ook niet op………nou deze vrouwvan ook niet hoor!

Ik ben zo heerlijk creatief als hij weg is:
Wat doe je als je man ver van huis is. Dan ga je maar creatief worden om hem te verrassen. Wekelijks worden pakketjes op de meest komische, romantische of humoristische manier ingepakt en verzonden. Het vraagt altijd wel even werk, maar dat geeft niet. Dat zorgt er namelijk voor dat ik heerlijk in gedachten voor hem bezig ben en ieder uur brengt ons weer een uur dichter bij elkaar. Kaarten, brieven, alles wordt wel creatief aangepakt. Het is leuk om pakketjes te verzenden naar je lief. Daarnaast ben ik dus weer druk bezig met projectjes in huis. Dit zorgt er alleen maar voor dat mijn gedachten even op wat ander gefocust zijn. Zalig om zo bezig te zijn.

Ik bepaal zelf het huishouden en het dagritme:
Ja, ik weet niet hoe het met de rest van de militairen is, maar mijn man en degene die behoren tot onze vriendenkring (ook veel militairen) zijn nogal pietjes precies. Zalig vind ik het als hij op oefening of uitzending is en ik heerlijk kan denken, laat maar lekker liggen. Ik ruim het straks wel op. Nou moeten jullie niet denken dat het bij mij thuis een paleis is als hij thuis is en een zooitje als het weg is. Dat valt ook wel weer mee. Van de week was het prachtig weer, ik had een heerlijke vrije dag gepland. Niets zo zalig om te weten dat je moet stofzuigen (huisdieren) maar het gewoon lekker te laten liggen. Heerlijk in de zon zitten genieten. In de avond zeeën van tijd dus toen alsnog even de stofzuiger door het huis gehaald. En nee het is niet zo dat ik voor hem in de houding spring, dat doen ze op zijn werk maar 😉 Wel is het zo dat ik als hij niet weg is ik vaak denk, kan ik nog wel even snel doen voordat hij thuiskomt. Hij helpt normaal gewoon mee in huis, maar soms is het toch wel eens lekker om je eigen ritme in te delen. Niet te lang hoor, want dan gaat het al weer vervelen, maar met deze zonnige dagen geniet ik er gewoon even extra van.

Eten wanneer ik zin heb en waar ik zin in heb:
Deze hoort eigenlijk onder het vorige kopje. Nu heb ik al uitgelegd in een vorig blog dat ik nooit zo geweldig goed voor mijzelf zorg als hij weg is.  Daar heb ik mijn ouders en schoonouders voor 🙂 Wat wel erg lekker is dat ik zelf bepaal wat ik eet, ik hoef geen rekening te houden met zijn smaak en tijd. Ik ga eten wanneer het mij uitkomt. Wat ik vorige week omschreef als ik voel mij zielig is soms dus ook een pluspunt. Nu zit ik nog achter de pc, maar anders was ik nu met het eten bezig geweest. Dat is namelijk wel mijn taak in het huishouden. En nu………. ach ik zie wel wanneer ik eet en wat ik eet. Heerlijk makkelijk en die vrijheid is soms wel eens lekker.

Kameraadschap/vriendschap:
Ik eindig met nog een hele belangrijke van mijn wereldje. Zoals mijn militair de onderlinge kameraadschap ervaart bij defensie, zo ervaar ik de vriendschappen met de partners van. Militairen moeten op elkaar kunnen vertrouwen, zij delen soms maanden alles in primitieve omstandigheden. Zij moeten weten dat hun collega er staat als ze hem/haar nodig hebben. Voor hun is het natuurlijk meer gericht op het werk, maar ook buiten het werk om vangen zij elkaar op. Zit een militair er even doorheen, dan is er altijd één die hem er met een grap of een serieus gesprek er door heen trekt. Die zelfde kameraadschap is er ook bij het thuisfront. Ook zij zullen elkaar er altijd door heen trekken met een grap of een serieus gesprek. Ook zij zullen altijd een luisterend oor bieden wanneer iemand het zwaar heeft. Ook als iemand het niet zwaar heeft leven zij met elkaar mee. En dat is zo fijn aan dit wereldje.

Zie……..defensie is helemaal geen enge wereld vol met arrogante kwasten en huilend thuisfront. Soms hebben wij net even iets meer moeite met sommige zaken, maar dit heeft meer te maken met ons doel. Iedere militair heeft maar 1 doel in zijn werk. Zorgen voor vrede en veiligheid in de wereld. En het thuisfront heeft als doel: zorgen dat we door bepaalde periodes heen komen en thuis de boel draaiend te houden.

