weer zo’n vervelende vraag: moet hij weer weg!

Moet hij op uitzending????  Jeetje jullie hadden zoveel plannen staan……verschrikkelijk vind ik het als ik deze vraag krijg.  Het hoort bij mijn leven als vrouw van een militair.  Ik weet dat plannen zo in 1 x gewijzigd kunnen worden omdat er iets tussen komt ivm het werk van mijn man. Maakt mij dat zielig?

Nee………het maakt mij tot de persoon die ik nu ben.  Flexibel en net als mijn man het kunnen omgaan met veranderingen.  Veel doorzettingsvermogen en veel kracht om teleurstellingen om te zetten naar iets positiefs! Hij doet zijn werk en hij houdt er van.  Ik zou er niet tegen kunnen wanneer ik een man heb die werk doet waar hij niet gelukkig van wordt. Net zoals mijn man niet gelukkig is als ik iets doe waar ik niet gelukkig bij ben. Vind ik het leuk?  Nee, maar ik hou van die man en gooi al die plannen wel weer overhoop.  Ben een enorme goede flexibele planner geworden die zich niet zo maar uit het veld laat slaan 🙂

Denk nou niet dat ik in de maanden dat hij weg is gelukkig ben. Ik ben eenzaam, maar vooral heel bang. Bang dat er iets met hem gebeurt.  Bang in de zin van….hoe komt hij thuis.  Is hij anders geworden?  Heeft hij dingen meegemaakt die een mens eigenlijk niet mee moet maken?  Boven deze gevoelens staat TROTS! !!!! Trots dat mijn man zich inzet voor een betere en veiligere wereld. Probeer dus zijn werk ook maar een klein beetje te waarderen. Sta er eens bij stil dat mijn man en onze mannen en vrouwen een beroep uitoefenen om onze wereld er beter en voor ons veiliger op te maken.

Nog zo’n opmerking: lekker warm in dat land…….dan kan hij een lekker kleurtje opdoen. ………… hallooooooo hij is daar niet op vakantie en werkt meer uren op een dag dan de meeste van ons doen.  Niks van 9 tot 5 of zoiets.

 Steun dus onze militairen en hun gezinnen.  Zij hebben het al zwaar genoeg zonder al deze onzinnige vragen! !!

Voor alle mannen en vrouwen die nu ergens in de wereld zitten zeg ik alleen: een heel goed maar vooral veilige jaarwisseling.  Voor de gezinnen thuis: heel veel sterkte. …….. hopelijk zijn jullie snel weer samen! !!!

Advertenties

Een belangrijke week is het toch wel voor ons!!

Deze week wordt het een spannende week voor ons. In Den Haag zal er gesproken worden over de missie naar Mali. Er zullen nog genoeg vragen zijn, maar mijn belangrijkst vraag is gaan we wel of gaan we niet! Voor ons is het belangrijkste om van de onzekerheid af te zijn. Nu is het één groot grijs gebied waar zowel militair als thuisfront mee te maken heeft. Ik hou rekening met wel, maar ik weet dat er nog zoveel vragen ook vanuit de kamer zijn. Ik kijk met spanning uit naar meer informatie.

Mijn top 10 van geluk

Iedereen heeft allemaal wel eens van die geluk momentjes. Er zijn er duizenden als je ze maar wel wilt zien. Ik heb er hier 10 opgeschreven. Dit zijn de momentjes die mij altijd zeer gelukkig maken. Er is geen nummer 1 of nummer 10 welke mij gelukkig maakt. Zolang ik deze momenten maar meemaak ben ik gelukkig.

1: Wakker worden naast de liefste man van de wereld
2: Wakker worden naast de liefste man van de wereld en er dan ook nog achter komen dat het die nacht gesneeuwd heeft
3: Wakker worden naast de liefste man de wereld en het is zomer 🙂
4: Een heerlijk  rustig moment voor onszelf
5: Een onverwachtse knuffel krijgen van de liefste man van de wereld
6: Weten dat mijn man weer veilig thuis is
7: Samen op de bank in een oude trainingsbroek en Noors shirt 🙂
8: Op vakantie gaan met de liefste van de wereld
9: Even zijn stem horen of een berichtje krijgen wanneer hij op van huis is.
10: Een sms’je krijgen iedere dag terwijl hij gewoon die avond thuis komt 🙂

Oké, als je bovenstaande leest dan zijn het dus gewoon de dagelijkse dingen waar een mens gelukkig van kan worden. Als ik het terug lees lijk ik wel een verliefde bakvis trouwens 🙂 Wat ik wil aangeven er zijn zoveel mooie dingen in het leven, je moet het wel willen zien! Wij leven tegenwoordig in een wereldje waar we snel overal aan voorbij gaan. Geniet van de kleine dingen om je heen, dan ga je ze gelijk een stuk meer waarderen!!

