De belangrijke dagen voor het thuisfront

Gisteren heb ik een thuisfrontinformatie dag gehad. Degene die ze al meegemaakt hebben weten waar ik het dan over heb. Het is een dag dat je met alle thuisfronters samen komt terwijl je partner op uitzending is. Het is een dag voor partners, kinderen, ouders, familie en ook vrienden van de militair. Op deze dagen wordt er altijd veel informatie vrijgegeven over hoe het met onze militairen gaat in het uitzendgebied. Foto’s worden getoond en filmpjes worden gedraaid. Ik weet dat er relaties zijn die er nooit heen gaan, die houden er niet van. Sommige vinden het confronterend, sommige hebben het al zo vaak meegemaakt voor hun hoeft het niet meer. Toch vind ik zelf persoonlijk niets zo fijn als deze dag. De informatie die ik krijg is toch altijd wat meer uitgebreid. Het gaat echt over onze militair die daar nu zit. Verder worden wij geïnformeerd over wat ons te wachten staat wanneer onze relatie straks weer thuiskomt. Altijd goed om daar ook even naar te luisteren. Je weer even realiseren dat er straks nog een periode aankomt. De periode ná de uitzending. Nou hoorde ik gisteren iemand zeggen dat hij 10/11 keer op uitzending was geweest en toen dacht ik alleen maar, huh ik voel mij al zo ervaren, maar dat stelt niets voor vergeleken met zijn gezin.

Het mooiste van deze dagen is dat je samen bent met personen die allemaal een bepaalde relatie hebben met een militair. Op deze dag krijg je geen vervelende vragen, maar juist het begrip. Iedereen weet wat je doormaakt, doordat iedereen het op de een of andere manier ook meemaakt. Dat geeft een gevoel van vertrouwen. Ik praat met mensen die ik totaal niet ken. Ik knuffel mensen die ik misschien nooit meer tegen kom. En ik krijg een arm van een ander persoon om mij heen die mij niet kent. Het gevoel van samenhorigheid, verbondenheid is uiterst groot op zo’n dag.

Gisteren kwam na een heerlijk ontspannen en gezellig start van de Generaal toch de mooiste verrassing. Er bleek een live verbinding te zijn met onze militairen in het uitzendgebied. Terwijl ik dit neerzet, voel ik weer het kippenvel omhoog komen. Ik heb de laatste tijd enorm veel contact met mijn militair, maar meestal zonder beeld. Wij willen wel met beeld, maar merken dat de verbinden meestal zo slecht is dat we het maar gewoon op bellen houden. Belangrijker is dat ik contact heb en ik kijk wel naar zijn foto terwijl ik met hem praat. En dan zit je op de thuisfrontdag en je hoort dus dat er verbinding komt. Dan komt de gezonde serieuze spanning in mijn lijf. Ga ik mijn lief ook nog zien? Vroeg hij daarom gisteren nog “ga je heen of niet”? Eerst het zien en horen van alle leuke, mooie maar ook emotionele reacties van andere thuisfronters. Het tranen trekkend moment wanneer een kindje zeer blij roept wanneer hij zijn papa op het levensgrote beeldscherm ziet verschijnen. Een ander meisje wat zo lief verlegen staat te zwaaien naar haar papa. Iedereen voelt de emotie van de ander en vooral als volwassenen voel je de emoties van de kinderen en hun papa of mama die zij missen. De militairen zie je kijken op het grote beeldscherm met een vrolijke kop want ook zij zijn zo blij dat ze hun relatie en kinderen zien. Om mij heen alleen maar mooie, liefdevolle en emotionele reacties.

En dan…..is het mijn moment. Wat hij zegt weet ik niet. Ik hoor hem iets zeggen dat hij van mij houdt, maar zijn woorden gaan volledig langs mij heen. Ik kijk alleen maar naar hem. Mijn liefde van mijn leven die ik zo mis. Mijn alles. Wat een boost moment is dit! Wat een power krijg ik om door te gaan! Ik zie hem op een levensgroot scherm. Zo anders…..net of hij vlak bij mij is. Of ik hem bijna kan aanraken. De mensen en het geluid in de zaal verdwijnen om mij heen. Even het gevoel van samen zijn. Volgens mij heb ik een domme grijns op mijn gezicht van oor tot oor. Ik wil niet weten hoe ik er bij hen uit heb gezien op het scherm, volgens mij hebben zijn collega’s zich kapot gelachen ;-). Wanneer hij gedag zwaait weet ik dat ons moment samen weer over gaat naar de realiteit. Ver van elkaar weer 2 verschillende werelden. Toch heel even dicht bij elkaar ook in 2 verschillende werelden!