Het is een wereld waar keihard gewerkt wordt. Het leger en alles wat erbij hoort is alleen een wereld waar weinig over bekend is. Ook hier zijn normale mensen, maar genieten zij soms net even extra van de kleine dingen die het leven ons geeft. Waarschijnlijk omdat wij ook de andere kant van de medaille kennen of horen. Ook wij hebben onze verdrietige momenten qua ziektes en overlijden. Ook wij hebben de gebruikelijke ellende die iedere mens kan overkomen. Daarnaast zorgen wij er ook voor dat Nederland een veilig land is. Daar zetten wij ons gezin, liefde en soms nog meer voor in. Daar hebben sommige veteranen en sommige zelfs nog werkende militairen behoorlijk wat voor moeten doen. Daar hebben sommige militairen en sommige veteranen nog dagelijks last van. Zij doen het alleen maar met één doel. Een veilig leven voor ons allemaal.
Daarom toch weer de vraag. Ga eens in gesprek met een militair of met iemand van het thuisfront.  Kom je een militair op straat tegen (thuisfront herken je natuurlijk niet)  vraag dan eens hoe het met ze gaat. Ze zijn niet arrogant en zeker zo dankbaar als iemand serieus interesse in hun toont. En zeker zo dankbaar als iemand laat merken dat ze nodig zijn voor de vrede en veiligheid. Wanneer we zorgen met zijn allen dat zoveel mogelijk mensen dit lezen en weten. Dan moeten er toch ook bij meerdere mensen ogen open gaan en zullen zij het misschien eens ander gaan bekijken.

Ik zou zeggen deel zoveel mogelijk. Niet voor mij……dan had ik wel een professioneel blog aangemaakt. Daar gaat het mij niet om. Ik heb met mijn blog maar 1 doel: Meer waardering en respect voor onze militairen, veteranen en het thuisfront!

Het draait toch allemaal om de liefde. Voor elkaar en voor de medemens.

Advertenties

12 gedachtes over “Mijn voordelen als de vrouwvan een militair

  1. K heb er net een aan de haak geslagen 😛 m’n relatie word meteen beproefd doordat hij nu 6 weken weg Is 🙂 dat is nog niks als ik de verhalen zo lees, ik laat het allemaal maar op me af komen 🙂

  2. Dit is een blog waar ik me wel ik kan vinden. Ik heb eerder gereageerd dat ik vond dat je het erg negatief maakte. Dit is toch ook wat ons kenmerkt en maakt tot wie we zijn. Hoe vaak ik wel niet uitleg dat onze relatie altijd leuk is en weinig problemen kent. Zuiver omdat je weet hoe het is zonder partner en je realiseert wat je hebt. De vlinders in je buik, het mooi aankleden voordat hij weer thuis komt, tekeningen/spandoek maken met de kinderen ,uitgebreid koken… Die ‘eerste ontmoeting’ is ieder keer weer speciaal waar ik best wat moeite voor wil doen om hem (weer) voor me te winnen.

    • Dank je wel Lotte en leuk dat je weer reageert. Ik wil ons wereldje ook niet in de negatieve sfeer zetten, maar wel uitleggen dat wij soms enorm moe worden van de opmerkingen waar wij tegen aan lopen. En zeker heeft ons leven een hele mooie kant. Een kant die ik zelf ook liever zie. Wel is het zo dat er soms ook juist aandacht gevraagd moet worden om begrip te kunnen krijgen. Ondanks al die vervelende vragen heb ik het mooiste leven dat ik mij kan wensen 🙂
      Oh en het mooi aankleden en de thuiskomst ben ik zelfs nog vergeten in dit blog 🙂

  3. Dank je dank je dank je. Wat weer een mooie blog met herkenning. De stoffige vlinders die elke keer opgepoetst worden als de militair van huis is. Pietje precies met huishouden en de zelfstandigheid die we hebben gekregen. Trots mogen we zijn op ons leventje van vrouw van…

  4. Kan me echt terug vinden in hoe je het verwoord. De relatie blijft spannend elke keer hij terug thuis komt weer lekker vlinders in de buik onze weekeinde zijn ook een stuk rustiger geworden en alles goed geplant en als je eens alleen thuis bent kun je u eigen ritme volgen op tv zien wat ge wilt ergens heen gaan wanneer je wilt maar het mag niet te lang duren want dan wordt het saai en begin je terug te denken aan de tijd die je samen dingen doet en dat is toch veel specialer en veel leuker samen dingen te delen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s