Een nieuw blog: Diep respect voor de veteraan en het thuisfront

Hieronder volgt een notitie die een Bosnie Veteraan in 2011 heeft geschreven. Ik wil dit met jullie delen en vooral het bewust laten worden dat het om echte mensen gaat met echte gevoelens en gedachten.  Mijn reactie hierop is alleen maar een diep respect. Diep respect voor onze mannen en vrouwen die dit werk doen. Diep respect voor onze mannen en vrouwen die dit werk gedaan hebben. Diep respect voor het thuisfront, ouders, partners, familie en vrienden die altijd moeten omgaan met bepaalde gevoelens en gedachten van de militair of veteraan.
Deze informatie en foto komt van de facebook pagina “steun veteranen” . Wanneer je op de foto klikt kom je rechtstreeks op de juiste pagina (dit is om het jullie makkelijk te maken 🙂 )

dubbel gevoel

Je wilt militair worden.   Je doet je best om door keuringen heen te komen, je ziet beelden op de tv en je hoort over het avontuur..  Je bent gemotiveerd en je denkt de wereld aan te kunnen en te kunnen verbeteren.. je wilt iets doen voor anderen etc. etc.   De V.N. ( Verenigde Naties) je krijgt een blauwe helm, baret en of pet en een hoedje op je hoofd en een wapen met duidelijke instructies, dat je dat ding alleen mag gebruiken, wanneer er aantoonbaar op jouw gevuurd wordt..   Maar dan zie je dingen en maak je dingen mee, die twijfels oproepen op het moment dat je op die missie bent dan pas merk je dat hoeveel wapens je ook hebt, dat je handen eigenlijk gebonden zijn en je voor je gevoel, de mensen, die je kwam beschermen, een soort van voor de gek houdt met beloftes, die je hoopt te kunnen waarmaken, maar eigenlijk ook weet dat het niet waar te maken is, omdat je gebonden bent aan de regels, die men elders ver weg voor je maakt.   Je bent militair, je zou VREDE brengen en bescherming geven, maar waar zijn zij, die, die besluiten maakten ?   Daar sta je dan, ver weg van iedereen, niemand die ziet, wat JIJ ziet, niemand die hoort wat jij hoort en beloftes die niet waar te maken zijn, omdat je wacht op dat groene licht..   Machteloosheid en dan klinkt er die opdracht, wacht op bericht en doe niets of het bericht met het bevel, terug trekken !   Die vertwijfeling, kun je thuis en daar aan de mensen niet uitleggen..   Jij kent nu twee werelden, die wereld , waar jij vandaan komt, je thuis en de wereld waar je bent, en waar je hebt staan liegen met de leugens, waarin je zelf hebt gelooft, omdat ze zo mooi klonken zoals men het je had toe gezegd..   Het gevoel van het gebied moeten verlaten, terwijl jij je werk daar goed hebt willen doen, maar niet hebt kunnen waarmaken..   Thuis krijg je een medaille, maar daar heb je mensen in de steek gelaten en niet je best kunnen doen zoals je dat wilde..   Je bent gewond, al dan niet lichamelijk en thuis wordt je overspoeld met vragen, kritiek en complimenten..   Een Groene missie, zoals IFOR,SFOR,KFOR ,ISAF etc. is vaak niet anders, misschien mocht of moest je daar wel je wapen gebruiken en dan moet je weg, omdat het bevel zo klinkt, maar jij bent nog niet klaar en toch moet je gehoorzamen..   Je neemt dat deel van dat leven mee terug en je zoekt een antwoord op de vragen die anderen je stellen en die je zelf ook hebt.. Je zit thuis met je lichaam, maar je geest is nog in dat gebied.   Denk goed na, je zet een stap in een leger cultuur neer, die je niet vooruit kunt zien, en je kunt er herinneringen aan over houden die je laten lachen, maar ook kunnen laten huilen, en zeker als je dan hoort van, hen, die dat leven niet kennen, en dan maar oordelen over wat JIJ gedaan hebt of niet hebt gedaan, omdat het niet KON of MOCHT.   Je bent nu een veteraan, een persoon die twee werelden kent.   Je krijgt te maken met bank oordelers mensen die niet die werelden kennen, maar wel een mening denken te hebben en je zeggen dat jij er zelf voor gekozen hebt en dus dat het je eigen schuld is.. en daarom mag jij niet klagen over de problemen, de oorlog die in je hoofd doorgaan..   Weet dan, dat JIJ wel die gene was die weet hoe het er was en dat jij gedaan hebt, wat er in jouw macht lag.   Wees TROTS, dat jij de stap hebt durven maken, om te gaan en te doen wat anderen vinden dat gedaan moest worden, maar zelf niet het lef hadden, om dat te doen..   Vervloek jezelf niet, en vervloek ook hen niet, die niet weten wat ze zeggen, ze weten immers niet beter, dan wat zij zien op het journaal, en wat niet op het journaal kwam, wel heeft plaats gevonden, op de momenten dat de cameras er niet bij waren..   Jij hebt de missie volbracht, maar niet vergeten..   Er heen gaan en later, terug trekken is dan ook niet jouw beslissing geweest, maar het bevel dat uitgevoerd moest worden en JIJ hebt gehoor gegeven aan dat bevel.   Je hebt een eigen mening je eigen gedachten, maar je bent wel trouw en op jouw kan het land bouwen, laat het land en de natie er dan ook nu voor je zijn, en laat hen beseffen dat jij diegene was, die de wens tot uitvoer bracht.   Mensen heb Respect voor hen die doen en ga niet aan de kant staan of oordelen over hoe het anders moe(s)t.   Wie dat wel doet, moet zelf de handen uit steken en gaan, en dan pas snappen ook zij wat de Veteraan bedoeld, met de tekst : Missie volbracht, maar NIET vergeten !