Na de live verbinding volgen de sprekers. Nog meer informatie, nog meer verbondenheid. Ook volgt er nog een presentatie van foto’s en filmpjes. Met daarbij het nummer van Whitney Houston “I Will Always Love You” Tranen komen weer hoog. Hierna staat nog een geweldig programma want wij kunnen naar de dierentuin toe met z’n allen. Zo geweldig dat Defensie dit voor ons organiseert. Zo belangrijk dat Defensie ook de thuisfronters bedankt voor alle steun en hulp die ze geven aan de militairen. Zo belangrijk dat Defensie én de ThuisFrontAfdeling ons deze dag geven. Zelf heb ik besloten om niet naar de dierentuin te gaan. Ik heb al wel diverse reacties ontvangen dat het daar geweldig was. Ik was met een paar personen die nog andere plannen hadden dus wij zijn rustig nog gebleven. Hebben nog een mooi cadeautje voor hem gemaakt, even lekker in het zonnetje geluncht en toen naar huis gegaan.

Ja, en dan kom ik nadat ik iedereen had afgezet weer thuis. Met zo’n enorme energieboost! En dan gaat het ook even mis. Het moment van een paar uur daarvoor “zo dichtbij” slaat om in het moment “zo ver weg”.
Helemaal niet erg, laat maar komen. Dat heb ik dus ook even gedaan. Ik heb mijzelf de rest van de avond afgesloten van alles. Even mijn snufferd op Twitter laten zien. Even op Facebook met een paar mensen “gesproken” en verder was het even mijn avond om al deze emoties te verwerken.

Mijn lief gisteren nog een poos gesproken via de chat was de perfecte afsluiting voor deze dag.

Deze dag kan alleen maar mogelijk gemaakt worden door zoveel mensen die hieraan meewerken. Meewerken aan de belangrijke dagen voor het thuisfront. Defensie, de militairen die aanwezig zijn op de kazerne, de sprekers, maar ook zeker door de vrijwilligers van de ThuisFrontAfdeling. Iedereen bedankt voor het voor mij zo speciale moment!!!! Respect hiervoor!

 

 

Advertenties

De kracht van ons allemaal. Elkaar helpen en steunen.

Van de week kreeg ik de vraag “waarom doe je het allemaal, heb je niet genoeg te doen”.

Ja, dat heb ik ook. Ik moet toegeven dat ik het soms echt tussendoor moet plannen. Toen ik begon met mijn blog, Facebook en Twitter had ik niet verwacht dat het in korte tijd zou gewaardeerd, gelezen en gedeeld zou worden.

Even een paar cijfers om een indruk te geven wat het los maakt:
In ongeveer 4 maanden zijn mijn artikelen op mijn blog meer dan 35.000 keer gelezen.
Er zijn nu 375 personen die zich aangemeld hebben om een E-mail te ontvangen wanneer ik een nieuw blog schrijf.
Via mijn blog zijn de verhalen 229 keer gedeeld op Twitter en 6576 keer op Facebook.
Zijn er 321 geweldige mensen via Twitter die mijn tweets volgen.
En heb ik net dit weekend de 200ste “vind ik leuk” erbij gekregen op mijn Facebook account.

Tja, het is best wel overweldigend kan ik vertellen.
Alle reacties die ik via Twitter, Facebook, mijn blog en andere kanalen binnen krijg zijn overweldigend. De steun die er is voor elkaar is super groot. Ik merk dat er langzaam meer mensen bijkomen die niets met Defensie te maken hebben. Die Defensie en onze mannen en vrouwen een warm hart toedragen. Die zich wel kunnen voorstellen hoe het is om tegenwoordig militair te zijn. Zij beginnen te begrijpen dat onze veteranen het zwaar hebben. Zij beginnen ook begrip te tonen naar het thuisfront toe.

En dat was toch mijn doel? Zeker weten, de eerste paar stappen waren het moeilijkst en oh ik ben er nog lang niet. Heel langzaam begin ik te merken dat ook militairen, veteranen en thuisfront weer een beetje opstaan. Uit de negatieve sfeer willen komen en ook beginnen uit te leggen waarom zij voor dit beroep of deze partner ooit hebben gekozen. In het begin kreeg ik veel reacties dat bijvoorbeeld het thuisfront de puf niet meer had om telkens maar uit te leggen waarom ze juist voor die persoon hadden gekozen. Het is natuurlijk ook een rare vraag als je er goed over na denkt. Ik zal ook niet vragen waarom iemand verliefd is geworden op een advocaat. Waarom vragen ze mij dit dan wel?

Iedere keer wanneer ik een blog heb geschreven gaat de computer en de telefoon even uit. Het kan soms even een paar uur duren voordat ik op berichten, reacties en tweets reageer. Waarom……..omdat ik na het schrijven van een blog meestal even helemaal leeg ben. Het is erg goed om te doen, vooral omdat er steeds meer mensen bij betrokken worden, maar het vraagt soms ook heel veel energie om mijn gevoelens via het toetsenbord op het scherm te zien verschijnen. Nee, dat is geen klagen, maar zelfbescherming om daarna even de telefoon uit te zetten. Ik ben maar bereikbaar op dat moment voor 1 persoon. En dan snappen jullie al dat deze persoon mijn eigen militair is 🙂

Wanneer ik na een paar uur weer kijk is het ook altijd leuk om alle enthousiaste berichten e.d. te lezen. Ook wel eens minder leuk want er zijn al een paar hatelijke opmerkingen geweest. Wanneer ze mij te grof worden of mij persoonlijk raken ga ik ze ook echt niet plaatsen. Die zelfbescherming heb ik gelukkig ingebouwd. Toch is het soms lastig om daarna weer over te gaan tot de orde van de dag. Ach, niet zeuren denk ik dan “je kunt het, je hebt de kracht om het te doen”.

Waarom ga ik door? Omdat er steeds meer erkent wordt dat deze groep mensen meer waardering verdienen. Mijn eerste stappen zijn een poosje geleden gezet voor meer bekendheid. Dan bedoel ik voor meer bekendheid voor deze wereld en het begrip dat er bij hoort.  Mijn blog, mijn Twitter, mijn Facebook, zijn zeg maar een soort van doorgeefluik. Ik ben er dan toevallig mee begonnen, maar ik kan het alleen met jullie steun. Alleen wanneer jullie allemaal meehelpen, kunnen wij zorgen voor een positieve kijk van de medemensen naar ons Defensie. Zoals de meesten weten is een paar weken geleden mijn blog genoemd in een artikel van Oplinie. Dit blad is van de AFMP / FNV. Afgelopen week is mijn eerste gastcolumn hierin verschenen.  Nu weet ik dat ik hier al heel trots op mag zijn, dit heb ik al bereikt. Een groter bereik van de mensen die mijn blog hopelijk gaan lezen. Zodat ook zij meer opstaan en uitleggen waarom onze militairen dit werk doen of waarom ons thuisfront het soms moeilijk heeft. Dus ja trots ben ik zeker op deze gastcolumn!!

Er zitten nog 2 projecten in de pen. De ene loopt ook binnen de defensiewereld, maar……….de andere gaat lopen via de burgerwereld. Dit gaat inhouden dat ik ons verhaal naar buiten ga brengen in de burgermaatschappij. Hoe of wat……daar kom ik later nog wel op terug. Bij Defensie is een veel gehoorde kreet “één ding is zeker, niets is zeker”.  Totdat ik de definitieve bevestiging heb is dat ook mijn kreet 🙂

Waar ik de tijd vandaan haal? Het scheelt dat mijn man nu op uitzending is. Dus ik kan ook op andere momenten even andere dingen doen (voordeel hé 🙂 )
Waar ik de puf en kracht vandaan haal? Van jullie allemaal! Jullie helpen allemaal stuk voor stuk mee. Door het delen, de reacties en de steun die ik van jullie mag ontvangen En daar ben ik nog het meest trots op!!!

artikel oplinie

Mijn voordelen als de vrouwvan een militair

Een paar weken geleden heb ik een blog geschreven over de 10 dingen die je niet aan een vrouw van een militair moet vragen. Geldt natuurlijk ook voor de man van, ouder van, kind van etc.
Al die vervelende opmerkingen ben ik wel eens zat. En daar ben ik niet de enige in, dat bleek wel uit de reacties.

Toch is het niet altijd kommer en kwel hoor. Ik leef namelijk ook in een prachtige wereld. En om nog meer openheid te krijgen zal ik mijn persoonlijke voordelen ook eens vermelden en waarom dit zo is. Dus hierbij mij voordelen als de vrouwvan een militair.