Een Bosnie – veteraan en drager van de Draaginsigne Gewonden , trots met een dubbel gevoel. J.P.J.Korver

Een vraag die mij regelmatig gesteld wordt.

Ik zou er niet tegen kunnen als mijn man/partner zo vaak of lang weg is. Hoe doe je dat?

Laat ik beginnen met het uitleggen van het volgende: Ik moest totaal niets van militairen weten. Ik had een relatie achter de rug en had mijn buik vol van mannen. Ik leefde mijn leventje en dat beviel mij eigenlijk wel goed………..in die periode was ik ook regelmatig op stap. Even eruit met vriendinnen…..een avond vol lol. Daar heb ik veel voorbeelden gezien van militairen die vreemd gaan. Dat ik dit toevallig zag had te maken met dat ik vaak ging stappen in een  plaats waar veel militairen kwamen. Voor mij stond maar 1 ding vast: Alle militairen gaan vreemd.

Ze zitten regelmatig op andere plekken en hebben alle kansen. Dom, dom, dom van mij gedacht (onwetende gans die ik was). Ik moest er niets van weten.

Toen ik mijn militair tegen kwam had ik echt zo iets van: No way, echt geen relatie met een militair. Wat….ik zat helemaal niet op een relatie te wachten….. nog beter. Tja, ik had niet gerekend op het doorzettingsvermogen van de militair. Stukje voor stukje heeft hij de muur rond mijn toen versteende hart weggenomen. Ik heb er niet vanaf mijn geboorte over gedroomd om een vrouw van een militair te worden. Ik had niets met defensie en ik moest er niets van weten want ik snapte de cultuur niet.

Oké, en dan wordt je verliefd op de man die mijn muurtje wegnam. En wat ik ervoor terug heb gekregen is een hele fijne, warme, liefdevolle relatie waarin wij veel respect voor elkaar hebben. Ik werd dus niet verliefd op de militair, dat is zijn beroep. Ik werd verliefd op de persoon die erachter zit. Wel is mijn man een rasechte militair.  Wanneer hij een ander beroep zou moeten doen (dat zou echt geen vrijwillige keuze van hem zijn) wordt hij diep ongelukkig. En even voor alle duidelijkheid, niet alle militairen gaan vreemd. Net zoals niet alle mannen vreemd gaan 🙂

Nu terug naar de vraag:
Deze is altijd goed bedoeld en eigenlijk kan ik hem wel als een compliment zien. Het is dus mijn kracht dat het mij wel lukt en jou misschien niet. Toch is het een nogal irritante vraag. Ik ben nooit een bezorgd type geweest, maar als mijn man op oefening gaat of een  uitzending heeft is het moeilijk. Bij zijn uitzending had ik mijn telefoon altijd bij mij. Wat ik heb zelfs een tweede telefoon gekocht!!! Dit nummer had hij alleen. Dat heeft ermee te maken dat ik er niet aan moet denken dat ik telefonisch in gesprek ben als hij belt. Op de tweede telefoon kan hij mij altijd bereiken. Ook nu voor de volgende missie zal ik weer een tweede telefoon aanschaffen. De telefoon gaat zelfs mee als ik sta te douchen of als ik naar de toilet ga. De telefoon en ik….. dat is in die periode onafscheidelijk. Even een weekje ertussen uit dacht ik bij een vorige uitzending……dat doet mij wel even goed. Gaat de tijd mooi snel voorbij!  Dat moest wel een hotel worden met internet verbinding en goede telefoonontvangst (buitenland) anders zou het feest voor mij niet doorgaan. Wat gestrest was ik…….toen ik erachter kwam dat het internet en telefoonverkeer nogal slecht was.