Ik begin met de mooiste van mijn wereld.
Ik ben altijd verliefd:
Ik moet zelf wel altijd erg lachen als ik mijzelf dit hardop hoor zeggen.  Ja, ik ben verliefd. Nog steeds. Iedere dag weer. En ik ben niet meer piepjong die fase ben ik ook al voorbij, dus daar ligt het niet aan. Natuurlijk als hij langere tijd thuis is verdwijnt dit weer iets naar de achtergrond, maar oh wat kan ik nog steeds genieten wanneer ik mijn man zie aankomen aan het eind van zijn werkdag.  Is hij langere tijd thuis dan is het ook een normaal leven wat wij hebben. Gewoon naar het werk en gewoon daarna weer thuis komen. Net zoals ieder ander mens. Het liefst in de avond heerlijk samen op de bank en de weekenden zijn ons heilig. Mijn drukke leven wat ik had voordat ik hem ontmoette heb ik omgeruild voor een rustig maar zeker geen saai leven. Ik heb rust gevonden. En er is niets zo fijn als dat! De avonden en weekenden zijn juist heilig omdat we ook weten dat het er zo weer anders uit ziet. Een korte of lange oefening voor de deur of zoals nu een uitzending. Tja, en wat dan een beetje weer net naar de achtergrond zakt, die vlinders die op hol slaan in mijn buik, die komen weer volledig in beweging. Die zijn weer volop aanwezig. Want er is niets zo fijn om tijdens een oefening iedere dag een sms’je te krijgen of eens een belletje. Er is niets zo fijn om tijdens een uitzending een pakje, bos bloemen of een kaartje te ontvangen. Een telefoontje of een kort berichtje. Verzonden of geregeld uit het verre land, ver van mij vandaan, is mijn man namelijk weer net zo verliefd op mij als ik op hem. Dit houdt ons leven goed en zorgt ervoor dat we eigenlijk nooit op elkaar uitgekeken raken. Irritaties en ruzie kennen wij eigenlijk niet. Vooral omdat wij altijd het besef hebben…….waar maken wij ons hier druk om. Er is zoveel ellende op onze planeet. Waarom zullen wij ons dan druk maken over die stomme dingen terwijl wij zoveel hebben om dankbaar voor te zijn.  Ik heb het persoonlijk niet gezien alle ellendige dingen. Hij wel. En door hem ben ik ook gaan nadenken en dankbaarder geworden voor wat ik heb. Wees blij met wat je hebt en wees dankbaar dat je elkaar hebt. Wees blij dat wij onze militairen hebben die zorgen voor onze veiligheid. Zodat wij niet hoeven te leven in ellende en geweld.  Dat is voor ons het enige belangrijkste wat telt. En ja…….. ik kan zeggen “ik ben altijd verliefd, wat wilt een mens nog meer”!

Ik voel mij altijd veilig:
Misschien heb ik als eens iets over geschreven, maar vergeef mij dat dan. Ouderdom en vergeetachtigheid komt ook met de jaren hé 😉 Militairen hebben een bepaalde uitstraling. Zij hebben een uitstraling van wie maakt mij wat. Bedenk het is hun uitstraling. Zo zijn ze niet van binnen. Dit is geen uitstraling van arrogantie, maar een houding die zij van zichzelf hebben of leren. Denk je dat een militair met een zeer bange uitstraling het lang volhoudt in ons leger. Nee, dat weet ik zeker, dat gaat niet lukken. Stel je voor…… ga je als leger in een uitzendingsgebied een dorp bezoeken om te onderhandelen of informatie te krijgen…..en dan komen er allemaal bange militairen aanlopen. Dat lukt je niet als leger, dan kun je gelijk vertrekken en valt er niets te onderhandelen of op te bouwen. Een ongeloofwaardig leger zal het dan zijn. Daarom hebben onze militairen een bepaalde uitstraling en houding nodig. Het is geen arrogantie, totaal niet, maar het is een natuurlijk overwicht. Dit stralen zij ook uit in het burgerleven. En daarom wordt er al snel gezegd……daar heb je die arrogantie lui weer. Geloof mij als ik zeg dat het geen arrogante mensen zijn. Geloof mij dat het mensen zijn net zoals jij en ik. Ook zij hebben hun onzekerheden en twijfels. Ook zij kennen frustraties, gevoelens van verdriet en angst. Neem van mij aan dat hun angst soms groter is dan die wij in het burgerleven kennen. Ik ben zelf niet op mijn mondje gevallen en redt mij altijd behoorlijk. En toch wanneer mijn militair naast mij loopt voel ik mij altijd veilig. Omdat ik weet dat hij de rust heeft en de overwicht om een bepaalde situatie in goede banen te leiden. Hij zal niet in paniek raken zoals mij wel eens is overkomen. Hem is geleerd om rustig te blijven in welke voor mij ondenkbare situatie dan ook. Ook andere mensen uit onze maatschappij mogen zich eens wat veiliger voelen bij deze mensen en niet oordelen. Wees trots op hun!

Ik ben een stuk zelfstandiger geworden:
Ik was al behoorlijk zelfstandig maar toch ben ik het nog meer geworden. Tja, wat doe je als je man vaak van huis is. Of het nou kort is of lang het maakt niet uit, maar er gaat altijd iets mis. Het lijkt de wet van Murphy wel! Altijd prompt wanneer hij weg is gaat het mis. Dan moet je toch zelf de boel draaiend zien te houden. Of je het leuk vind of niet, je moet toch iets. En aangezien ik niet altijd die vriend of aardige buurman wil lastig vallen ga ik zelf maar aan de slag. Er is al heel wat gerepareerd door mij. Onderhand weet ik hoe ik met de boormachine moet omgaan en hoe ik andere dingen moet repareren. Als ik het niet weet dan zoek ik wel op via internet (een bron vol uitkomsten) en in uiterste nood ga ik naar die vriend of buurman.  Intussen zijn er tijdens oefeningen en uitzending al heel wat kamers opgeknapt en aangepakt. Ik vind niets zo leuk om hem bij thuiskomst te verrassen met weer een werkje wat ik hem uit handen heb genomen. Behangen kon ik nooit, maar ook dat kan ik tegenwoordig. Belangrijke zaken van het huis, bank, belastingaangifte e.d. ook die worden aangepakt. Normaal hebben wij alles van te voren geregeld maar toch komt er ook altijd één of andere brief waarvan ik denk…..oh en nu? Negeren heeft geen nut dus aanpakken maar en uitzoeken. Soms tot irritatie van degene die ik moet bellen. Leg maar eens aan een telefoniste uit dat je weet dat het op zijn naam staat maar dat hij in uitzendingsgebied zit en dat hij niet kan bellen of langs komen. Onderhand is dit mij ook gelukt, door kalm te blijven en het nog eens uit te leggen. Wanneer het mij niet lukt dan vraag ik wel naar een collega die wel begrip heeft voor de situatie. Uiteindelijk komt er echt wel begrip en krijg ik de informatie waar ik weer verder mee kan. Dit hoeft niet inhoudelijk te zijn als ik maar weet wat ik moet regelen om het weer goed te krijgen. Dus ja ik ben een stuk zelfstandiger geworden want ik zit in een situatie waarin ik dit wel moet. Huilen en achterover hangen heeft geen nut dus ga ik door met de boel draaiend te houden. Tenslotte geven onze militairen ook niet op………nou deze vrouwvan ook niet hoor!

Ik ben zo heerlijk creatief als hij weg is:
Wat doe je als je man ver van huis is. Dan ga je maar creatief worden om hem te verrassen. Wekelijks worden pakketjes op de meest komische, romantische of humoristische manier ingepakt en verzonden. Het vraagt altijd wel even werk, maar dat geeft niet. Dat zorgt er namelijk voor dat ik heerlijk in gedachten voor hem bezig ben en ieder uur brengt ons weer een uur dichter bij elkaar. Kaarten, brieven, alles wordt wel creatief aangepakt. Het is leuk om pakketjes te verzenden naar je lief. Daarnaast ben ik dus weer druk bezig met projectjes in huis. Dit zorgt er alleen maar voor dat mijn gedachten even op wat ander gefocust zijn. Zalig om zo bezig te zijn.

Ik bepaal zelf het huishouden en het dagritme:
Ja, ik weet niet hoe het met de rest van de militairen is, maar mijn man en degene die behoren tot onze vriendenkring (ook veel militairen) zijn nogal pietjes precies. Zalig vind ik het als hij op oefening of uitzending is en ik heerlijk kan denken, laat maar lekker liggen. Ik ruim het straks wel op. Nou moeten jullie niet denken dat het bij mij thuis een paleis is als hij thuis is en een zooitje als het weg is. Dat valt ook wel weer mee. Van de week was het prachtig weer, ik had een heerlijke vrije dag gepland. Niets zo zalig om te weten dat je moet stofzuigen (huisdieren) maar het gewoon lekker te laten liggen. Heerlijk in de zon zitten genieten. In de avond zeeën van tijd dus toen alsnog even de stofzuiger door het huis gehaald. En nee het is niet zo dat ik voor hem in de houding spring, dat doen ze op zijn werk maar 😉 Wel is het zo dat ik als hij niet weg is ik vaak denk, kan ik nog wel even snel doen voordat hij thuiskomt. Hij helpt normaal gewoon mee in huis, maar soms is het toch wel eens lekker om je eigen ritme in te delen. Niet te lang hoor, want dan gaat het al weer vervelen, maar met deze zonnige dagen geniet ik er gewoon even extra van.