Bedenk dus heel goed als je deze vraag aan mij stelt dat ik de uitdaging aanga en mijzelf tijdelijk opoffer om deze taak op mij te nemen. Ik moet hem steunen op dat moment, niet laten merken wanneer er hier iets aan de hand is. Daar zit hij niet op te wachten. Hij kan toch niets doen en het belangrijkste is dat hij zijn hoofd bij zijn werk houdt en niet bij huis. Voor de veiligheid van hem en van zijn collega’s. Oké, als hij weg is…..dan is het niet makkelijk, maar ik sta hier thuis achter hem en wacht op hem. Ook de vele oefeningen zijn niet leuk. Natuurlijk is de spanning dan veel minder, maar toch…..je gaat niet alles zeggen als je partner verder weg zit. Hij doet zijn werk en ik wil hem niet lastig vallen met onbenulligheden. Dat heet liefde en heeft niets te maken met de vraag of je het wel of niet kunt. Ik doe het gewoon (al blijft het enorm moeilijk en zal het nooit wennen 🙂 )

De week is weer begonnen, misschien eens zekerheid

Ja, helaas het weekend is weer voorbij. Een weekend die voor ons heilig is momenteel. Hoeveel weekenden hebben wij nog te gaan tot vertrek? Een nieuwe week, ze zeggen altijd nieuwe week, nieuwe kansen.  Voor mij houdt dit momenteel in dat ik misschien eens weet wanneer mijn man gaat vertrekken. Hij gaat op missie ja. Dat is een ding wat zeker is. Wanneer weten we alleen nog niet. Als ik ergens niet tegen kan is het die onzekerheid. Bij alles wat we doen denken wij allebei “hoe lang nog”. Afspraken maken…. ja, maar alles onder voorbehoud. Een vakantie die gepland stond (gelukkig nog niet geboekt) wordt waarschijnlijk ingetrokken. Oké, ik moet het er maar mee doen. Ik heb geen keus en ben gewoon overgeleverd aan de besprekingen van defensie en de politiek. Uiteraard begrijp ik dat er veel geregeld moet worden, maar het zou fijn zijn als mensen niet zo lang in onzekerheid zitten. Enkele weken geleden hoorden wij dat hij op uitzending zou gaan. We hielden er al rekening mee. Toch op het moment dat ik het definitief hoorde sloeg het als een bom in (hmmm beetje vreemde woordspeling in dit verhaal 😉 ) Het moest even duren voordat het definitieve bericht echt geland was.

Raar zit een mens in elkaar. Je weet dat het eraan komt en toch…. op het moment dat het werkelijk wordt zakt de grond even onder je voeten vandaan. Dit betekend weer een lange periode zonder mijn man. Dat is niet de makkelijkste periode dat weet ik uit eerdere ervaringen. De dagen gaan weer lang duren en het zal weer gaan tegen vallen. De angsten zullen weer opnieuw naar boven komen. Zoveel dingen nu om tegen op te zien. Het gedag zeggen. Afscheid nemen doen wij niet. Afscheid neem je van iemand die je nooit meer ziet is mijn mening. Dus voor ons is het gedag zeggen. Met het verschil dat je weet dat je elkaar niet snel weer spreekt of ziet. Ook ben ik al bezig met het kopen van kaarten en kleine spulletjes die ik in pakketjes kan verzenden naar hem toe. Ergens ben ik dus al verder met mijn verstand dan met mijn gevoel. Raar….. mijn gevoel sukkelt achter mijn verstand aan.

Ergens wilt mijn hart er nog niet aan…… ergens zegt mijn gevoel nee, hij gaat niet weg. Mijn verstand zegt wat anders, maar totdat wij geen datum hebben van vertrek (die ik hier overigens toch niet zal schrijven) blijft de stiekeme hoop dat het niet doorgaat en dat mijn man gewoon thuis blijft. Hopelijk komt er snel bericht wanneer hij gaat. Er zijn dingen in het leven die veel erger zijn daar ben ik mij van bewust. Wij hebben een goed leven samen. Ik sta achter zijn baan voor 1000% en achter mijn man. Ik weet dat er genoeg partners van…. zeggen dat ze er maar mee moeten stoppen en dat ze niet achter hun man/vrouw of hun beroep staan.  Triest lijkt mij dat en vooral ook heel moeilijk voor beide kanten

Hopelijk komt er snel weer een eind aan deze onzekerheid en kan ik mij gaan richten op de volgende onzekerheid 🙂 We laten de moed niet zakken en gaan gewoon vrolijk de rest van de week in!!