Eten wanneer ik zin heb en waar ik zin in heb:
Deze hoort eigenlijk onder het vorige kopje. Nu heb ik al uitgelegd in een vorig blog dat ik nooit zo geweldig goed voor mijzelf zorg als hij weg is.  Daar heb ik mijn ouders en schoonouders voor 🙂 Wat wel erg lekker is dat ik zelf bepaal wat ik eet, ik hoef geen rekening te houden met zijn smaak en tijd. Ik ga eten wanneer het mij uitkomt. Wat ik vorige week omschreef als ik voel mij zielig is soms dus ook een pluspunt. Nu zit ik nog achter de pc, maar anders was ik nu met het eten bezig geweest. Dat is namelijk wel mijn taak in het huishouden. En nu………. ach ik zie wel wanneer ik eet en wat ik eet. Heerlijk makkelijk en die vrijheid is soms wel eens lekker.

Kameraadschap/vriendschap:
Ik eindig met nog een hele belangrijke van mijn wereldje. Zoals mijn militair de onderlinge kameraadschap ervaart bij defensie, zo ervaar ik de vriendschappen met de partners van. Militairen moeten op elkaar kunnen vertrouwen, zij delen soms maanden alles in primitieve omstandigheden. Zij moeten weten dat hun collega er staat als ze hem/haar nodig hebben. Voor hun is het natuurlijk meer gericht op het werk, maar ook buiten het werk om vangen zij elkaar op. Zit een militair er even doorheen, dan is er altijd één die hem er met een grap of een serieus gesprek er door heen trekt. Die zelfde kameraadschap is er ook bij het thuisfront. Ook zij zullen elkaar er altijd door heen trekken met een grap of een serieus gesprek. Ook zij zullen altijd een luisterend oor bieden wanneer iemand het zwaar heeft. Ook als iemand het niet zwaar heeft leven zij met elkaar mee. En dat is zo fijn aan dit wereldje.

Zie……..defensie is helemaal geen enge wereld vol met arrogante kwasten en huilend thuisfront. Soms hebben wij net even iets meer moeite met sommige zaken, maar dit heeft meer te maken met ons doel. Iedere militair heeft maar 1 doel in zijn werk. Zorgen voor vrede en veiligheid in de wereld. En het thuisfront heeft als doel: zorgen dat we door bepaalde periodes heen komen en thuis de boel draaiend te houden.

Het is een wereld waar keihard gewerkt wordt. Het leger en alles wat erbij hoort is alleen een wereld waar weinig over bekend is. Ook hier zijn normale mensen, maar genieten zij soms net even extra van de kleine dingen die het leven ons geeft. Waarschijnlijk omdat wij ook de andere kant van de medaille kennen of horen. Ook wij hebben onze verdrietige momenten qua ziektes en overlijden. Ook wij hebben de gebruikelijke ellende die iedere mens kan overkomen. Daarnaast zorgen wij er ook voor dat Nederland een veilig land is. Daar zetten wij ons gezin, liefde en soms nog meer voor in. Daar hebben sommige veteranen en sommige zelfs nog werkende militairen behoorlijk wat voor moeten doen. Daar hebben sommige militairen en sommige veteranen nog dagelijks last van. Zij doen het alleen maar met één doel. Een veilig leven voor ons allemaal.
Daarom toch weer de vraag. Ga eens in gesprek met een militair of met iemand van het thuisfront.  Kom je een militair op straat tegen (thuisfront herken je natuurlijk niet)  vraag dan eens hoe het met ze gaat. Ze zijn niet arrogant en zeker zo dankbaar als iemand serieus interesse in hun toont. En zeker zo dankbaar als iemand laat merken dat ze nodig zijn voor de vrede en veiligheid. Wanneer we zorgen met zijn allen dat zoveel mogelijk mensen dit lezen en weten. Dan moeten er toch ook bij meerdere mensen ogen open gaan en zullen zij het misschien eens ander gaan bekijken.

Ik zou zeggen deel zoveel mogelijk. Niet voor mij……dan had ik wel een professioneel blog aangemaakt. Daar gaat het mij niet om. Ik heb met mijn blog maar 1 doel: Meer waardering en respect voor onze militairen, veteranen en het thuisfront!

Het draait toch allemaal om de liefde. Voor elkaar en voor de medemens.

Diep ademhalen, positief blijven en doorgaan. Thuisfront dip

Vertel mij niet dat het snel gaat
Vertel mij niet dat het makkelijk is
Het gaat niet snel. En het is niet makkelijk
Ja makkelijk voor andere mensen (voor hun gaat alles door) maar voor mij….. voor mij zijn minuten uren.
Ik ben een zeer positief ingesteld persoon, maar soms zie ik het ook even niet meer.
Dagen voelen aan als weken. Ik heb het gevoel dat mijn leven zonder mijn man niet volledig is. Wat…..dat is niet alleen een gevoel dat is een feit.
Ik mis hem soms meer dan ik dragen kan
klinkt dramatisch, maar soms denk ik pffffff lang genoeg weg geweest…..tijd om terug te komen
Het is vreselijk om zonder hem naar bed te gaan.
Mijn ritme staat ook enorm op zijn kop.
Duik diep in de nacht in bed en ben er de volgende morgen weer vroeg uit. Wie heeft er tips voor dikke ogen want die beginnen zo langzamerhand te komen 🙂
Zonder hem te eten, om alles alleen te moeten doen.
Eten….het is een behoefte die een mens nodig heeft.
Dus pak ik maar een broodje, een bakje rauwkost voor wat vitamines, wat fruit op zijn tijd.
En regelmatig ga ik even eten bij mijn ouders of schoonouders.
Dat is maar goed ook want anders zou ik gewoon niet goed voor mij zelf zorgen.
Ik heb er gewoon geen zin in. De reacties beginnen nu te komen. Niet te mager worden hé, maar ach als hij straks thuis is……komt dat er wel weer bij 😉
Boodschappen doen en al die gezellige mensen in de supermarkt te zien.
Verschrikkelijk vind ik dit. Raar want tijdens een oefening heb ik daar totaal geen last van.
Komt het omdat ik niet weet wanneer hij thuis komt? Ik weet het niet, maar al die boodschappenkarren volgeladen die wij normaal ook hebben….loop ik nu met een klein mandje door de supermarkt. Ik vind mijzelf zielig en ja daar mag ik ook wel een keer aan toegeven. Ik hoef me niet altijd groot te houden. Dus de supermarkt vermijdt ik zoveel mogelijk of ik kom op de momenten dat het er rustig is.
Wat me dan wel weer opvalt, is dat mensen niet zo gezellig met elkaar omgaan. Snauwen op elkaar en commanderen elkaar. Lekkere relatie denk ik dan, waardoor het gemis soms nog groter wordt.
Vrienden, collega’s en mensen om me heen proberen me te steunen
Ik zou ze niet kunnen missen.
Toch hoe goed ook gedaan en bedoeld….het is niet hetzelfde als wanneer hij er weer zou zijn.
Mensen vinden het ook eng om mij te benaderen (ik zie er heel normaal uit hoor 🙂   ) maar ik merk dat ze niet veel durven te vragen.
Bang dat ze zijn dat ik het nog zwaarder krijg. Bang dat ze een gevoelig onderwerp aansnijden wanneer ik vrolijk ben.
Dat maakt het nog moeilijker. Vraag het mij gewoon!! Je merkt vanzelf wel of ik die arm op dat moment nodig heb of dat het goed gaat
Bang omdat ze een snauwerig antwoord krijgen op een domme vraag: heeft hij al geschoten!
Ohhh verschrikkelijk die onbegrip 😦
Mijn liefdesverklaringen schrijf ik wekelijks op kaartjes, brieven en de pakketjes die ik hem stuur.
Iedere keer weer iets origineels verzinnen. Lastig, maar ik geef toe dat ik dit één van de voordelen vindt.
Altijd leuk om te doen namelijk. Al is soms diep in de nacht (maakt toch niet uit omdat ik er toch weinig slaap) schrijven doe ik iedere dag.
Een kaartje, een briefje, het maakt niet uit, maar alles deel ik op papier (bijna alles dan want ik behoed hem ook nog eens voor bepaalde zorgen hier thuis)
Ik wacht op zijn telefoontje of een berichtje
De kriebels die ik voel als de telefoon gaat.
Soms ook de frustratie want ook mij kan het wel eens niet uitkomen wanneer hij belt.
Ik ben ook wel eens even ergens anders mee bezig of op een plek waar ik niet ongestoord kan praten.
De telefoon over laten gaan en niet opnemen……No Way.
Stel toch dat er iets aan de hand is.
Het piepje dat ik een berichtje binnen heb laat mij alles uit mijn handen vallen.
Eerst even snel lezen hoe het gaat en wat hij schrijft.
Terwijl ik nog zoveel wil zeggen of schrijven zie ik dat de verbinding weer weg is.
Terwijl ik nog even met hem verder online wil kletsen geeft hij aan dat hij verder moet.
Ik probeer weer verder te gaan met waar ik mee bezig was
De momenten aan de telefoon van even samen zijn houden mij op de been en trekt mij door de uitzendduur heen.
Ook niet altijd het geval: want soms gaat het gewoon even niet goed met mij.
Daar ga ik hem niet mee lastig vallen. Voorgaande uitzending heb ik dat vaak niet goed verborgen kunnen houden
Hierdoor merkte ik dat hij het zwaar had.
Ik vind dat niet noodzakelijk en wil graag dat hij zijn hoofd bij zijn werk houdt.
Op de momenten dat ik het zwaar heb en hij heeft net gebeld wordt het nog zwaarder. Het gemis is nog meer aanwezig.
Meestal krijg ik na het telefoongesprek wel een chatbericht “Alles echt goed met je? Je klonk zo anders”.
En mijn antwoord is eigenlijk meestal: ja, tuurlijk schat, maak je geen zorgen over mij. Alles gaat goed.
Ach, we weten het allebei dat dit onze manier is om elkaar te beschermen.
Tel niet de dagen zei hij tegen mij
Tel de weken dan gaat het sneller.
Nou die dagen en weken kruipen voorbij zeg.
Het lijkt wel of er geen eind aan komt.
Misschien komt het wel omdat ik nog niet weet hoelang hij wegblijft.
Snel genoeg kan het mij in ieder geval niet gaan
Wees niet bang zei hij. Ik zie je snel weer.
Gelukkig ben ik nu niet bang. Nog niet, het is nog redelijk rustig en veilig.
De vorige uitzending is de angst onder mijn huid gekropen en niet meer weg gegaan.
Deze uitzending ga ik met de angst redelijk relaxt om.
Wel ben ik mij ervan bewust dat het ook zo maar kan veranderen.
Tot die tijd (die hopelijk niet komt) blijf ik positief dat er weinig aan de hand is

De dik gedrukte woorden heb ik bij de vorige uitzending (Afghanistan) via een vriendin gekregen en toen aangepast aan mijn eigen situatie. Het was mij toen op het lijf geschreven.  Zo apart om dat nu terug te lezen en het weer hetzelfde maar ook anders te zien.

Zo blijkt maar weer dat iedere uitzending een andere uitzending is. Geen ene missie kan je vergelijken met een andere missie. Toch blijft het missen 24/7 door mijn hoofd heen gaan. De dip die ik afgelopen week had was even niet mis. Even had ik de neiging om te zeggen, ik trek het niet meer. Kom alsjeblieft naar huis. Ik weet dat dit niet gaat, ik weet dat ik ook hier weer door heen ga komen. En ook schaam ik mij. Ik mis alleen mijn liefde van mijn leven omdat hij zich inzet voor onze vrede en veiligheid. Mensen zijn in het verleden gesneuveld of gestorven aan verschrikkelijke ziektes, een ongeluk, noem het maar op. En ik zit hier te zeuren omdat ik mijn militair mis die gewoon weer thuis komt (want daar vertrouw ik gewoon op). Eigenlijk te beschamend voor woorden, maar het is wel heel even mijn gevoel nu.

Ik weet dat het vanzelf weer morgen wordt met weer een nieuwe dag en hopelijk voel ik me dan weer een stuk beter!
Volhouden en niet zeuren. Diep ademhalen, positief blijven en doorgaan. Dat is wel mijn kracht die ik tegenwoordig heb.
Dat is de kracht die ik van mijn militair heb geleerd.
Zoals hij net zo trots is op mij…..ben ik alle dagen van het jaar op hem!

Extra toevoeging: Dit heb ik afgelopen week al geschreven.
Ik ben al weer redelijk uit mijn dip (het zonnetje maakt veel goed) en voel me alweer een stuk sterker dan van de week. Af en toe heeft het thuisfront dit soort dagen en dat is niet erg. Dat mag en hoort erbij. Het is ook niets om mij voor te schamen. Waarom ik het dan nu alsnog plaats? Omdat ik denk dat meer mensen wel eens mogen weten hoe het soms kan zijn. Het is niet altijd te dragen, maar je moet wel want je hebt geen keus. Het gemis is er altijd. En zelfs ik, als positief denkend persoon, kan mijzelf soms even behoorlijk tegenkomen. De ene keer is het gevoel een uurtje down zijn…..de andere keer duurt het een paar dagen. Er door heen komen lukt altijd wel. Juist ook door mensen die ik om mij heen heb die mij wel begrijpen. En nee, ik wil niet dat het thuisfront zielig overkomt. Ik wil wel dat er meer begrip komt voor het thuisfront en de militairen en ook de veteranen. Ik hoop door gewoon heel open en eerlijk te zijn dat meer mensen gaan inzien wat er soms voor gedaan wordt en wat er soms voor gelaten wordt.